บทที่ 56

หลินซื่อและฉินเจียวเยี่ยนพากันเดินมาที่ห้องโถงหลักก่อน มองเห็นเซียวชิงเฟิงในอาภรณ์สีดำขลิบขอบสีทองกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้หลัก มือที่มีข้อต่อชัดเจนใช้ฝากดใบชาให้จมลงไป แล้วจึงยกขึ้นจิบอย่างละเมียดละไม

'หล่อเหลาราวเทพเซียนเชียว พ่อคุณ'

เซียวชิงเฟิงชะงักไปหนึ่งลมหายใจ แล้วจึงขยับตัวเหยียดหลังตรงมากยิ่งขึ้น ค่อย ๆ วางถ้วยชาที่โต๊ะด้านข้าง แล้วช้อนตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างช้า ๆ

'เหตุใดจึงรู้สึกว่า อยู่ดี ๆ เขาก็ทำตัวให้หล่อขึ้นมาอีกเล่า...'

เซียวชิงเฟิง “...”

“ท่านอ๋อง” หลินซื่อและฉินเจียวเยี่ยนทำความเคารพ

หลินซื่อลอบพรูลมหายใจ หลังจากพินิจบุรุษตรงหน้าว่า ไม่ได้มาด้วยความไม่พอใจแต่อย่างใด

“ไม่ทราบว่า ท่านอ๋องมาวันนี้ เอ่อ...” หลินซื่อเอ่ยได้เพียงเท่านั้น ก็ไม่กล้าเดาความคิดของเฟิงอ๋องส่งเดช

“ฉินฮูหยิน โปรดนั่งก่อน”

เซียวชิงเฟิงเดาได้ทันที เมื่อเห็นท่าทางระแวดระวังของหลินซื่อ

“หยางเซิง”

“พ่ะย่ะค่ะ” หยางเซิงรับคำ แล้วจึงเดินถือเทียบชะตาไปมอบให้แก่หลินซื่อ แต่ยังไม่ทันที่หลินซื่อจะเอื้อมมือไปรับ ก็มีเสียงหนึ่งดังขัดขึ้นมาก่อน

“ช้าก่อนพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” ซ่านเต๋อโหวรีบยกชายเสื้อก้าวข้ามธรณีเข้ามาในห้องโถงหลัก โดยมีฉินเยี่ยนฟางก้าวตามเข้ามาติด ๆ

เซียวชิงเฟิงเลิกคิ้วคมดั่งกระบี่ถาม “ท่านโหวมีปัญหาอันใดรึ?”