บทที่ 1193

จางเสี่ยวม่านตกใจกับทัศนคติที่เด็ดขาดของเย่เฉินอย่างมาก

ในเวลาเดียวกัน เธอก็ตระหนักว่า เย่เฉินไม่สามารถให้เกียรตินี้แก่ตัวเองได้

ดังนั้นเธอจึงทำได้แค่มองสวีลี่ฉินด้วยท่าทางขอโทษและพูดว่า: “ป้าค่ะฉันขอโทษ ในเรื่องนี้ฉันก็ทำอะไรไม่ได้จริงๆ ... ”

สวีลี่ฉินไม่คาดคิดว่าที่พึ่งสุดท้ายของตัวเองจะช่วยอะไรเธอไม่ได้เลย ดังนั้นเธอจึงหันไปมองที่ซุนหงเหว่ยจากนั้นก็ร้องไห้และพูดว่า: “หงเหว่ย นายต้องช่วยแม่นะ หงเหว่ยนายได้ยินไหม! แม่อุตส่าห์เลี้ยงดูนายมาอย่างลำบากลำบน มันไม่ง่ายเลยนะ!”

เห็นเช่นนี้แล้วซุนหงเหว่ยก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา สวีลี่ฉินเป็นแม่แท้ๆของเขา อย่างไรก็ตามเขาไม่ต้องการให้พ่อแม่ของตัวเองหย่าร้างกัน และไม่อยากให้พวกเขาถูกไล่ออกจากเมืองจินหลิงด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่พ่อแม่เขาหย่าร้างกันแล้ว เขาไม่ต้องการให้พ่อแต่งงานกับแม่เลี้ยงที่มีอายุเท่าตัวเอง

ดังนั้นเขาจึงฝืนใจตัวเองและคุกเข่าขอร้องเย่เฉิน: “เย่เฉิน อาจารย์เย่ครับ โปรดให้โอกาสแม่ผมอีกครั้ง ต่อไปนี้เธอจะกลับตัวกลับใจอย่างแน่นอน!”

เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา: “ฉันบอกไปแล้วว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องระหว่างฉันกับประธานเซว์และพ่อแม่นาย สามคนนี้เย่อหยิ่งจองหอง พวกเขาเยาะเย้ยฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมยังขู่ว่าจะฆ่าฉันด้วยซ้ำ นายคิดว่านายจะสามารถแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ด้วยการคุกเข่าไหว้ฉันงั้นเหรอ? เราเพิ่งพบกันวันนี้เป็นครั้งแรก นายคิดว่าตัวเองใหญ่ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ในเวลานี้ซุนหงปินรีบเข้าไปดึงแขนของซุนหงเหว่ย และกล่าวว่า: “หงเหว่ยนายบ้าไปแล้วเหรอ? ถึงเวลานี้แล้วนายยังกล้าขัดใจอาจารย์เย่อีกเหรอ! รีบหุบปากซะ!”

ในเวลานี้ใจหนึ่งซุนหงปินก็รู้สึกสมน้ำหน้า ส่วนอีกใจหนึ่งเขาก็รู้สึกกลัวเล็กน้อย

ที่เขารู้สึกสมน้ำหน้าเพราะเขาไม่พอใจกับการกระทำของสวีลี่ฉินมานานแล้ว ป้าคนนี้ของตัวเองอาศัยความร่ำรวยของครอบครัว มาดูถูกและเยาะเย้ยตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมควรแล้วที่เธอมีจุดจบแบบนี้ สะใจจริงๆ!

ส่วนความกลัวเป็นเพราะเขากลัวว่าสมาชิกทั้งสามของครอบครัวซุนหงเหว่ยจะยังคงพูดจาล่วงเกินอาจารย์เย่อย่างดื้อรั้น จนทำให้เขาโกรธและเอาผิดกับตระกูลซุนขึ้นมา เขาก็จะลำบากไปด้วย

ดังนั้นซุนหงเหว่ยไม่ต้องการให้ไฟลุกไหม้ที่ปลายเท้าของตัวเองเขาแค่อยากจะดูไฟจากชายฝั่งเท่านั้น

ในเวลานี้ เขาคิดว่าซุนหงเหว่ยลูกพี่ลูกน้องของตัวเองคนนี้กำลังเล่นกับไฟอยู่แท้ๆ และดีไม่ดีเขาอาจจะเผาโดนตัวเองด้วยซ้ำ