บทที่ 784

บทที่ 784

ในตอนนี้หานเหม่ยฉิงก็คีบปลาเปรี้ยวหวานซีหูให้เธอแล้ว ยิ้มพร้อมพูดว่า : “ชูหรันคุณลองชิมปลาจานนี้ดูนะ ก็เป็นอาหารที่น้าถนัดเหมือนกัน แต่ว่าไม่ได้ทำนานแล้ว ไม่รู้ว่าจะถูกปากคุณหรือเปล่า”

มองดูหานเหม่ยฉิงที่มีความกระตือรือร้นคีบเนื้อปลามาวางในถ้วยของตัวเอง เพื่อไม่เป็นการทำให้คนอื่นอับอาย เซียวชูหรันทำได้เพียงพยักหน้าพร้อมพูดว่า : “ขอบคุณค่ะคุณน้าหาน แต่ว่าคุณไม่ต้องคีบอาหารให้หนูก็ได้ค่ะ คุณทานก่อนเถอะค่ะ”

หานเหม่ยฉิงพยักหน้า ยิ้มพร้อมพูดว่า ： “คุณต้องกินอาหารเยอะๆหน่อยนะ ถ้าหากคีบไม่ถึง ก็ให้เย่เฉินคีบให้นะ ”

เซียวชูหรันตอบตกลงไปคำนึง แล้วก็ลองชิมดู และเป็นปลาที่หานเหม่ยฉิงคีบให้กับตัวเอง เมื่อกินเข้าไป ทำให้เธอรู้สึกประหลาดไม่หยุดหย่อนเลยทันที

อาหารที่หานเหม่ยฉิงทำ อร่อยมากเลยจริงๆ เนื้อปลานุ่มเด้ง รสชาติอร่อยและสดใหม่ ไร้ที่ติเลยทีเดียว

เซียวฉางควนก็กินจนตะลึงแล้ว

ทั้งชีวิตนี้ของเขา ไม่เคยกินอาหารบ้านๆที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน อย่างที่รู้อาหารที่เอร็ดอร่อยที่ทานที่บ้าน กับอาหารที่เอร็ดอร่อยที่ทานในร้านอาหาร ความรู้สึกแบบนั้นมันแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ปลุกเสกให้รู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่บ้าน ความรู้สึกเช่นนี้จะทำให้ผู้ชายเพลิดเพลินจนลืมกลับบ้าน

นี้ก็เป็นสาเหตุว่าทำไมผู้หญิงมักพูดว่า อยากจะมัดใจผู้ชายสักคนให้ได้นั้น ก่อนอื่นจะต้องมัดใจท้องของผู้ชายให้ได้ก่อน

เซียวฉางควนรู้สึกว่า กระเพาะและต่อมรับรสของตัวเอง ในเวลานี้ถูกฝีมือการทำอาหารของหานเหม่ยฉิงพิชิตได้แล้ว

เขามองไปยังพอลด้วยความอิจฉา เอ่ยปากพูดว่า : “พอล แม่ของนายทำกับข้าวอร่อยมากขนาดนี้ นายโชคดีมากเลยนะ”

พอลยิ้มเล็กน้อยพร้อมพูดอย่างจริงจังว่า : “คุณอาเซียว ปัญหานี้ ต้องดูว่าคุณมีความคิดเห็นว่าอย่างไร"

“พูดจากตัวผมเองแล้วกันครับ ตอนที่ผมเรียนมหาวิทยาลัยแสนจะทุกข์ใจมาก เพราะว่าห่างไกลจากบ้าน ห่างไกลจากแม่ อยู่ที่มหาวิทยาลัยไม่ว่าจะกินอะไร ก็รู้สึกว่าไม่อร่อยทั้งนั้นเลย”

：