ตอนที่ 546 ขอให้คนยืนยาว

ค่ำคืนนี้ พวกเขาไม่ได้กลับวัง

เป่ยจื่อหัวกับหลินจือนอนพักที่ตำหนักจาง ทุกคนก็เหมือนเป็นคนบ้านเดียวกัน

สองพี่น้องคู่นี้ไม่ได้เจอหน้ากันนาน แน่นอนก็จะต้องนอนด้วยกันและคุยเรื่องในใจ

และมีใครสองคน ที่ต้องนอนอย่างโดดเดี่ยวในห้องนอน ช่างน่าเศร้า

ค่ำคืนยืนยาว ภรรยาไม่อยู่ข้างกาย จะหลับได้เช่นไร?

เชียนแย่ซิ้วยกเหล้าสองถัง ขึ้นไปบนหลังคาบ้าน มองจันทร์ไป ดื่มเหล้าไป ก็เป็นเรื่องที่ดีจริง

แผ่นกระเบื้องส่งเสียงมาจากข้างๆ เชียนแย่ซิ้วที่นอนไว้กลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

“เจ้ามาแล้วหรือ?” เชียนแย่ซิ้วถามอย่างเบาๆ

“เห็นที่พวกพวกเราจะเป็นคนที่ถูกทอดทิ้ง และลิขิตไว้ให้พบกันที่บนหลังคาบ้านนี้” เป่ยจื่อหัวหยอกล้อเล่น

เชียนแย่ซิ้วมองไปหาเขา และเอาขวดเหล้าที่เหลือนั้นโยนไปให้เขา เป่ยตื่อหัวรับไว้ แล้วนั่งลงไปข้างเขาดื่มไปด้วยกัน

เงยหน้าดื่มเข้าไป มันช่างอร่อยจริงๆ

ดื่มเหล้านี้ต้องดูอารมณ์ แล้วเพราะว่าตอนนี้อารมณ์นิ่งสงบ ดังนั้นเลยรู้สึกว่ารสชาติดีกว่าทุกที

“เจ้าเป็นถึงฮองเต้ แต่กลับมาดื่มเหล้าบนหลังคาเช่นนี้ มันไม่น่าดูเลย ถ้าหากมีใครเห็นเข้าหล่ะก็คงจะรับไม่ได้เป็นแน่”

“ฮองเต้แล้วทำไม ฮองเต้ก็เป็นคนเช่นกัน ก็ต้องมีเป็นธรรมดา แต่ก็ต้องทำในที่ที่ไม่มีคนแล้วก็แอบผักผ่อนเป็นตัวเองอย่างนี้บ้าง แน่นอนมันก็เทียบไม่ได้อย่างพวกเจ้าหรอกที่เที่ยวไปได้ทุกที่ พูดแล้วข้าก็อิจฉาเจ้า”

แล้วก็ดื่มเข้าไปคำใหญ่ๆ ลิ้นเล่นละคอนั้นรู้สึกร้อนๆ และได้รับลมจากบนหลังคานั้น มันช่างสบายจริงๆ

อยู่ที่วังหรูหรานั้น เขาไม่ได้สัมผัสเช่นนี้เลย

เชียนแย่ซิ้วลองนึกดูแล้ว เทียบกัน อืม เขารู้สึกว่าชีวิตของเขาดีกว่าเยอะเลย

“ไม่เป็นไรหรอก เจ้าไม่ใช่ว่าได้แต่งกับฮองเฮาที่ดีไม่ใช่หรือ?​ มีนางคอยอยู่ข้างเจ้า ความรู้สึกที่ถูกขังพวกนั้นมันไม่สำคัญอะไรเลย”

พูดถึงผู้หญิงที่รัก แววตาของเป่ยจื่อหัวนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่น

“ถ้าหากไม่ใช่เป็นเพราะจือเอ๋อ ข้าก็จะไม่ยอมรับตำแหน่งฮองเฮาหรอก ตอนนั้นที่ข้าปรารถนา คือเป็นคนที่มีอิสระ และแต่งงานกับผู้หญิงที่รัก ท่องดินแดนด้วยกัน นี่ถึงจะเป็นชีวิตที่มีความสุข”

เชียนแย่ซิ้วรู้สึกเห็นใจเขา “แต่ว่าตอนนี้เจ้าก็อยู่ในตำแหน่งนี้แล้ว จะหันหลังไม่ได้แล้ว แต่ไม่ใช่ว่าเจ้าก็ไม่มีโอกาสเลย รอให้บ้านเมืองสงบ มั่นคง หลังจากนั้นเจ้าก็สามารถท่องดินแดน และใช้นามนั้นไปดูบ้านเมืองที่เจ้าดูแลรักษามา”

นี่เป็นความคิดที่ดี!

แต่ว่า เขาเพิ่งจะรับตำแหน่ง มีเรื่องมากมายที่ต้องไปจัดการ ไม่มีเวลาเลยด้วยซ้ำ

ตอนนี้หลินจือก็กำลังตั้งท้อง เวลานี้จะต้องบำรุงดีดี จะเดินทางไกลไม่ได้

หลังจากลูกคลอดก็คงต้องอยู่ดูแลลูก.....

เป่ยจื่อหัวคิดไปคิดมาในใจก็หดหู่ขึ้นมา ถ้าอย่างนี้แผนที่ว่าจะไปท่องดินแดนจะต้องรอไปอีกเมื่อไหร่กัน

……..

พระจันทร์ที่เหมือนน้ำ ค่ำคืนที่น่าหลงใหล

เป่ยจื่อหัวก็อารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย

“ข้าอดนึกถึงไม่ได้ ตอนนั้นที่นางสองคนพี่น้องแต่งงานในวันเดียวกัน ตอนนั้นข้ารู้เพียงว่าองค์ชายสามกับอ๋องชิงผินก็แต่งงานวันเดียวกัน และไม่คิดว่าหนึ่งในเจ้าสาวนั้นจะมีความหมายกับข้ามากในอนาคต และต้องเป็นคู่ครองกันตลอดไป หมุนไปหมุนมา น้องโหร่วเอ๋อก็ไม่ได้แต่งกับองค์ชายสามส่วนจือเอ๋อก็ไม่ได้แต่งกับอ๋องฉิงผิน ดูเหมือนว่าฟ้านั้นกำลังดูแลพวกเราสองคนอยู่”