บทที่ 490

บทที่ 490

จากนั้นก็เข้าสู่เกมการพนันทันที

แต่เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่า เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมง ตัวเองกลับเสียเงินทั้ง 1.32 ล้านหยวนนี้ไป!

ในตอนนี้หม่าหลันแพ้จนเลือดเข้าตา ตอนที่แพ้เสียไปหมดนั้น เธอพูดอย่างไม่ยอมว่า: "มามามา เอาอีก! "

เหอเหลียนพูด: "น้องสาว ตอนนี้เธอไม่มีเงินแล้วนะ ถ้าเล่นอีก แล้วเธอแพ้อีก เอาอะไรมาจ่าย? "

"ฉัน...ฉัน..."

หม่าหลันไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไร

ตัวเองมาถึงทางตันแล้วจริงๆ

เงินออมทั้งหมดในบ้านก็แพ้เสียไปหมดแล้ว แม้แต่บ้านหลังเดียวก็แพ้เสียไป

ตอนนี้ ตัวเองไม่มีอะไรที่จะเอามาจำนองได้

แต่ว่า สายตาที่เฉียบคมของเหอเหลียน มองแวบเดียวก็รู้ว่ากำไลที่ข้อมือของเธอเป็นหยกเจไดต์ และโพล่งออกมาว่า: "ไอ้หยา ฉันว่ากำไลข้อมือของเธอดูไม่เลวเลยนะ! "

"กำไลข้อมือ? " หม่าหลันมองลงไปที่ข้อมือ ถึงได้นึกออกว่า ตัวเองยังมีสมบัติที่มีค่าอยู่หนึ่งชิ้น!

กำไลข้อมือนี้ เป็นของขวัญจากผู้นำตระกูลของตระกูลฉินฉินกาง เพื่อประจบเย่เฉินลูกเขยที่ชอบเล่นละครหลอกลวงของตัวเอง เป็นของขวัญสำหรับเขาโดยเฉพาะ

เย่เฉินมอบกำไลข้อมือให้กับเซียวชูหรันลูกสาวของเธอ เซียวชูหรันยังไม่เคยใส่ ก็ถูกเธอขโมยมา ต่อมาก็ยึดไว้เป็นที่ครอบครองอย่าเปิดเผยและไม่คืนมัน

ก็แค่กำไลข้อมือ เย่เฉินก็ไม่ได้สนใจอะไร อีกทั้งเซียวชูหรันก็รู้สึกอายเกินกว่าที่จะขอคืนจากแม่ ดังนั้นกำไลข้อมือนี้จึงอยู่ในมือของเธอเสมอ

หม่าหลันรีบถอดกำไลข้อมือ ส่งให้เหอเหลียน ตาแดงแล้วพูดว่า: "กำไลข้อมือนี้ นี่เป็นหยกโบราณชั้นยอดที่ดีที่สุด ซื้อมาในราคาห้าล้านหยวน ไม่ว่ายังไงพี่ก็ต้องจำนองให้ฉันที่สี่ล้าน? "