ตอนที่ 600 พรหมลิขิต (8)

ตอนที่ 600 พรหมลิขิต (8)

เรื่องเล็กแค่นี้ จะหนีรอดจากสายตาเขาได้อย่างไร?

แต่ในใจของเขากลับสงสัยมาก ครั้งนี้ที่คนตำหนักจิ๊วซาออกเดินทาง เป็นเรื่องที่เงียบมาก แล้วจะมีคนมาสะกดรอยตามได้อย่างไร

แต่พวกเขาพึ่งถึงแคว้นเย ยังไม่ทันได้ลงจากรถเลย ก็โดนสะกดรอยตามแล้ว นี่เป็นไปไม่ได้สิ！

หรือเป็นเพราะเย่นอิ่ง?

เรื่องที่เย่นอิ่งเป็นคนของตำหนักจิ๊วซานั้นถูกเปิดเผย เลยทำให้คนแคว้นเยระแวงหรือ?

ดูจากสถานการณ์ในตอนนี้แล้ว ก็เป็นไปได้แค่นี้

หลังจากที่จางยวี่โหร่วเข้าไปในห้อง ก็เห็นเชียนแย่ซิ้วมีความกังวลเล็กน้อย

เป็นสามีภรรยากันนานขนาดนี้ นางก็ย่อมจะดูออกว่าเขามีความในใจ

“เจ้าเป็นอะไรหรือ หรือว่ามีข่าวแล้ว?”

เชียนแย่ซิ้วนั้นไม่ได้ปิดบังอะไรนาง เพราะเขารู้ ภรรยาของเขานั้นไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนแออะไรที่พอเจอเรื่องก็จะหลบอยู่หลังเขาตลอด

นางเคยผ่านเรื่องมามากมาย สามารถอยู่เคียงบ่าเคียงไหล่กันได้

“เมื่อครู่ตอนพวกข้าลงจากรถม้า ก็เห็นได้ชัดเลยว่ามีคนสะกดรอยตามมา”

จางยวี่โหร่วฟังแล้ว ก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล็กเลยนะ ต้องให้ความสำคัญ

“ตามหลักแล้วพวกข้าพึ่งมาถึงแคว้นเย และตำหนักจิ๊วซานั้นทำงานเงียบมาโดยตลอด พวกเขาจะสะกดรอยตามพวกข้ามาได้อย่างไร? ถึงให้พวกรู้ว่าพวกข้าเป็นคนจากตำหนักจิ๊วซา ก็ยิ่งไม่ใช่เหตุผลที่จะมาหาเรื่องสิ ตำหนักจิ๊วซาที่โด่งดังนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนก็กล้ามาหาเรื่องได้นะ”

จริงๆแล้ว นางที่เป็นฮูหยินประมุขควรจะภูมิใจสินะ

สามีของนางนั้น เป็นชายหนุ่มที่มีอำนาจสูงสุดในภิภพนี้แล้ว

ถึงจะไม่ใช่ฮ่องเต้ แต่ก็เป็นถึงขั้นเมื่อฮ่องเต้ได้ยินชื่อของเขานั้นยังเกรงกลัวเลย

“ดูท่าแล้ว ยัยหนูมีความมั่นใจในสามีสูงนะเนี่ย” เชียนแย่ซิ้วยิ้มอ่อน แล้วกอดนางเข้ามาในอ้อม

หากมีคนแปลกหน้ามาบุกรุก สำหรับพวกเขานั้นไม่ใช่เรื่องแย่อะไร ถือว่าหาความสนุกให้ตนเองไปด้วยเลย

“แต่ว่า.......” จางยวี่โหร่วแสดงสีหน้าที่กังวล “ข้าแค่กังวลว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับเย่นอิ่งไหม”

“ไม่หรอก เจ้าคิดมากน่ะ ตอนแรกข้าก็คิดเช่นนี้ แต่ก็ตามที่เจ้าพูดไง หากพวกเขารู้ว่าเย่นอิ่งเป็นคนของตำหนักจิ๊วซา ก็ต้องดูแลนางดีๆสิ จะกล้าทำร้ายนางได้อย่างไรกัน? ข้าส่งคนไปสืบหาแล้ว เชื่อว่าไม่นานก็จะมีข่าว”

เขาพึ่งพูดจบ ในห้องก็มีเงาที่ใส่ชุดสีดำ

“ทูลประมุข และฮูหยิน คนที่สะกดรอยตามมานั้น เป็นคนของประมุขเมืองนี้ครับ ส่วนประมุขนั้นเขาได้รับคำสั่งมาจากองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเยครับ มาเพื่อ............”

คำพูดที่เหลือนั้น เขามองไปทางจางยวี่โหร่วด้วยความระมัดระวัง แต่ไม่กล้าพูดต่อ

“เพื่ออะไร?” เชียนแย่ซิ้วนั้นแสนจะฉลาด ก็ต้องรู้สึกได้บ้างว่าผิดปกติ เขาทำเสียงต่ำและเย็นชา “ยังไม่รีบพูด!”

“จากที่ข้าน้อยได้ข่าวมา เป็นเพราะว่าองค์ชายใหญ่แคว้นเยเห็นหญิงงามเลิศ แล้วคิดไม่ซื่อ และหญิงสาวนั้นก็คือ.....ฮูหยิน!”

แววตาของประมุขน่ากลัวมาก กดดันจนเขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้น

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบ ไม่ว่าใครก็สามารถรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่เยือกเย็นในห้อง มีเพียงจางยวี่โหร่วเองที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย

“อะไรนะ เพราะข้าหรือ? ไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม ข้ายังไม่ได้ทำอะไรเลย?” นางทำสีหน้าแปลกใจ

ถึงองค์ชายใหญ่แคว้นเยคนนี้ นางเองก็รู้จักมาบ้าง ก่อนหน้านี้หนึ่งปีเคยพบกันหลายครั้งที่ชายแดนหนานหชู่