ตอนที่ 544 เมตตาและไม่ถือโทษ

นิทานเรื่องนี้ยาวมาก เต็มไปด้วยอุปสรรคและตำนาน

แม้ว่าบ้านจางเคยเจอคนใหญ่คนโตมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ก็ไม่เคยอึ้งเท่าครั้งนี้

พวกเขานึกภาพไม่ออกเลยว่าความแค้นของยุครุ่นก่อนนั้นตามมาถึงตอนนี้ ความรักและแค้นที่ยาวนานมาตลอดยี่สิบปี ภายใต้ที่พวกเขาไม่รู้อะไรเลยนั้นกลับไปทำลายทั้งสี่แคว้นไป แต่กลับเงียบและไม่มีข่าวใดๆ

ถึงแม้ว่าการยุติครั้งนี้เป็นเพราะจางยวี่โหร่ว แต่ว่าพวกเขาก็ไม่ใช่ว่าไม่สูญเสีย

หลังจากที่จางเย่นหันเริ่มเข้าใจสาเหตุแล้ว เขาก็โกรธขึ้นมาและเอามือไปกระชากคอเสื้อของเชียนแย่ซิ้ว

“เจ้ามันโกหก คุณปู่จะทำเรื่องทรยศแคว้นได้อย่างไรกัน คนที่สมควรตายคือเจ้า เจ้ามันไอฆาตกร! พวกข้าดีกับเจ้าเพียงนี้ เจ้ากลับฆ่าปู่ของพวกเรา เจ้าต้องชดใช้ด้วยชีวิต!”

ในสายตาจางเย่นหัน คูณปู่คือวีรบุรุษที่เขานับถือและยกย่อง เขาไม่เพียงมีเมตตาและรักทุกคน แต่ยังเป็นคนฉลาด และเป็นไท่ซือของฮองเต้ทั้งสามราชวงค์ เขาจะทำความผิดอย่างนี้ได้อย่างไร ที่ทำให้ราชวงค์ต้องพังทลาย

เขาไม่เชื่อ เขาไม่มีวันเชื่อ!

การตายของจางโม่เย่นนั้น เป็นเรื่องที่บ้านจางไม่เคยก้าวผ่านความเศร้าไปได้เลย

แต่ว่าตอนนี้พวกเขาเพิ่งจะรู้ คนที่อยู่เบื้องหลังและทำเรื่องเลวร้ายพวกนี้คือเชียนแย่ซิ้ว คือคนที่พวกเขาให้ความไว้ใจไป แต่กลับถูกหลอกจนหมดสิ้น พวกเขาจะยอมรับความจริงนี้ได้อย่างไร

“พี่ใหญ่ เจ้าอย่าเป็นอย่างนี้ คนร้ายที่ฆ่าท่านปู่นั้นเป็นคนอื่น และคนนั้นก็ได้ตายไปแล้ว เรื่องนี้มันซับซ้อนมาก และมีเรื่องเข้าใจผิดเต็มไปหมด มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าขาวคนเดียว”

จางยวี่โหร่วเข้าข้างเชียนแย่ซิ้วอย่างนี้ ยิ่งทำให้เขารู้สึกว่านางกำลังไปช่วยคนนอก

“น้อง เจ้าอย่าไปโดนเขาหลอกจนหัวปักหัวปำ ถึงจะไม่ใช่เขาเป็นคนทำ แต่การตายของคุณปู่มันก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ข้าไม่สนว่ามันจะเป็นหันยี่ฉี อดีตฮองเต้ หรือเป็นประมุขของตำหนักจิ๊วอะไรนั้น ข้ารู้แต่เพียงว่าเขาคือศัตรูของพวกเรา!”

ความที่เป็นจางเย่นหันทำให้เขาเริ่มคิดจากการฆ่าชีวิตและชีวิต เขาคิดว่าเชียนแย่ซิ้วก็คือนักโทษและจะจับเขาขึ้นศาลและฟังคำพิพากษา

แค่ในฐานะที่เขาเป็นประมุขของตำหนักจิ๊วซานี่ก็เพียงพอแล้ว

พ่อแม่จางนั้นยังไม่ได้ออกความคิดเห็นอะไร จางเย่นหันนั้นพูดกับพวกเขาก่อนแล้ว

จางยวี่โหร่วรู้จักนิสัยพี่ชายตัวเองดี และรีบช่วยเขา

“เขาตอนนี้คือสามีของข้า และข้าก็จะเป็นคนของเขาตลอดไป ถ้าหากเขาเป็นอะไรไป ก็เหมือนกับเอาชีวิตข้าไปเช่นกัน พี่ใหญ่ ถ้าเจ้าจะฆ่าเขางั้นฆ่าข้าก่อนเลย” จางยวี่โหร่วมองหน้าเขาอย่างดื้อรั้น ในเวลาอย่างนี้ แน่นอนที่นางจะต้องยืนข้างเชียนแย่ซิ้ว เผชิญหน้าด้วยกัน

อันที่จริงพวกเขาสามารถเลือกที่จะไม่พูดความจริง แต่ว่าเชียนแย่ซิ้วยังคงหนักแน่น เขาอยากจะสารภาพทุกอย่างต่อหน้าครอบครัวนาง ส่วนนางก็ไม่อยากให้เขาถูกเข้าใจผิด

“เจ้า!” จางเย่นหันโกรธจนหน้าเขียวปี๋ นางคือคนที่พวกเขาทุกคนรักมากในครอบครัว ทำไมมาวันนี้ถึงไปอยู่ข้างศัตรูคนนั้น ผู้ชายเลวคนนางวางยาอะไรให้นางนางถึงรักหัวปักหัวปำ

“เย่นเอ๋อเงียบปาก ในสายตาเจ้ายังมีพ่อคนนี้อยู่ไหม?” จางห้าวพูดเช่นนี้ถึงทำให้จางเย่นหันหยุดได้

ไม่ว่าเขาจะโกรธแค่ไหนก็ไม่ควรที่จะไม่เคารพพ่อตัวเอง ได้แต่หลบไปยืนข้างๆ แต่สายตาที่มองเชียนแย่ซิ้วนั้นยังคงเต็มไปด้วยความโกรธ

ตั้งแต่แรกที่เขาเห็นหน้าผู้ชายคนนี้ก็รู้สึกไม่ถูกชะตาแล้ว รู้สึกว่าตัวเขานั้นมีความลับซ่อนอยู่ ในที่สุดตอนนี้เขาก็เผยตัวตนที่แท้จริง

แต่ว่าการกระทำของน้องสาวทำให้เขาปวดใจยิ่งนัก น้องสาวนั้นเป็นคนที่สนิทกับท่านปู่ที่สุดในตอนนั้น แล้วทำไมถึงได้ปกป้องคนที่ฆ่าท่านปู่?

ช่างเถอะ ในเมื่อท่านพ่อก็ออกมาจัดการแล้ว เขาจะต้องตัดสินด้วยความเป็นธรรมอยู่แล้ว

……..

ท่ามกางสายตาของทุกคนที่โกรธบ้าง สงสัยบ้าง จางยวี่โหร่วนั้นพยายามที่จะอธิบาย

“พ่อ สาเหตุในที่นี้พวกข้าก็ได้อธิบายแล้ว ถ้าหากเจ้าไม่เชื่อ สามารถไปสืบหาในหนังสือประวัติได้ ท่านปู่เขาไม่ได้ทรยศแคว้น แต่เขาถูกหลอกใช้ ตอนนั้นที่ข้าไปห้องหนังสือของท่านปู่ข้าเห็นจดหมายที่ท่านปู่เขียนเองกับมือ ว่าฮองเต้ของแคว้นนั้นเป็นคนโลภแล้วอยากได้อำนาจ เงินทอง ได้รับการสนับสนุนจากซีหลิงและให้ท่านปู่เป็นแพะรับบาป พวกเราควรต้องดูให้ชัดเจนว่าใครกันแน่คือคนกระทำผิด”

จางเย่นหันทนไม่ได้ที่จะแทรกขึ้นมา “จดหมายหล่ะ?”

“คือ....เผาไปแล้ว”

พูดอย่างนี้ ทำให้จางยวี่โหร่วรู้สึกเสียใจ

ก่อนหน้านี้นางไม่หวังว่าความลับของท่านปู่ถูกเปิดเผย ดังนั้นนางได้เผาจดหมายนั้นไปต่อหน้าแผ่นป้ายของท่านปู่ หวังให้ท่าปู่ที่อยู่บนฟ้าจะได้สงบ

ตอนนี้นางไม่มีหลักฐานอะไร!

“ไม่มีจดหมาย แล้วจะให้พวกข้าเชื่อเจ้าได้อย่างไร? ไม่ว่าตอนนั้นจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรือไม่ ข้าไม่มีวันเชื่อว่าท่านปู่จะทำเรื่องอย่างนั้น”

สิ่งที่จางเย่นหันคิดมาตลอดนั้น มันเป็นความจริง ถึงแม้ว่าท่านปู่จะถูกหลอกใช้ ถ้าอย่างนั้นพวกเขาก็เป็นฝ่ายที่เสียหาย

เพียงเพราะการผิดพลาดสิ่งนั้นทำลายทั้งแคว้น ถึงจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจมันก็เกินไป