ตอนที่ 541 การกลับมา

จางยวี่โหร่วเร่งรีบเพื่อไปที่ตำหนักเฟิงซี อยากจะไปหาหวงเย่

แต่เมื่อนับวันที่นางมา นางก็ไม่เคยได้พบเขาเลยนี่

นางยังไม่ตายใจ เลยหาจนทั่วตำหนักนี้

ถ้าหากเขาไปแล้วจริงๆ อย่างน้อยก็อาจจะทิ้งซองจดหมายไว้เหมือนเย่นอิ่ง จะได้ให้พวกเขารู้ว่าเขาไปทำอะไรแล้ว

แต่ว่า ไม่มีอะไรเลย แม้แต่เสื้อผ้าและของใช้ในห้องนอน ก็ไม่หายไปเลยสักตัวเดียว

นางไม่หยุดที่จะตะโกนเรียกชื่อเขาทั่วตำหนัก แต่ไม่มีเสียงตอบรับเลย

ไม่ หวงเย่ไม่มีวันจากไปอย่างนี้

นางยังไม่ทันได้ขอบคุณเขาต่อหน้าเลย ยังรอไม่ถึงวันที่เขาจะคลายความในใจและพูดกับนางเลย

ถ้าหากเขาจากไปอย่างนี้จริงๆ งั้นก็ไม่ใช่ว่าจะให้นางรู้สึกผิดตลอดชีวิตเลยหรือไง?

เชียนแย่ซิ้วรีบตามมา เมื่อเห็นนางสภาพที่ย่ำแย่ ใจของเขาช่างเจ็บปวด

“ยัยบื้อ หวงเย่เขาไปแล้วจริงๆ ข้าไปถามทหารเฝ้าประตูคืนนั้นมาแล้วหล่ะ พวกเขาเห็นจริงว่าเมื่อคืนมีคนสองคนออกไป บนตัวของพวกเขาก็มีแขวนป้ายเดินทางอิสระ ดังนั้นก็ไม่มีใครขวางไว้ได้”

“ไปแล้ว.....จริงๆเหรอ? แล้วเขา......จะกลับมาอีกไหม?” หรือว่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว

“กลับสิ ข้าก็เหมือนเจ้าแหละที่เป็นห่วงเขา หวังว่าเขาจะกลับมาสักวัน แต่ว่าเรื่องแบบนี้ก็เร่งกันไม่ได้” สำหรับสถานการณ์แบบนี้ เชียนแย่ซิ้วก็ไม่รู้ว่าควรจะจัดการอย่างไรดี เขาก็ไม่สามารถที่จะไปฝืนใจเขา

“แต่ว่า เจ้าไม่ใช่บอกว่าเขาบาดเจ็บสาหัสหรือ และตอนนี้ร่างกายก็ยังไม่ได้ฟื้นฟูดีๆหน้าของเขาอีก และแผลบนร่างกายเขา หชู่ถันก็ไม่ใช่บอกว่าจะช่วยรักษาเขาให้ดี ถ้าเขาจากไปแบบนี้ แล้วแผลของเขาหล่ะจะทำอย่างไรดี?”

สำหรับเรื่องนี้แล้ว เชียนแย่ซิ้วโล่งใจเล็กน้อย

“ได้ยินหชู่ถันบอกว่า หวงเย่มาหาเขาแล้วขอยาไปเยอะแยะมากมาย แต่ก่อนหน้านี้ เขาไม่ยอมรับเลย หชู่ถันรู้สึกแปลกใจแต่ก็ดีใจ คิดว่าเขาคิดได้แล้ว แล้วก็เอายาทั้งหมดที่ตัวเขาเองได้ทำออกมาให้เขาโดยเฉพาะและใส่ซองให้เขา พอนึกๆ ที่แท้ก็เพราะว่าจะเดินทางไกลนี่เอง”

ดังนั้น นี้ไม่ใช้บังเอิญ แต่เป็นการวางแผนแต่แรกแล้วงั้นหรือ?

ในใจของจางยวี่โหร่วก็ยังรู้สึกเศร้าใจ

“เจ้าควรที่จะดีใจสิ อย่างน้อยเขาก็ไม่เหมือนแต่ก่อนที่จะทอดทิ้งตัวเอง เขามาขอยากับหชู่ถันด้วยตัวเอง งั้นก็หมายความว่าเขากำลังคิดที่จะมีชีวิตใหม่ การจากไปครั้งนี้ก็เพื่อที่จะได้เจอกันในวันที่ดีข้างหน้า”

สิ่งที่เขาพูดทั้งหมดนี้ไม่ใช่กำลังปลอบนาง แต่คือสิ่งที่เขาพูดออกมาจากความรู้สึกในใจนี่เขาคิด

“อืม หวังให้เป็นเช่นนั้น” จางยวี่โหร่วเขย่าหัวเบาๆ ในใจภาวนา ขอให้หวงเย่เดินทางปลอดภัย หวังว่าวันที่พวกเขาจะได้พบกันนั้นอีกไม่ไกล

เชียนแย่ซิ้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “เรื่องอื่นข้ายังไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ แต่มีจุดหนึ่ง หวงเย่ เขาทำไมถึงจากไปพร้อมกับเย่นอิ่งหล่ะ? ข้าคิดไม่ออกจริงๆว่าพวกเขาสองคนไปเป็นคู่หูร่วมเดินทางกันได้อย่างไร? คงไม่ใช่เย่นอิ่งมีจุดประสงค์อื่นที่ให้ใครรู้ไม่ได้หรือ”

ครั้งนี้ จางยวี่โหร่วจะขอช่วยเย่นอิ่งพูดบ้างแล้ว

“เจ้าอย่ามองว่าเขาร้ายขนาดนั้นได้หรือเปล่า? เย่นอิ่งถึงแม้ว่าแต่ก่อนเคยเห็นแก่ตัวแต่ว่าทั้งหมดที่นางทำไปก็เพราะว่าชอบเจ้า ในช่วงที่เจ้าหายไป นางก็กระวนกระวายมาก แล้วยังเล่าเบาะแสให้พวกเราอีกด้วย ข้าเชื่อวางนางเปลี่ยนตัวเองแล้วจริงๆ”

สิ่งที่นางพูดนั้น เชียนแย่ซิ้วไม่เห็นด้วย

“อย่าลืมไปสิ ก่อนหน้านี้หลายรอบแล้วที่นางคิดจะทำร้ายเจ้า นางยางหลอกใช้จ้าวซินซินวางยาเจ้า ถ้าไม่ใช่หชู่ถัน เจ้ายังจะมีชีวิตอยู่อีกหรือ? ถึงแม้ว่าเรื่องพวกนี้จะผ่านไปแล้ว แต่ก็ยังมีประเด็นสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง ก่อนหน้านี้หวงเย่ก็เกือบที่จะฆ่านางแล้ว เจ้าคิดว่านิสัยอย่างนางจะไม่แค้นใจ คิดจะแก้แค้นงั้นหรือ? ตอนนี้ข้าก็เป็นห่วง หวงเย่ไปกับนางจะเจออันตรายไหม”

พอเขาพูดเช่นนี้ ทำให้จางยวี่โหร่วพูดไม่ออกไปสักพัก อะไรจะเว่อร์อย่างนี้

“เจ้าคิดมากเกินไปหน่ะ หวงเย่เขาไม่ได้โง่สักหน่อย จะโดนเย่นอิ่งหลอกได้อย่างไร? อีกอย่าง เย่นอิ่งตอนนี้ก็ไร้พลังแล้ว ถึงแม้หวงเย่จะบาดเจ็บอยู่ แต่ว่าถ้าเป็นนางแล้วก็เป็นเรื่องสบายๆ”

นางเชื่อใจเย่นอิ่งที่เป็นตอนนี้ เชื่อว่านางปล่อยวางทุกอย่าง เพราะว่าแววตานางดูใสสะอาด การจากไป ก็แปลได้ว่าปล่อยวางแล้วจริงๆ

“ขอให้เป็นอย่างนี้ ข้าไม่ได้เชื่อเย่นอิ่ง แต่ข้าเชื่อการตัดสินใจของหวงเย่ ถ้าหากเป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งยังให้ถูกหลอก ถ้างั้นเขาก็ไม่ใช่หวงเย่ที่ข้ารู้จัก”

จะให้เขาเปลี่ยนมุมมองในการมองเย่นอิ่ง ตอนนี้คงจะยาก

เพราะว่าผู้หญิงคนนี้เคยนำพาหายนะมาให้เขาหนักมาก แล้วความชอบของนาง สำหรับเขาแล้วมันก็คือภัยพิบัติ

เขาไม่ได้ใจกว้างมากพอ เพราะว่าในหัวใจเขา มีไว้ให้เพียงผู้หญิงคนเดียว

……..

สำหรับเรื่องที่หวงเย่จากไป ใจของพวกเขานั้นก็ยังคงเสียใจและคิดถึง แต่ก็ทำได้แค่เคารพการตัดสินใจของเขา

เพราะว่าเขาสำหรับพวกเขาแล้ว คือคนที่สำคัญมากคนหนึ่ง