บทที่ 4: พร... และคำสาป

เดอะเมเยอร์ เรสซิเด้นซ์

เมื่อยูโดร่ากลับมายังที่พักของเธอก็เป็นเวลาดึกแล้ว

เมื่อเธอเดินผ่านห้องนั่งเล่น เธอสังเกตเห็นว่าสามีและแม่สามีกำลังรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน ลอร่าโยนช้อนของเธอลงบนโต๊ะทันทีเมื่อเห็นยูโดร่า “ฉันไม่อยากกินแล้ว! ความอยากอาหารของฉันมันหายไปหมดแล้ว!”

ยูโดร่าไม่สนใจเธอและเดินตรงไปข้างหน้า

"หยุด!" จู่ๆ เฟลิกซ์ก็เปิดปากขึ้น

เมื่อยูโดร่าหันกลับมามองเขา เฟลิกซ์ก็เยาะเย้ยและชี้ไปที่พื้น “คุกเข่าลงแล้วคลานมาหาผม” เขาตะโกนใส่เธอเหมือนเธอเป็นสุนัข

ยูโดร่าเม้มริมฝีปากและก้มศีรษะลง ปิดบังสีหน้าของเธอ

“อะไรนะ คุณไม่ต้องการทำเหรอ”

ยูโดร่ายังคงไม่ขยับ และปฏิเสธที่จะให้ความบันเทิงกับเฟลิกซ์

ความเฉยเมยของเธอทำให้เฟลิกซ์โกรธ เขาลุกขึ้นจากโต๊ะและกระทืบไปที่ยูโดร่า เขาจับคางเธออย่างเกร็งๆ เงยหน้าขึ้นและจ้องมาที่เธอ

“ยูโดร่าคุณแสร้งทำเป็นมีเกียรติหรือเปล่า คุณเป็นแค่คนต่ำต้อยและคุณควรจะขอบคุณที่ผมแต่งงานกับคุณจากความยากจนของคุณ นอกจากนี้ผมปฏิบัติต่อคุณไม่ดีพอหรือเปล่า คุณได้รับเงินช่วยเหลือเดือนละ 30,000 บาท โดยไม่ต้องออกไปทำงานข้างนอก ผมแค่ขอให้คุณทำอาหารให้แม่ แต่เธอทรยศผมเหรอ เธอนอกใจผมเหรอ”

"ฮ่า!"

ยูโดร่าเยาะเย้ย “เธอคิดว่านั่นเป็นการดูแลที่ดีจริง ๆ เหรอ ในกรณีนี้ทำไมเธอไม่จ้างคนใช้แทนล่ะ อย่างน้อยคนใช้ก็ยังมีสิทธิ์และควบคุมชีวิตของเธอเอง ฉันเหรอ ฉันไม่มีอะไรเลย! ถ้าคิดว่าฉันมีชีวิตดีๆ แบบนี้ ทำไมไม่เปลี่ยนกับฉันล่ะ ฉันจะให้เงินคุณ 30,000 บาททุกเดือน คุณรับใช้แม่ของคุณและฉัน ไม่ต้องทำอะไรมากแค่ทำอาหารให้เราสามคนส”

“เพียะ!” เฟลิกซ์ตบยูโดร่าอย่างแรง