บทที่ 4820 ลูกพระเจ้า 2

อานโฉงชิวพูดแซวว่า “ได้เลยญ่าหลิน เดี๋ยวนี้แกรู้จักทำอะไรโรแมนติกกับเขาบ้างแล้วนะ รอก่อน เดี๋ยวฉันจัดการให้!”

ตอนนี้นายหญิงใหญ่ยิ้มพลางเอ่ยว่า “พวกเราไปกินข้าวที่ห้องอาหารกันเถิด กินไปคุยไปดีกว่า!”

คุณท่านใหญ่ยิ้ม “ดี กินไปคุยไป!”

จากนั้นเขาก็หันไปมองเฟ่ยเข่อซินแล้วกล่าวว่าอย่างมีมารยาทว่า “คุณหนูเฟ่ยเป็นแขกคนสำคัญ เชิญก่อนได้เลยจ้ะ!”

เฟ่ยเข่อซินกล่าวอย่างปลื้มใจว่า “คุณท่านอานเกรงใจเกินไปแล้ว คุณท่านเป็นเจ้าตระกูลต้องเชิญคุณท่านก่อนค่ะ”

อานฉี่ซานกล่าวอย่างจริงจังว่า “คุณหนูเฟ่ยไม่ได้เป็นเพียงแขกคนสำคัญเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลอานด้วย คุณหนูไม่ต้องเกรงใจอะไรตระกูลอานอีกต่อไปแล้ว”

เขายังกล่าวต่อไปด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณหนูเฟ่ย สมองของฉันคงไม่ดีเหมือนเดิมแล้ว วันหน้าหากตระกูลเฟ่ยมีอะไรให้ตระกูลอานช่วยเหลือ หนูติดต่อข่ายเฟิงได้เลย ข่ายเฟิงมีหน้าที่รับผิดชอบติดต่อกับคนนอกตระกูลอยู่แล้ว หนูบอกแค่คำเดียว ตระกูลอานจะต้องช่วยเหลืออย่างเต็มที่!”

พูดจบก็หันไปมองข่ายเฟิง แล้วถามว่า “ข่ายเฟิง แกได้ยินที่ฉันพูดใช่ไหม”

พี่รองข่ายเฟิงกล่าวตอบออกมาทันที “พ่อวางใจได้เลย วันหน้าหากคุณหนูเฟิงเอ่ยปาก ตระกูลอานจะต้องทำตามความต้องการของคุณหนูเฟิงอย่างสุดความสามารถ!”

เฟ่ยเข่อซินไม่นึกฝันว่าคุณท่านตระกูลอานจะให้คำมั่นสัญญาเรื่องสำคัญกับตนแบบนี้

แม้ว่าตระกูลเฟ่ยจะเป็นตระกูลที่มีความยิ่งใหญ่ในบรรดาเศรษฐี แต่เมื่อเทียบกับตระกูลอานแล้วก็ยังห่างชั้นกันอยู่มาก

วันนี้เมื่อได้รับคำมั่นสัญญาเช่นนี้จากตระกูลอาน สำหรับตระกูลเฟ่ยนั้น นับว่าเป็นสิ่งรับประกันที่มีค่ามากอย่างยิ่ง