ตอนที่ 566 ความรักที่เกิดขึ้น (4)

ตอนที่ 566 ความรักที่เกิดขึ้น (4)

คืนนี้ หลายคนต่างไม่สามารถนอนหลับได้เป็นธรรมดา

แม้แต่เชียนแย่ซิ้ว ก็จากจุดเริ่มต้นที่เต็มไปด้วยความมั่นใจมาถึงท้ายสุดก็ค่อย ๆ เงียบหาย

ไม่ว่าจากสิ่งที่เขาได้เข้าใจในเชียนหลิงหลินตลอดจนการตัดสินใจในเรื่องทั้งหมดนี้ เขาไม่สามารถจินตนาการได้ว่าที่แท้ในเรื่องนี้เกิดปัญหาอะไรขึ้นแล้ว

ชั่วคราวยังไม่มีข่าวจากผู้ที่ส่งออกไป จุดนี้ทำให้ผู้คนยิ่งเป็นกังวลมากขึ้น

สุดท้าย ฟ้าก็สางแล้วในที่สุด

จางยวี่โหร่วผลักหน้าต่างเปิดออก ได้เห็นท้องปลาสีขาวโผล่ออกมาในด้านตะวันออก นี่จึงได้ตระหนักว่าคืนที่ยาวนานได้ผ่านพ้นไปแล้ว

แต่นางกลับหวังว่าเวลาจะผ่านไปอย่างช้า ๆ อีกนิด อย่างน้อยก็รอจนกว่าเชียนหลิงหลินกลับมาน่ะ

รุ่งอรุณ ฟ้าแจ้งแล้ว ก็หมายความว่าสัญญาพนันนัดหมายของเขาและจื่อเยนที่ได้นัดเมื่อสามวันก่อนได้มาถึงเวลาที่จะเปิดเผยปริศนาออกมาแล้ว

แต่ตอนนี้ ไร้เสียงไร้ข่าวของเขา ไร้ซึ่งร่องรอย ก็ยากที่จะพูดผ่านไปได้แล้วจริง ๆ

เป็นใครอดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัย เขาต้องเพื่อหลบหนีจื่อเยนแน่ ๆดังนั้นจึงได้จากไป เมื่อเป็นเช่นนี้ ไยมิใช่ผลักจื่อเยนไปอยู่บนยอดคลื่นลม ชั่วชีวิตมิอาจเงยศีรษะขึ้นมาได้หรือ?

เห็นจางยวี่โหร่วแสดงออกทางสีหน้าทั้งร้อนใจทั้งกังวลอีก ในใจเชียนแย่ซิ้วไม่ใช่รสชาติมากด้วย

เรื่องนี้...นับว่าเป็นความผิดพลาดในการตัดสินใจของเขาน่ะ?

เขาสัญญาเป็นมั่นเหมาะว่าจะไม่เกิดเรื่องแน่ ๆ แต่ตอนนี้กลับไม่สามารถมอบหมายต่อเขาได้

เป็นความจริงที่คนจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้กลับมา!

จางยวี่โหร่วหน้าดูกังวลหนักหน่วงมาก เดินกลับไปกลับมาในห้องแล้วรอบหนึ่ง จู่ ๆ นางก็หยุดลงตรงหน้าเขา แววตาจ้องเขาอย่างเงียบ ๆ“ตอนนี้เหลือเวลาเพียงหนึ่งชั่วยามแล้ว ถ้ายังไม่มีข่าวของหลิงเอ๋อ ก็เหลือเพียงวิธีสุดท้ายวิธีเดียว”

ด้วยความเข้าใจที่เชียนแย่ซิ้วมีต่อนาง เขาควรจะสามารถคิดออกว่านั่นคืออะไร

“ไม่ได้!” เขารีบกล่าวปฏิเสธ “ถ้าเจ้าคิดให้ข้าแกล้งทำเป็นว่าข้าให้น้องรองไปรับมิเรื่องนี้ นั่นไม่สามารถเด็ดขาด”

เขาในฐานะประมุขของตำหนักจิ๊วซา เดิมก็ควรดำรงไว้ซึ่งความยุติธรรม เป็นแบบอย่างที่ดี ถ้าเขายังโกงผู้ใต้บังคับบัญชาตนเอง ไยมิใช่เหลวไหลมากเกินไปบ้างแล้ว?

“แต่ นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดน่ะ พวกเจ้าเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน ไม่มีใครสงสัยหรอก ขอเพียงเจ้าสามารถเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เขาใส่ประจำ ปลอมตัวสักคราอย่างจงใจ”

สิ่งแรกที่นางคิดได้ ก็คือต้องรักษาหน้าของจื่อเยนไว้ ส่วนที่เหลือค่อยว่ากันในภายหน้า

“ข้าไม่สามารถตกลงกับเจ้าในเรื่องนี้จริง ๆ ! เพราะนี่เป็นเรื่องส่วนตัวด้านความรักของน้องรอง ควรให้เขาไปจัดการด้วยตัวเองตามเหตุผล ถ้าเขาไม่ชอบจื่อเยนจริง ๆ ก็ต่อให้บังคับให้พวกเขาอยู่ด้วยกันก็เป็นการบาดเจ็บชนิดหนึ่งด้วย ยิ่งกว่านี้ พวกเขาทั้งหมดต่างเป็นผู้ใหญ่แล้ว ควรรับผิดชอบในสิ่งที่ตนเองทำ เราสามารถช่วยได้ก็ช่วยหมดแล้ว ในส่วนที่เหลือ ก็ควรให้ชะตาชีวิตมากำหนด”

ผู้ชาย มักจะชอบที่จะเริ่มต้นจากมุมมองของเหตุผล ส่วนผู้หญิง กลับชอบใช้อารมณ์ในงาน

แต่สำหรับจางยวี่โหร่ว เรื่องนี้จริง ๆ ไม่สามารถใจเย็นได้น่ะ

“ข้าเชื่อว่าระหว่างพวกเขามีความรัก เราได้อยู่ร่วมกับหลิงเอ๋อมาเป็นเวลานานขนาดนี้ เจ้าเคยเห็นเขาสูญเสียการควบคุมเช่นนี้เพื่อผู้หญิงคนไหนมาก่อนหรือ? แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเหตุผลที่เขาหนีไปคืออะไร แต่ข้ารู้สึกว่าเขาต้องมีเหตุผลแน่ ๆ เราก็ควรช่วยชิงเวลาส่วนหนึ่งเพื่อนางน่ะ”

ต่อสู้ชิงเอาเวลา? เชียนแย่ซิ้วรู้สึกว่ามีเหตุผลบ้าง แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะใช้วิธีนี้ที่นางพูดน่ะ

จางยวี่โหร่วเห็นเขายังลังเลอีก รีบกอดแขนของเขาไว้สั่นคลอนไม่หยุด

“โธ่เอ๊ย เจ้าก็คิดว่ากำลังช่วยข้า ให้ข้าแก้ไขสิ่งที่ข้าทำพลาดในคืนนั้นสักคราเถิด ข้ามักรู้สึกว่าที่หลิงเอ๋อจากไปกับข้าไม่สามารถหลุดพ้นความสัมพันธ์ ในใจรู้สึกสำนึกผิดมาตลอด กินไม่ได้นอนไม่หลับ เจ้าทนเห็นข้าแบบนี้หรือ?”