ตอนที่ 545 ทุกอย่างถูกลิขิตไว้

ในเมื่อทุกอย่างได้คลี่คลาย ทุกคนก็ได้มานั่งร่วมดื่มเหล้าฉลองกัน

จางเย่นหันรู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดเชียนแย่ซิ้ว และไปขอโทษเขาด้วยความจริงใจ บ้านจางทุกคนก็ต้อนรับเชียนแย่ซิ้วคนใหม่

ถึงแม่ว่าพวกเขารู้สึกอึ้งทึ่งกับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ แต่สุดท้ายก็พูดได้เพียงว่าฟ้าลิขิต

จากสถานะของโหร่วเอ๋อและเชียนแย่ซิ้วแล้ว สุดท้ายยังมาอยู่ด้วยกันนะ ทำไมถึงจะไม่ใช่ฟ้าลิขิตหล่ะ?

เรื่องนี้ก็ให้ผ่านไปอย่างนี้แหละ

หลังทานอาหารกลางวันเสร็จ จางยวี่โหร่วก็พาเชียนแย่ซิ้วและหันเอ๋อไปไหว้ศาลาท่านปู่

สำหรับพวกเขาแล้วนี่เป็นเรื่องที่ตึงเครียดมาก

ศาลาของท่าปู่ยังเหมือนเดิมกลับตอนที่นางจากไป

ลูกหลานของบ้านจางทุกคนเป็นเด็กดี จะมาทำความสะอาดที่นี่ทุกวัน และจุดธูปเทียน

“ท่านปู่ ข้ากลับมาแล้ว โหร่วเอ๋อไม่ดี ที่จากไปนานและที่ไม่ได้มาหาท่านปู่ ตอนนี้ในที่สุดข้าก็ได้พาเจ้าขาวและหันเอ๋อมาดูเจ้าแล้ว”

จางยวี่โหร่วไหว้สามครั้ง และจุดธูปหนึ่งดอก

นางก็ถอยไปข้างๆ เชียนแย่ซิ้วก็ก้าวขึ้นมา เขามองไปที่ป้ายนั้น ยืนเหม่อไปสักพัก

“ท่านปู่ ข้าและยวี่โหร่วกลับมาดูเจ้าแล้ว” สุดท้ายเขาก็พูดออกมา

ไม่เหมือนแต่ก่อนที่มีแต่ความแค้น แต่ครั้งนี้เขาใช้ใจจริง เขายอมรับจางโม่เย่นจากใจของเขาจริงๆ

“คืนนั้น เจ้าเคยบอกเกี่ยวกับความรู้สึกผิดของเจ้าให้ข้าฟัง แม้ว่าข้ารู้ทั้งรู้ว่าเจ้าถูกหลอกใช้ แต่ตอนนั้นก็ไม่สามารถให้อภัย และเข้าใจได้ แต่พอลองมาคิดดู เจ้ายอมที่จะชดใช้ด้วยชีวิตเพื่อที่จะยุติความแค้น และยังยินยอมที่ยกหลานสาวคนนี้ให้กับข้า แค่นี้ก็ชดใช้เพียงพอแล้ว”

“ข้าจะไม่โทษเจ้า และไม่แค้นเจ้าอีก เพราะว่าตั้งแต่ที่นางมาอยู่ข้างกายข้า ก็ทำให้ทุกอย่างหมดไป เจ้าวางใจได้ ข้าจะดูแลนางเป็นอย่างดี ปกป้องนาง รักนางตลอดชีวิต ข้ารู้ว่านี้คือสิ่งที่เจ้าหวังไว้ ข้าจะช่วยเจ้าทำสิ่งนี้เอง”

จางยวี่โหร่วเดินไปข้างๆเขา จับมือเขาเบาๆ มองไปที่หน้าเขาและพูดออกมาอย่างตั้งใจ “ท่าพ่อบอกว่า ยี่สิบปีก่อนนั้นมันเป็นอุบัติเหตุ และเป็นเรื่องที่ค้างคาใจของท่านปู่ที่ใหญ่ที่สุด และหลังจากที่ข้าได้อ่านจดหมายท่านปู่แล้ว ก็เข้าใจท่าเลย ถ้าท่านปู่อยู่ข้างบนฟ้าและได้ยินเสียงที่ข้าพูด เขาจะต้องดีใจมากแน่ๆ และไม่ต้องรู้สึกผิดและเสียใจกับเรื่องนี้แล้ว”

เชียนแย่ซิ้วเขย่าหัว

ตามพิธีแล้ว เขาก็ไหว้สามครั้ง จากนั้นก็ปักธูปลงในถังธูป

“ถึงแม้ว่าจะเสียดาย ที่ท่านไม่ได้อยู่เห็นหันเอ๋อกำเนิด ตอนนี้พวกข้าพาเขามาให้เจ้าดู” จางยวี่โหร่วอุ้มหันเอ๋อเข้าไปหน้าป้าย “ขอให้หันเอ๋อโตขึ้น เป็นเหมือนท่านปู่ที่เป็นคนที่เข้มแข็งและชอบธรรม”

“อืม จะต้องเป็นแน่”

เชียนแย่ซิ้วก้มลงไปมองนางพร้อมยิ้ม จากนั้นทั้งสามก็กอดไว้ด้วยกัน

…….

“พี่เขย คุณหนู ฮองเต้และฮองเฮาเสด็จมาเจ้าค่ะ” เสี่ยวเฟิงยืนอยู่หน้าประตูบอก

หลินจือ พวกนางก็ไม่ได้เจอกันนานเลย

จางยวี่โหร่วคว้ามือเขาไว้แล้วรีบออกไป

ยัยบื้อนี้ ท่าทางรีบร้อนแบบนี้ตลอดเลย

นางเพิ่งกลับบ้านได้ไม่นาน ก็คิดไว้ว่าจะเข้าวังไปหานาง แต่ว่าพ่อแม่ได้บอกนางแล้วว่า หลินจือรู้ข่าวที่เจ้าจะกลับมาวันนี้แล้ว น่าจะมาในไม่ช้า

นี่ไง พวกเขาเพิ่งจะไหว้ท่านปู่เสร็จ ยังไม่ทันได้เดินออกจากประตูนางก็มาถึงแล้ว

พวกเขากำลังเดินเข้าไปในห้องรับแขก จางยวี่โหร่วยังไม่ทันยืนนิ่ง ก็มีคนวิ่งพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มากอดอย่างแน่นทีเดียว

“น้องหลิน...” จางยวี่โหร่วไม่รู้จะพูดอะไรดี ถึงแม้ว่าไม่ได้เจอกันมานาน แต่ก็ไม่ถึงกับว่าต้องตื่นเต้นเช่นนี้

“ยวี่โหร่ว ข้าคิดถึงเจ้าใจจะขาด เจ้าตัวดี จากไปทีก็ไปหลายเดือน เที่ยวเตร่จนจะลืมข้าไปแล้วใช่ไหม”

หลังจากตื่นเต้นแล้วก็ต้องมาสอบถามโทษกันแล้ว

จางยวี่โหร่วรับส่ายหัว และยิ้มออกมา “เป็นไปได้อย่างไรหล่ะ ข้าก็กลับมาแล้วนี่ไง? พี่จื่อหัวมักพูดว่าข้าคือมารหัวใจของพวกเจ้า ข้าไม่อยู่ความสัมพันธ์ของพวกเจ้าจะได้ยิ่งมั่นคง ไม่อย่างนั้นวันหนึ่งข้าแย่งเจ้าไปจะทำอย่างไร”

“ยังจะพูดอีก จือเอ๋อรู้ว่าเจ้าจะกลับมาวันนี้ หลังจากพิธีเช้าเสร็จก็รีบเร่งให้ออกวัง รอไม่ไหวแล้วจริงๆ” เป่ยจื่อหัวพูดไปด้วยหัวเราะไปด้วย

เขาถึงแม้ตอนนี้จะเป็นฮองเต้ แต่เขาก็ไม่หยิ่งเลย ยังไม่เปลี่ยนเลยสักนิด ไม่สิ จะต้องพูดว่าหล่อและสง่ามากขึ้น

ตอนเมื่อก่อนที่เขาเป็นองค์ชายสอง ความสัมพันธ์เขากับบ้านจางนั้นดีมากทีเดียว

ตอนนี้เพราะความสัมพันธ์ของหลินจือ เขายิ่งมาบ้านอยู่เป็นประจำ

ในวันนี้จางห้าวได้เลื่อนขั้นเป็นนายคุมกองทหารเป็นร้อย ฮองเต้ไปบ้านนามคุมกองทหารไม่ว่าจะเรื่องบ้านเมืองหรือเรื่องส่วนตัว ก็ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง

“หันเอ๋อน้อยของข้า มาให้ข้าอุ้มเร็วๆ!” หลินจือลากนางมาคุยด้วยสักพัก แล้วนึกถึงเจ้าเด็กน้องที่น่ารักของนาง

หลังจากที่ยวี่โหร่วคลอดครั้งนั้น นางก็ไม่ได้เจออีกเลย รู้แต่เพียงว่านางเดินทางไกล ทำให้นางเฝ้ารอจนจะตายแล้ว

นี่เป็นลูกของจางยวี่โหร่วนะ แต่นางรู้สึกว่าสนิทเหมือนลูกตัวเองเลย