บทที่ 257 ถ้าเก่งจริงก็ลงมา

"ได้!"

หลิ่วเซิงเซิงตกลงอย่างง่ายดาย จากนั้นหยิบดาบบนพื้น ขึ้นมา "ก็แค่มือข้างเดียวไม่ใช่เหรอ? ข้าจะให้เจ้า แต่เจ้าต้องแก้มัดอาชิงก่อน"

มีชายชุดดำอย่างน้อยสามสิบหรือสี่สิบคนที่นี่ หนานหว่านหนิงไม่กลัวว่าทั้งสองคนจะหนีไปได้ ดังนั้นเขาจึงให้คนแก้เชือกมือและเท้าของมู่ชิงชิงอย่างง่ายดายแล้วพูดว่า

"ยังไม่คิดจะลงมืออีกเหรอ? จะให้ข้าฆ่าน้องชายคนนี้ก่อน แล้วค่อยช่วยเจ้าลงมือเหรอ?"

มู่ชิงชิงส่ายหัวอย่างตื่นเต้น ทันทีที่เชือกในมือของเธอถูกแก้ออก เธอก็ดึงผ้าในปากของเธอออก "เซินเอ๋อ รีบหนีไป! ไม่ต้องสนใจข้า!"

หนานหว่านหนิงเตะเธอออกไปด้วยเสียง "ปัง" "ดูเหมือนว่าพวกเราต้องช่วยเจ้าลงมือ"

ขณะที่กำลังพูด ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงดังสนั่น จู่ ๆ ประตูใหญ่ก็ถูกเตะอย่างแรง พร้อมกับหน้าต่างโดยรอบก็ถูกเตะออกทีละบาน!

ก่อนที่ใครจะทันได้โต้ตอบ เงาดำจำนวนนับไม่ถ้วนก็ล้อมรอบทุกคนอย่างรวดเร็ว!

หนานหว่านหนิงขมวดคิ้ว "หลิ่วเซิงเซิง เจ้าเล่นลูกไม้อีกแล้ว! เจ้าไม่สนใจสิ่งที่เจ้าเรียกว่าเพื่อนเลยจริง ๆ"

ขณะที่พูด เขาก็บีบคอของมู่ชิงชิงแล้วพูดว่า "หยุดกันให้หมด!"

หลิ่วเซิงเซิงรีบวิ่งไปข้างหน้าทันที "ปล่อยเธอไป!"

หนานหว่านหนิงก้าวถอยหลังไปทีละก้าว "ดูเหมือนว่าจะใช้กฎกับพวกเจ้าไม่ได้ หลิ่วเซิงเซิง เราค่อยเจอกันคราวหน้า"

ขณะพูด หนานหว่านหนิงบีบคอมู่ชิงชิงและพยายามหลบหนีผ่านประตูหลัง

ทันใดนั้น ลูกธนูก็พุ่งเข้ามาหาเขาอย่างดุเดือด แทงทะลุแขนของหนานหว่านหนิงโดยตรง!

หนานหว่านหนิงเจ็บปวด สุดท้ายก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทิ้งมู่ชิงชิงแล้ววิ่งหนีไป

ชายชุดดำทั้งสองกลุ่มได้ต่อสู้กัน เมื่อเห็นหนานหว่านหนิงหนีไป คนที่เขาพามาก็หนีไปด้วย...

ใช้ประโยชน์จากความวุ่นวาย หลิ่วเซิงเซิงรีบวิ่งไปข้าง ๆ มู่ชิงชิง

"อาชิง เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

มู่ชิงชิงไออย่างรุนแรงและส่ายหัว "ไม่ ไม่เป็นไร..."

ข้างนอกประตูมืด

เมื่อมองจากระยะไกล เห็นเพียงร่างสีดำเดินเข้าประตูมาทีละก้าว

ชายคนนั้นถือธนู และไม่นานก็มาอยู่ข้าง ๆ หลิ่วเซิงเซิง...

ในขณะนั้นหลิ่วเซิงเซิงเพิ่งพยุงมู่ชิงชิงขึ้นมา เงยหน้าขึ้นก็เห็นหนานมู่เจ๋อ เธอประหลาดใจเล็กน้อย "เจ้าทำไม..."

"ทำไมไม่บอกตั้งแต่ทีแรก?"

เห็นได้ชัดว่าสีหน้าของหนานมู่เจ๋อน่าเกลียดเล็กน้อย

หลิ่วเซิงเซิงเข้าใจดีว่าเขาหมายถึงอะไร แต่สถานที่นั้นวุ่นวายเกินไป ดังนั้นเธอจึงพยุงมู่ชิงชิงออกไปก่อน

เสี่ยวเจียงและอาสิงไล่ตามหนานหว่านหนิงทันทีที่เห็นเขาวิ่งหนี บางทีอาจจะกลัวว่าหนานหว่านหนิงจะหนีไปได้อีกครั้ง คราวนี้ หนานมู่เจ๋อก็ไล่ตามเขาไปด้วย

แต่เมื่อเขาจากไป เขาก็มองหลิ่วเซิงเซิงอย่างมีความหมายแล้วพูดว่า "รอข้ากลับมา"

ดึกแล้วและไม่มีคนเดินบนถนน หลิ่วเซิงเซิงพยุงมู่ชิงชิงนั่งลงบนข้างถนน

"ไม่เป็นไรแล้ว เจ้าอย่าตื่นเต้นไป รีบบอกข้ามาบาดเจ็บตรงไหนไหม?"

มู่ชิงชิงส่ายหัว "ไม่ พวกเขาเฆี่ยนข้าไม่กี่ที พวกเขายังไม่รู้ว่าข้าเป็นผู้หญิง ดังนั้นข้าจึงปลอดภัย..."

หลิ่วเซิงเซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก "เฆี่ยนไม่กี่ทีก็บาดเจ็บ! ข้าจะพยุงเจ้ากลับไป หาที่ไม่มีคนแล้วทำแผลให้เจ้า"

"ไม่ ไม่ เซินเอ๋อ เจ้าฟังข้าก่อน อ๋องชางให้เจ้ารอเขา เดี๋ยวเขาจะจับองค์ชายห้ากลับมาแน่นอน ถ้าเห็นว่าเจ้าไม่รอเขาจะต้องผิดหวังแน่นอน ข้าบาดเจ็บไม่มาก รอเขาอยู่ที่นี่เถอะ..."

"ไม่มีอะไรต้องรอ อาการบาดเจ็บของเจ้าสำคัญกว่า เร็วเข้า!"

หลิ่วเซิงเซิงพยุงเธอลุกขึ้นแล้วเดินกลับไปทีละก้าว

ถนนอันยิ่งใหญ่นั้นเงียบสงบ

ภายใต้แสงจันทร์ มีร่างสีดำสองคนยืนอยู่บนหลังคาข้างถนน จ้องมองตรงไปที่คนสองคนบนถนน

จึงได้ยินเสี่ยวอู่เยาะเย้ยว่า "ผู้หญิงคนนี้เจ้าชู้จริง ๆ พัวพันกับผู้ชายคนนี้ในนามเพื่อน พูดออดอ้อนผู้ชายคนนั้น ก่อนหน้านี้มีหนานลั่วเฉินต่อสู้เพื่อเธอ ต่อมามีอาชิงที่อ่อนแอคนนี้เกือบจะตายเพื่อเธอ น่าขำคืออ๋องชางไปตามล่าองค์ชายห้าเพื่อเธอ เธอกลับพาชายคนอื่นจากไปอย่างเงียบ ๆ แบบนี้แล้ว อ๋องชางยังเห็นเธอเป็นสมบัติได้อย่างไร?"

"ข้าคิดว่าศิลปะการต่อสู้ของคุณตกต่ำไปแล้ว เงียบขนาดนี้ยังไม่ได้ยินที่พวกเธอพูดอีกเหรอ?"

จิ่งฉุนพูดอย่างเย็นชา