บทที่ 2125

ในเวลานี้ซูโสว่เต้า ยังไม่เข้าใจว่า เกิดเรื่องใหญ่และสำคัญอะไรขึ้นกันแน่

ดังนั้น เขามองไปทางคุณท่านใหญ่ซู และไล่ถามว่า: “พ่อ เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

คุณท่านใหญ่ซูถอนหายใจเบาๆ พูดด้วยมือข้างหนึ่งจับมืออีกข้างหนึ่งแสดงอารมณ์ฮึกเหิมว่า: “เฮ้อ…คือรั่วหลี…”

ซูโสว่เต้ารีบไล่ถามว่า: “ตามหาที่อยู่ของรั่วหลีเจอแล้วเหรอ?!”

คุณท่านใหญ่ซูส่ายหน้า: “ยังไม่เจอ…โสว่เต้า เกี่ยวกับเรื่องของรั่วหลี พ่อต้องขอโทษแกด้วย…ยังหวังว่าแกสามารถจะยกโทษให้พ่อด้วย…”

ซูโสว่เต้าคาดไม่ถึงว่าคุณท่านจะขอโทษตัวเอง และรีบพูดว่า: “พ่อ พ่อทำอะไร…มีเรื่องอะไรพ่อพูดมาได้เลย เรื่องของรั่วหลีต่อให้สุดท้ายแล้วจะช่วยไม่สำเร็จ ผมก็ไม่โทษพ่อหรอก…”

ซูโสว่เต้ายังรู้สึกว่า คุณท่านเพื่อที่จะช่วยซูรั่วหลี ก็พยายามไม่น้อยจริงๆ

แต่ทว่า เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องยากมากในตัวมันอยู่แล้วจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นเหตุการณ์ก็เกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่น ก็เหลือบ่ากว่าแรงของตระกูลซู ถ้าในกระบวนการช่วยเหลือ เกิดเรื่องคาดไม่คิดอะไรที่ก่อให้การช่วยเหลือล้มเหลว ถึงขนาดก่อให้ซูรั่วหลีโชคร้ายเสียชีวิต ก็สามารถเข้าใจได้จริงๆ

ในเวลานี้คุณท่านใหญ่ซูถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า: “เฮ้อ…เรื่องนี้ ฉันเองที่วู่วาม! เดิมทีเรื่องที่ช่วยเหลือรั่วหลีก็เป็นความยากลำบากมากที่สุด รั่วหลีก่ออาชญากรรมในประเทศญี่ปุ่น นี่ไม่ใช่ปัญหาที่เงินสามารถแก้ไขได้ด้วยซ้ำ…”

จากนั้น ดวงตาของเขาก็แดงเล็กน้อย ก็พูดสะอึกสะอื้นด้วยความอับอาย: “โสว่เต้า ฉันรู้ว่ามันยากมากที่จะช่วยรั่วหลีออกมา ดังนั้นจึงทำข้อตกลงความลับกับเจ้าหน้าที่ระดับสูงของกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่น…”

ซูโสว่เต้าก็ตกใจ และอ้าปากถามว่า: “ข้อตกลง?! ข้อตกลงอะไร?! ทำไมพ่อถึงได้ทำข้อตกลงกับคนของกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินด้วย? รั่วหลีรวมทั้งยอดฝีมืออีกห้าสิบกว่าคน ก็ล้วนถูกจับกุมโดยกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นนะ!”

คุณท่านใหญ่ซูพูดคร่ำครวญว่า: “เฮ้อ ฉันก็ยังยึดหลักการของการเพิ่มผลกำไรสูงสุด ดังนั้นอยากจะเล่นละครด้วยกันกับกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดิน ด้านหนึ่งสามารถทำให้กองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นสามารถสร้างความสำเร็จที่โดดเด่นต่อหน้าสังคมและทำให้พวกเราสร้างความสัมพันธ์ความร่วมมือที่ดีกับกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดิน อีกด้านหนึ่งก็สามารถควบคุมคนในตระกูลเหอให้อยู่ได้ด้วย พูดตรงๆ ทุกอย่างก็เพื่อประโยชน์ของตระกูลซู…”

ซูโสว่เต้าตกตะลึงจนตาค้าง: “พ่อ พ่อหมายความว่ายังไงกันแน่? หรือว่าพ่อบอกว่าจะช่วยรั่วหลี เป็นเพียงแค่ละครฉากหนึ่งงั้นเหรอ?!”

คุณท่านใหญ่ซูพูดด้วยความเจ็บปวดอย่างมากว่า: “ฉันก็มีความลำบากใจเหมือนกัน!”