บทที่ 262

บทที่ 262

“อาจารย์? เทพมังกรตัวจริง?” เซียวอี้เชียนรีบพูดว่า： “คุณลุงซือ หรือว่าคุณแก่จนเลอะเลือนไปแล้ว ถูกไอ้คนจนๆหลอกเข้าแล้ว?เขาเป็นอาจารย์ที่ไหนกัน มังกรตัวจริงอะไรกัน เขาก็แค่ลูกเขยจนๆที่แต่งเข้าบ้าน?เขาแต่งเข้ามาในตระกูลเซียว ปฏิบัติต่อฉันเหมือนแขกผู้มีเกียรติ และให้เซียวเวยเวยพี่สะใภ้ของเขามานอนกับฉันด้วย เทียบกับฉันแล้ว เขาก็แค่ขนเล็กๆเส้นหนึ่ง！”

“พูดมาถึงจุดนี้ เซียวอี้เชียนก็ได้พูดอีกว่า： “คุณลุงซือ ไอ้ยาจกนั่น คุ้มแล้วเหรอที่คุณจะปกป้องขนาดนี้ จนกระทั่งไม่สนใจความสัมพันธ์ของทั้งสองตระกูลตลอดหลายสิบปีของพวกเราเลยเหรอ?”

“บัดซบ！”ซือเทียนฉีได้ยินคำพูดนี้ของเขา ทันใดนั้นก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ มือคว้าสากตำยาที่อยู่ข้างๆ ตีลงไปที่หัวของเซียวอี้เชียนอย่างแรง ปากด่าว่า： “ยังจะกล้าพูดจาหยาบคายกับอาจารย์เย่！แกไสหัวไปเดี๋ยวนี้นะ！”

เซียวอี้เชียนไม่ได้หลบ ถูกสากตำยาของซือเทียนฉีตีเข้าไปที่ศีรษะ เจ็บจนปากบิดปากเบี้ยว จู่ๆก็หัวก็ปูดขึ้นมา

เขาจ้องและ เปิดปากด่าว่า： “คนแซ่ซือ ตาแก่แก่จนตาฝ้าฟางขนาดนี้แล้วเหรอ！เชื่อคำหลอกลวงแบบนั้นก็ไม่เป็นไร แต่คิดไม่ถึงว่าแม้แต่ฉันก็กล้าตี！แม่งเอ่ยฉันจะฆ่าแก！”

พูดจบ เขายกเก้าอี้ขึ้น ต้องการที่จะฟาดไปทางซือเทียนฉี

แม้ว่าซือเทียนฉีจะอายุมาก แต่ก็เป็นคนที่ฝึกฝน หลังจากที่แผลเก่าจากการบาดเจ็บภายในๆปีนั้นถูกเย่เฉินใช้ยาวิเศษรักษาหายแล้ว ร่างกายมีความคล่องตัวและยืดหยุ่นมากขึ้น ไอ้อ้วนวัยกลางคนอย่างเซียวอี้เชียนไหนเลยจะเทียบได้

ดังนั้น ซือเทียนฉีวาร์ปตัวหายไปอย่างรวดเร็ว หลีกเลี่ยงม้านั่งที่เซียวอี้เชียนฟาดเข้ามา

การจู่โจมของเซียวอี้เชียนไม่เป็นผล ได้ยกเก้าอี้อีกตัว กัดฟันพูดว่า： “คนแซ่ซือ ถ้าแกยังอยากจะมีชีวิตรอด ก็เอายาครึ่งหนึ่งมาให้ฉันซะดีๆ ไม่งั้นละก็ วันนี้ฉันจะฆ่าแก！”

“ไอ้เลว แกคิดจะทำร้ายคุณตาของฉัน?ฉันจะตีแกให้ตาย！”

เฉินเสี่ยวจาวโมโห พับแขนเสื้อขึ้นแล้วพุ่งเข้าหาเขา

ในวงการการแพทย์ที่มีการศึกษาแพทย์แผนจีนมาหลายปี จะต้องเรียนศิลปะการต่อสู้มาไม่มากก็น้อย ตระกูลซือก็เช่นกัน ตระกูลซือไม่เพียงแต่เป็นตระกูลใหญ่แพทย์แผนจีน ยังเป็นตระกูลซือที่มีศิลปะการต่อสู้ ถึงแม้ว่าเฉินเสี่ยวจาวคนนี้จะเป็นหลานสาวก็ตาม แต่ร่างกายยังได้ฝึกกังฟูมาเป็นอย่างดี รับมือกับเซียวอี้เชียนได้เหลือเฟือ

เซียวอี้เชียนสติยังไม่ได้กลับมา ก็ถูกเฉินเสี่ยวจาวเตะทีหนึ่งล้มลงไปที่พื้น ตามด้วย เฉินเสี่ยวจาวปลายของรองเท้าผ้าใบเหยียบคอของเขาไว้ พูดอย่างเย็นชาว่า： “ถ้ายังไม่ไสหัวไปอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ！”