บทที่ 489

บทที่ 489

หม่าหลันตกลงไปในกับดักอย่างสมบูรณ์ในตอนนี้ เธอไม่รู้ตัวว่ากำลังถูกคนหลอก ในหัวคิดเพียงแค่ว่าต้องชนะเอาเงินคืนมาให้ได้

ดังนั้น เมื่อเหอเหลียนบอกว่าจะไม่เล่นแล้ว หม่าหลันก็ตื่นตระหนกทันที และโพล่งออกมาว่า: "ทำไมถึงพูดว่าไม่เล่นก็จะไม่เล่นแล้วล่ะ? ก็พูดแล้วนี่ว่าจะเล่นแปดรอบ นี่เพิ่งเล่นไปแค่สามรอบเอง! "

เหอเหลียนพูดอย่างช่วยไม่ได้: "น้องสาว ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเล่นกับเธอนะ แต่ที่สำคัญคือเธอไม่มีเงิน"

พูดจบ เหอเหลียนก็พูดอีกว่า: "เอาอย่างนี้ไหม ฉันถอยมาหนึ่งก้าว แต่เธอต้องจ่ายเงินของตานี้ให้เรียบร้อยก่อน แล้วเราวางเงินให้น้อยลงหน่อยคงได้ใช่ไหม? เล่นหนึ่งพัน หรือหนึ่งร้อยฉันก็จะเล่นเป็นเพื่อนเธอ! "

"หนึ่งพัน? หนึ่งร้อย? " หม่าหลันร้อนรน และโพล่งออกมา: "แบบนั้นจะได้อย่างไร? เล่นน้อยขนาดนี้ ฉันต้องเล่นอีกนานแค่ไหนถึงจะชนะคืนมา?”

เหอเหลียนพูดอย่างเบื่อหน่ายว่า: "ถ้าเธออยากเล่นที่หนึ่งหมื่นต่อ ก็ต้องเอาเงินออกมาก่อน ไม่งั้นฉันก็ไม่เล่น วันนี้ก็พอแค่นี้"

เฉียนหงเย่นร้อนรนจนหน้าแดง พูดว่า: "พี่เหลียน หม่าหลันตอนนี้มีเงินอยู่ในมือไม่มาก เพื่อนกันทั้งนั้น พี่ก็ช่วยหยวนหยวนหน่อยนะ..."

พูดจบ เธอก็ไม่ลืมที่จะขยิบตาให้เหอเหลียน

เหอเหลียนเข้าใจทันที และพูดว่า: "แบบนี้นะ เห็นแก่หน้าหงเย่น ถ้าเธอไม่มีเงินสด ก็เอาของมีค่ามาจำนองก่อนก็ได้"

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา หม่าหลันก็ดูเหมือนว่าจะคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้

เธอรีบพูดว่า: "บ้านที่ฉันอาศัยอยู่ตอนนี้ เป็นบ้านสามห้องนอน น้อยสุดก็มีมูลค่าประมาณสองล้านนิด ๆ ถ้าฉันจำนองบ้านให้พี่ แบบนี้ได้แล้วใช่ไหม? "

"แบบนี้ก็ได้! " เหอเหลียนยิ้มและพูดว่า: "แต่เธอต้องเอาโฉนดบ้านมาก่อน จากนั้นเขียนสัญญาจำนองให้ฉันถึงจะได้"

หม่าหลันโพล่งออกมา: "ได้ พวกเธอรอฉันก่อน ฉันจะกลับไปเอาโฉนดบ้านมาเดี๋ยวนี้! "

พูดจบ หม่าหลันรีบลุกขึ้นและกำลังจะไป

เหอเหลียนรีบขวางเธอ และพูดว่า: "นี่ๆๆ อย่ารีบสิน้องหม่าหลัน เงินห้าแสนหกหมื่นหยวนเมื่อกี้นี้เธอยังไม่ได้จ่ายเลย"