บทที่ 0256

หนานซินเยาะเย้ย "แล้วก่อนหน้านี้ข้ากับพระราชบุตรเขยยังดีจนตัวติดกัน เขาก็ไม่ได้แอบไปมีคนอื่นเหรอ?"

เมื่อพูดเช่นนี้ เธอกล่าวเสริม "น้องห้า จู่ ๆ เจ้าก็พูดแบบนี้ คงไม่ได้จะไปรายงานข้าใช่ไหม?"

หนานหว่านหนิงเลิกคิ้ว "พี่สามพูดอะไร ท่านกับข้าเป็นพี่น้องกัน แม้ว่าท่านจะแอบสั่งสอนเสด็จอาหญิงจริง ๆ ข้าก็จะไม่มีทางบอกใคร"

หนานซินถอนหายใจด้วยความโล่งอก "งั้นก็ดีแล้ว งั้นข้าก็วางใจแล้ว ตอนนี้ข้าจะให้คนไปนัดเธอ ไม่คุยกับเจ้าแล้ว!"

พูดจบเธอก็กระโดดโลดเต้นจากไป ดูไร้เดียงสาจริง ๆ เหมือนเด็กตัวเล็ก ๆ

หนานหว่านหนิงมองตามเธอลงไปชั้นล่าง แววตาค่อนข้างคาดเดาไม่ได้

คนใช้ที่อยู่ด้านข้างพูดว่า "ฝ่าบาท องค์หญิงสามนั้นไร้เดียงสาและดูเหมือนจะไม่เป็นคนโกหก บางทีสิ่งที่เธอพูดอาจเป็นเรื่องจริง..."

"บางที?"

หนานหว่านหนิงหัวเราะเยาะ "พวกเราเพิ่งเข้ามา พวกเธอก็เริ่มทะเลาะกัน ในโลกนี้มีเรื่องบังเอิญมากขนาดนี้เลยเหรอ?"

พูดพลาง เขาค่อย ๆ ลุกขึ้น "หนานซินไม่มีสมองจริง ๆ แต่หลิ่วเซิงเซิงเป็นคนฉลาด เธอเริ่มสงสัยข้าแล้ว"

"นี่ไม่น่าเป็นไปได้..."

คนใช้พูดว่า "แผนของเราสมบูรณ์แบบ นานขนาดนี้ยังไม่มีใครค้นพบอะไรเลย เหอเชียนชิวเพียงคนเดียวที่รู้ความจริงก็ตายไปแล้ว หลิ่วเซิงเซิงจะสงสัยเราได้อย่างไร?"

หนานหว่านหนิงหรี่ตาอย่างอันตราย "ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงบอกว่าเธอฉลาด"

"ถ้าฉลาดจริง ๆ คงไม่เกือบตายด้วยน้ำมือเราหรอก ข้าน้อยคิดว่า ฝ่าบาทประเมินเธอสูงเกินไป..."

"หึ เธอถูกติดกับเราก่อนหน้านี้ เกือบตายด้วยน้ำมือเรา ทั้งหมดเป็นเพราะเธอให้ความสำคัญกับความรู้สึก เธอถูกซุ่มโจมตีจากเราเพื่อช่วยคน นี่ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่ฉลาด ได้แต่พิสูจน์ว่าเธอเป็นคนฉลาดที่ให้ความสำคัญกับความรุ้สึกเท่านั้น"

หนานหว่านหนิงพูดอย่างใจเย็นและกล่าวเสริมว่า "คืนนี้ก็จะรู้ว่าประเมินค่าสูงไปหรือเปล่า ถ้าคืนนี้เธอไปเจอพี่สามจริง ๆ และถูกพี่สามสั่งสอนแสดงว่าเธอไม่ใช่คนฉลาดอะไร แต่ถ้าเธอไม่ได้ไปก็แสดงว่าเธอมีสมองนิดหน่อยจริง ๆ"

หลังจากหยุดชั่วคราว เขาพูดต่อ "แต่ข้ามักจะรู้สึกเสมอว่าพวกเธอสองคนไม่ได้ทะเลาะกัน เจ้าดูหลิ่วเซิงเซิงนั่นสิ ตอนนี้กลายเป็นคนหยิ่งผยองและครอบงำแค่ไหน และพี่สามก็ไม่ใช่คนยอมใคร วันนี้พวกเธอทะเลาะกันแรงขนาดนั้น แต่ก็ไม่เห็นพวกเธอลงมือกันเลย..."

"ฝ่าบาทคิดว่าพวกเธอแกล้งทำเลาะกันให้พวกเราดูเหรอ?"

"ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้"

"แต่อยู่ดี ๆ ทำไมพวกเธอถึงต้องทำแบบนี้? พวกเธอทะเลากันหรือไม่ก็ไม่ส่งผลกระทบกับเรา และไม่เกี่ยวอะไรกับเราด้วย ไม่จำเป็นมั้ง?"

หนานหว่านหนิงหรี่ตาลง "นั่นเป็นเหตุผลที่บอกว่าหลิ่วเซิงเซิงเป็นคนฉลาด แม้แต่ข้าก็ยังเดาสิ่งในใจเธอไม่ได้"

"ข้าน้อยรู้สึกว่าไม่น่าเป็นไปได้ พวกเธอสองคนก็ไม่ได้สนิทสนมกันอยู่แล้ว และนิสัยของทั้งคู่ก็ไม่ค่อยดีนัก เข้ากันไม่ได้เป็นเรื่องปกติมาก จะทะเลาะกันก็เป็นเรื่องปกติ อีกอย่าง วันนั้นหลิ่วเซิงเซิงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนั้น ทุกคนไม่เชื่อเธอ ในขณะที่ทุกคนตะโกนด่าทอเธอ องค์หญิงสามก็ไม่ได้ออกมาช่วย ถ้าความสัมพันธ์ของพวกเธอดีจริงถึงขั้นแกล้งทะเลาะกัน องค์หญิงสามคงไม่จะไม่ช่วยอะไรแบบนี้?"

คนใช้วิเคราะห์อย่างมีนัยว่า "ถ้าพวกเธอทะเลาะกันจริง ๆ องค์หญิงสามนั้นก็ไม่มีสมองอะไร ตั้งแต่เล็กจนโตก็ไร้เดียงสา เป็นเป้าหมายที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการใช้ประโยชน์ บางทีเราอาจจะใช้ประโยชน์จากองค์หญิงสามมาจัดการกับพวกเขาได้..."

"หึ พวกเธอสองคนเป็นคนอารมณ์ร้อน ไม่มีใครสามารถทำให้ตัวเองเสียเปรียบได้ ถ้าทะเลาะกันจริง ๆ เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ บางทีคืนนี้อาจจะสามารถสืบค้นได้"

หนานหว่านหนิงค่อย ๆ ยืนขึ้นและพูดว่า "หากเสวี่ยหลิงหลงอยู่ในมือหลิ่วเซิงเซิงจริง ๆ ครั้งนี้ จะพลาดไม่ได้อีกแล้ว"

"ฝ่าบาทพูดถูก..."

ขณะพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากชั้นล่าง

เห็นแต่นอกหอชมดอกไม้มีคนพลุกพล่าน ผู้คนนับไม่ถ้วนล้อมรอบประตู ดูเหมือนจะรุมดูอะไรอยู่