ตอนที่ 539 ความรักที่อ่อนโยนและไม่อยากจากกัน

นี่คือวันที่จางยวี่โหร่วหลับได้สบายที่สุดหลังจากที่ไม่มีมานาน

อยู่ข้างๆกับนาง เป็นดวงใจที่รักของนาง และก็เป็นผู้ชายที่ใช้ชีวิตกับนางที่เหลืออีกครึ่งชีวิต ใจของนางไม่เคยวางใจและอิ่มใจเท่านี้มาก่อน

หงยวนได้พาหันเอ๋อไปนอนที่ห้องข้างๆ พวกเขาก็จะได้ใช้ชีวิตคู่ในโลกส่วนตัว

จางยวี่โหร่วรับใช้เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ ขยันหมั่นเพียร

เชียนแย่ซิ้วก็ดื่มด่ำกับการดูแลของนาง และมุมปากที่มีรอยยิ้มชวนหลงใหล ได้ภรรยาดีขนาดนี้ สามียังต้องการอะไรอีก?

มองไปบนร่างกายของเขาที่มีแต่รอยแผล นางเจ็บปวดใจยิ่งนัก และโผล่เข้ากอดจากข้างหลังของเขาอย่างแน่น และจูบบนรอยแผลเหล่านั้น

เห็นรอยแผลเหล่านี้ นางก็นึกภาพออกเลยว่าตอนนั้นเขาจะต้องเจ็บเพียงใด ตลอดเวลาที่ผ่านมาก็ต้องทนกับความลำบากมากมาย นางได้แต่โกรธตัวเองที่ไม่สามารถช่วยเขาแบ่งเบาได้เลย

“ยัยบื้อ ถ้าเจ้ายังทำแบบนี้ต่อไป ข้าไม่รู้นะว่าตัวเองจะทนได้อีกนานแค่ไหน” เสียงของเขาเริ่มแหบ

พวกเขาก็ไม่ได้เจอหน้ากันมานาน ความตื่นเต้นฮึกเหิมและความสุขในใจของเขานั้นแทบจะเอ่อล้นออกมา แต่ว่าเขาก็ไม่กล้าทำอะไรลงไป เพราะกลัวถ้าทำแล้ว เขาก็คงจะบังคับตัวเองไม่ได้ และถึงเวลานั้นก็กลัวว่านางจะได้รับบาดเจ็บ

แต่ว่าจางยวี่โหร่วก็ยังไม่รู้ถึงอะไร นางก็กอดเขาแน่นมากขึ้น และโกรธที่ตนไม่สามารถหลอมเป็นคนเดียวกับเขาได้

“ข้าเป็นภรรยาของเจ้า ไม่ว่าเจ้าอยากให้ข้าทำอะไรข้าก็ยอม”

จางยวี่โหร่วในคืนนี้เป็นฝ่ายรุกมาก ทำให้เชียนแย่ซิ้วไม่สามารถทนต่อไปได้อีก เขาหมุนตัวไปแล้วกอดเขาเข้ามากลางอก

แรงกอดของเขากำลังพอดี แน่นในแบบที่อากาศลอดออกไปไม่ได้ แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้นางทนไม่ได้

จูบของเขา มันช่างอบอุ่น เป็นจูบที่เร่าร้อนรุนแรงแต่ก็รู้สึกถึงความนุ่มนวล

ตลอดการทำนั้น จางยวี่โหร่วรู้สึกเหมือนว่าตัวเองถูกทนุทนอมไว้ในมือของเขา นางรู้สึกถึงความสุข แต่เขากลับอดกลั้นไว้ เพราะกลัวว่าจะทำให้นางเจ็บ

จางยวี่โหร่วเห็นเขาทำหน้าอย่างนั้น ใจของนางเจ็บปวดอย่างแรง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า

เขานั้นอยู่ที่สูงส่ง แต่เพื่อนางเขายอมที่จะลำบากตัวเอง ที่ไม่สมควรที่จะเป็นเขาเลย

จางยวี่โหร่วทำใจนิ่งๆ และพลิกตัวขึ้นมาแทน แล้วทับตัวเขาลงไป พร้อมจูบเข้าไปที่ปากของเขา

กระทั่ง นางขึ้นไปนั่งคร่อมอยู่บนร่างกายเขา พยายามที่จะทำให้เขามีความสุข โดยไม่สนเลยว่าตัวเองจะทนไหวไหม

“ยัยบื้อ หยุดเดี๋ยวนี้ อย่าทำให้ตัวเจ้าเจ็บ”

สำหรับที่นางเป็นฝ่ายรุกนั้น เขาก็รู้สึกดีใจและตกใจแต่ก็ยังมีความกังวลว่านางจะทนรับไหวไหม?

ถึงแม้ว่าจะเคยคลอดลูก แต่ร่างกายของนางก็ยังแข็งแรงดีเหมือนแต่ก่อน

“เจ้าขาว ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน ข้าคิดถึงเจ้า!”​ จางยวี่โหร่วพิงลงไปที่อกของเขา ความรู้สึกมันเข้มข้นมากขึ้น น้ำตาของนางก็ไม่หยุดที่จะไหลออกมา

หลังจากการเก็บเกี่ยวผ่านไป จิตใจของทั้งสองคนก็เริ่มสงบลง

จางยวี่โหร่วนอนอยู่ข้างเขา และรู้สึกว่าไม่เคยอิ่มใจและมีความสุขเท่านี้มาก่อน

“เจ้าขาว ตอนนั้นเจ้าตามหาข้าเจอได้อย่างไร? ตำหนักใต้นั้นหลบซ่อนไว้ขนาดนั้น แม้แต่เจ้าเองตลอดหลายปีมาก็ไม่เคยรู้ เจ้าทำไมถึงใช้เวลาแค่สั้นๆก็หาข้าเจอหล่ะ?”

ถ้าหากเขาบอกว่าเพราะใช้ใจนำพาหล่ะ นางจะต้องรู้สึกหวานมากแน่เลย

“ตอนนั้น เจ้าถูกเขาจับตัวไป ข้าใจร้อนและรีบไล่ตามไป แต่กลับโดนมนตร์ที่มันร่ายไว้ตลอดทางนั้นขังไว้ แต่สุดท้ายถึงแม้ว่าจะฝ่าออกมาได้ แต่ก็ตามไม่ทัน ตอนนั้นข้าใจร้อนมาก แต่ภายหลังข้าก็เห็นปิ่นปักผมเจ้าตกอยู่และก็เจอทางเข้า แล้วไข่มุกอีก ข้าก็เข้าใจเลยว่านี่คือสิ่งที่เจ้าทิ้งไว้เป็นร่องรอย ดังนั้นข้าก็เลยหาเจอ”

“ร่องรอย? ไม่มีนะ!” จางยวี่โหร่วรีบส่ายหัว “ตอนนั้นข้ายังเป็นกังวลกลัวว่าน้องชายเจ้าจะทำร้ายเจ้า ดังนั้นยังขอให้เจ้าไม่ต้องมาหาข้า ไม่ต้องเจออันตราย ดังนั้นไม่ได้คิดที่จะทิ้งร่องรอยไว้เลยนี่หน่า หรือว่าจะเป็น.......”

พวกเขาคิดอย่างละเอียด และเข้าใจ ว่าจะต้องเป็นเชียนหลิงหลินแน่ๆ!

มันคือร่องรอยที่เขาตั้งใจทิ้งไว้ เพื่อให้เชียนแย่ซิ้วตามาเจอ เขานั้นใช้ใจทำจริงๆ

จางยวี่โหร่วอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ “เจ้าว่า เขาอ้อมวงกว้างขนาดนี้ เพื่อที่จะยืนยันอะไรกันหล่ะ? ที่จริงข้าเข้าใจนะว่าทำไมเขาถึงแค้นเจ้าเพียงนี้ แต่ก็ยังไม่เคยเข้าใจว่าทำไมสุดท้ายเขาถึงปล่อยวางความแค้น”

“เขาสามารถแค้นข้าได้ เรื่องนี้ข้าไม่สน! ข้าแค่ไม่อยากให้เขาเอาความแค้นที่มีต่อข้าไปลงกับเจ้าและคนอื่นๆ สิ่งที่ข้าพูดกับเขานั้นเป็นความในใจข้าจริงๆ ตลอดยี่สิบปีที่ติดค้างมา ข้าอยากจะชดเชยให้เขาดีดี”

จางยวี่โหร่วเขย่าหัวพร้อมยิ้มไปพลางๆ “ ดี ข้าจะทำกับเจ้าด้วย เขาต้องเหงามานานขนาดนี้ แน่นอนต้องอยากได้ความรัก และตอนนี้เขาไม่เพียงที่มีพี่ชายคนหนึ่ง ยังมีพี่สะใภ้คนนี้ และหันเอ๋ออีกด้วย หันเอ๋อนี่เป็นถึงหลานเขาเลยนะ เพียงแค่แป๊ปเดียวเขาก็มีครอบครัวขึ้นมาหลายคน ! ส่วนเพื่อนหล่ะก็ ข้างกายพวกเราก็มีเพื่อนมากมาย ต่อไปนี้ก็เป็นเพื่อนเขาเช่นกัน แต่ว่ามีคนหนึ่ง ที่ไม่มีใครมาแทนที่ได้”

“ใครหรือ?” เชียนแย่ซิ้วมองหน้านางและถามด้วยความสงสัย

“เจ้าดูเจ้าสิ เป็นพี่ชายได้อย่างไรกัน สะเพร่าเกินไปแล้ว! ยังดีที่พี่สะใภ้คนนี้มีใจคิดถึง! คนนั้นก็คือว่าที่ภรรยาของเขายังไงหล่ะ เป็นคนที่จะอยู่ข้างเขาได้จริงๆและใช้ชีวิตร่วมกันตลอดไป ถึงแม้ว่าพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันแต่ก็จะอยู่กับเขาตลอดชีวิตไม่ได้นี่ เขาสามารถที่จะพบเจอความรักของเขา มีผู้หญิงที่รักเขาจริง สามารถมีลูกให้กับเขาได้ ชีวิตแบบนี้ไม่ใช่ว่ามีความสุขที่สุดเลยหน่ะเหรอ?”

เอาหล่ะ ความคิดของหญิงกับชายนี่ไม่เหมือนกันเลย เขาไม่ได้คิดไกลไปขนาดนั้น ได้แค่คิดว่าตอนนี้จะต้องไปดูแลปลอบใจน้องชายคนนี้อย่างไรดี ชดเชยการสูญเสียตลอดยี่สิบปีมานี้