ตอนที่ 599 พรหมลิขิต (7)

ตอนที่ 599 พรหมลิขิต (7)

หลังจากที่หวงเย่ส่งสัญญาณแล้ว คนในตำหนักจิ๊วซาต่างก็รีบเข้ามาในกลุ่มตามหา

ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่แคว้นเย ในเมืองที่อยู่ใกล้กับเมืองที่เย่นอิ่งหายตัวไปที่สุด

หวงเย่หาดูละเอียดแล้ว นี่เป็นเส้นทางเดียวที่นางสามารถเดินทางได้

พอเดินต่อไปอีกสักพัก ก็เป็นเมืองเล็กๆ ที่เหลือนั้นเขาให้คนไปตามหาทั่วแล้ว เหลือแค่ขูดหลุมตามหาแล้ว หากเย่นอิ่งซ่อนตัวไว้ที่นี่จริงต้องสามารถหาออกมาได้แน่

ตามเบาะแสจากคนรอบๆนั้น มีหญิงสาวที่หน้าตาคล้ายนางเผยผ่านทางนี้ และก็ชี้ทางบอกแล้วด้วย

เพราะเช่นนั้น เขาเดาว่า เย่นอิ่งต้องอยู่ในเมืองนี้แน่ ถึงนางจะไป ก็คงยังไปได้ไม่ไกลมากหรอก

ภายในเมืองนี้ คนในตำหนักจิ๊วซาที่มีชื่อเสียงไปทั้งสี่แคว้นนั้นค้นหาไปทั่วทุกหนแห่ง

……

ภายในห้องพักห้องหนึ่ง ข้างในและข้างนอกต่างมีคนเฝ้าไว้อย่างเข้มงวด

ตามการกระทำที่จู่โจมของเขานี้ ไม่เพียงแต่ไม่แสดงว่าปลอดภัย แต่กลับยังดึงดูดคนมาไม่น้อย เลยกลายเป็นเป้าหมายของคนหลายคน

เวลานี้ ภายในห้อง ชายในชุดสุดหรูที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทำความเคารพอย่างมีมารยาท

“องค์ชายใหญ่ ครั้งนี้ที่ออกนอกวัง ท่านมีแผนอะไรไหมขอรับ?”

“ข้าได้ยินมาว่า ที่นี่อาหารนั้นเลิศรส คนสวยก็ยิ่งมากจนนับไม่ถ้วน”

“แน่นอนอยู่แล้วขอรับ คนสวยและสุรานั้นได้เตรียมไว้ให้ท่านเรียบร้อยแล้วขอรับ ท่านต้องพอใจแน่ๆขอรับ” คนที่พูดประโยคนี้เป็นประมุขของเมืองนี้ เขารู้ว่าคนตรงหน้าฐานะอะไร เลยทำดีกับเขาเช่นนี้

คนที่อยู่ตรงหน้าใส่เสื้อผ้าลายงูทองคำ บนศีรษะมีมงกุฎ ตรงเอวมีหยก เห็นได้ชัดว่าฐานะสูงส่งมากแค่ไหน

คนคนนี้ ไม่ได้เป็นคนแปลกหน้าที่ไหน เพราะเขาคือองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเยที่เคยไปหนานหชู่กับองค์หญิงสามแห่งแคว้นเซียว มู่โหรงจิ๋วนั่นเอง

จุดประสงค์ของพวกเขาก็คืออยากทำให้เกิดศึกระหว่างกัน แล้วยึดหนานหชู่ แต่กลับไม่คิดว่าสุดท้ายจะโดนกับดักของเป่ยจื่อห้าว เกือบจะเสียชีวิตด้วยซ้ำไป

และเป็นพวกจางยวี่โหร่วที่ช่วยชีวิตเขาไว้ และคืนเมืองยี่สิบเมืองที่เป็นเดิมพันให้กับพวกเขา จากนั้นก็เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน

หลังจากนั้น หนานหชู่มีฮ่องเต้คนใหม่ ปกครองแคว้นได้ดีเลยทีเดียว ด้านทหารก็แข็งแกร่ง หากพวกเขาจะไปตีหนานหชู่อีก ก็คงจะไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว

ในเมื่อตอนนี้สงบสุข งั้นเขาที่เป็นองค์ชายใหญ่ก็ย่อมว่างงาน หนึ่งปีที่ผ่านมานี้ เริ่มหาความสุข ไม่แก้นิสัยเดิม แต่กลับหนักกว่าเดิมยิ่งขึ้น

บ่าวของมู่โหรงจิ๋วได้ยินเข้า ก็พูดอย่างเย็นชา “องค์ชายใหญ่เป็นราชทายาทของแคว้นเย ของอร่อยอะไรกันที่ท่านไม่เคยทาน ผู้หญิงสวยที่ไหนที่ท่านไม่เคยเจอ เจ้าอย่าพูดเกินจริงไปเลย”

“เอ่อ......”เขาอึ้งเล็กน้อย ก็จริงอย่างที่พูด แต่พวกเขาก็ทำได้แค่ทำให้ดีที่สุด

หลังจากที่มู่โหรงจิ๋วได้ยินประโยคนี้แล้ว ในใจก็ค้างเล็กน้อย

ทำให้เขาหยุดคิดถึงหญิงสาวที่เคยเจอในหนานหชู่ไม่ได้ คนนั้นสิถึงเรียกว่าสวยราวกับนางฟ้า

องค์หญิงแห่งแคว้นเหลียงไป๋หลิงกวง สวยมากแต่ขาดเสน่ห์ไปเล็กน้อย ส่วนจางยวี่โหร่วนั้น ทำให้เขาลืมไม่ลงเลยจริงๆ

สวยจากภายในไม่ใช่ภายนอก เทียบกับหน้าตาแล้ว สิ่งที่ดึงดูดเขานั้น คือบุคลิกที่สง่าผ่าเผยและความฉลาดของนาง

เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงเช่นนี้มาก่อน ไม่ว่าด้านสติปัญญา หรือด้านอื่นๆ ล้วนทำให้คนนับถือ ดูแล้วอ่อนแอมาก แต่กลับสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้

ตอนนั้นเขาอยากได้นางมาโดยตลอด ถึงขั้นในใจนั้นอยากครอบครองนางอย่างบ้าคลั่ง

ถึงจะผ่านไปปีกว่า เขาก็ยังคงคิดถึงนางอยู่เรื่อย ไม่ว่าจะผ่านผู้หญิงมามากแค่ไหน แต่กลับไม่มีใครฝังลึกในใจของเขาเท่านางเลย