ถังฮ่าวหรานคนเอาแต่ใจ

"พรุ่งนี้ข้าเดินทางแล้ว หากท่านไม่อยากอยู่ที่นี่ก็ลองไปที่ตำบลซานซานดู ข้าอาจช่วยให้กิจการของบิดามารดาท่านฟื้นฟูขึ้นมาได้"

"ฮูหยิน ข้าอายุยี่สิบเอ็ดคงเป็นพี่สาวท่านได้ดูแล้วท่านคงอายุยังน้อย ข้ารียกเจ้าน้องสาวได้หรือไม่"

"ข้าอายุสิบแปด นี่น้องสาวข้านางอายุสิบสื่อชื่อเสี่ยวชุย พี่หญิงฟ่านข้าต้องกลับโรงเตี้ยมแล้ว จะไปเขียนแบบให้ท่านเจอกันตอนเช้า"

"เอ่อ ของที่โรงเตี้ยมมีเยอะไหมข้าจะไปช่วยขน เจ้านอนที่นี่เถอะ ทั้งร้านมีแค่ข้ากับเสี่ยวเหมย ข้าเป็นลูกคนเดียวท่านลุงกับป้าสะใภ้ข้าอยากได้สามห้องนี้เพื่อเอาใจฟางเหยียนแต่ข้าไม่ให้ จึงถูกพวกเขาก่อนกวนทุกวันเลย"

ฟ่านหลิหลิงถอนหายใจหลังจากกล่าวจบ โจวหว่านถิงจึงเสนอแนะหนทางให้นาง

"ข้าได้ยินคนคุยกันว่าสกุลถังกำลังมองหาห้องเพื่อเปิดกิจการนใหม่มิใช่หรือ หากท่านอยากย้ายไปตำบลซานซานลองบอกขายทางนั้นดูสิ พวกเขาไม่ถูกกับสกุลเยี่ย ท่านลองเอาแบบที่ข้าวาดเสนอเขาด้วย ทั้งสองตระกูลค้าผ้าเหมือนกัน ทุกวันนี้สกุลเยี่ยพยายามอย่างหนักที่จะโค่นล้มสกุลถัง แต่เพราะพวกเขาเป็นเพียงมดไม่ดูกำลังตนเอง"

"จริงรึ ถ้าเช่นนั้นข้าจะลองไปหาคุณชายถังดู เผื่อเขาสนใจแต่ว่ากันว่าคุณชายถังผู้นี้เย็นชายิ่งนัก เอาล่ะไปเก็บของกันเถอะ"

"ที่โรงเตี้ยมไม่มีของน่ะ ข้าเดินทางมาจากหลินตูเพื่อไปยังบ้านเกิดมารดา คิดไว้ว่าหาเงินสักหน่อยเผื่อต้องซ่อมแซมบ้าน จึงไม่อยากซื้อข้าวของมากมายให้เป็นภาระ"

"งั้นก็นอนที่นี่แหละ ข้าอยากไปพ้นๆเช่นกันข้าจะไปตำบลซานซานกับเจ้า ไม่เช่นนั้นสักวันข้ากับเสี่ยวเหมยคงถูกฟ่านเจ๋อลุงของข้าขายข้าให้เป็นอนุขุนนางสักคนแน่ๆ"

โจวหว่านถิงกับฟ่านหลิงหลิงคุยกันจนดึก ฟ่านหลิงหลิงทำอาหารอร่อยมาก ใครแต่งนางไปถือว่าโชคดีจากนั้นก็พากันเข้านอน

จวนสกุลถัง

รุ่งเช้าฟ่านหลิงหลิงไปเยือนสกุลถังแต่เช้าเพื่อขอพบถังฮ่วหราน นางเคยถูกถังฮ่าวหรานเยาะเย้ยดูถูกอยู่บ่อยครั้ง แต่หลี่หว่านถิงกล่าวถูกศัตรูของศัตรคือมิตร ไม่นานถังฮ่าวหรานก็เดินออกมา นั่งสบายๆ มือนึงโบกพัดไปมาอีกมืถือถ้วยชาคลึงเล่น

"เถ้าแก่ฟ่านทนคิดถึงข้าไม่ไหวจนต้องมาพบแต่เช้าเชียวหรือข้ารู้ว่านะข้านั้นเนื้อหอม แต่ไม่คิดว่าเถ้าแก่ฟ่านจะทนคะนึงหาข้าไม่ไหวจนต้องมาพบข้าแต่เช้าเพียงนี้"

"คุณชายถัง ข้ามาด้วยเรื่องการค้า ข้าอยากขายร้านให้ท่านไม่ทราบว่าท่านต้องการหรือไม่"

"หืมม เจ้าเคยบอกว่าจะรักษาสมบัติของพ่อกับแม่ไม่ใช่หรือ มาวันนี้บอกจะขายให้ข้า น่าขันยิ่งนัก ได้ทั้งหมดห้าหมื่นตำลึงหากเจ้าตกลงข้ายินดีรับซื้อ"

"ถังฮ่าวหรานอย่าให้เกินไปนัก สินค้าในร้านข้าไม่รวมห้องทั้งสามก็เกือบแสนตำลึงแล้ว แต่ท่านจงใจกดราคาถึงเพียงนี้งั้นขออภัยที่ข้ามารบกวน"

ฟ่านหลิงหลิงลุกขึ้นไม่มองหน้าคนตัวโตที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่สักนิด ถังฮ่าวหรานเดินมาหาพร้อมกระซิบข้างหู

"หลิองหลิงหากเจ้ายอมเป็ของข้าอย่าว่าแต่หนึ่งหมื่นตำลึงเลย หนึ่งแสนตำลึงข้าก็ให้เจ้าได้ แค่ร้องครางอยู่ใต้ข้า โอบรัดข้าเอาไว้ยอมที่ข้าอยู่ในตัวเจ้า คนดีข้าให้เเจ้าใช้เดือนละสามหมื่นตำลึงอีกด้วยดีหรือไม่"

เพี๊ยะ!!! ฟ่านหลิงหลิงตบหน้าถังฮ่าวหรานอย่างแรงก่อนจะเดินลงศาลาไปไม่หันกลับมาอีกเลย ถังฮ่าวหรานลูบใบหน้าตนเองที่ถูกแม่ตัวดีตบ ก่อนจะยิ้มร้ายตามหลังนางไป

ฟ่านหลิงหลิงที่ขึ้นรถม้ามาได้ก็ปิดหน้าร้องไห้จนโจวหว่านถิงตกใจ