บทที่ 5: คุณจำผมได้ไหม

สามวันต่อมา ในคฤหาสน์ตระกูลเกรนเจอร์

บนชั้นสองของคฤหาสน์เป็นห้องอ่านหนังสือ ซึ่งได้รับการตกแต่งในสไตล์ยุโรปที่ละเอียดอ่อนแต่หรูหรา ห้องมีธีมสีดำ แสดงถึงความสงบและเงียบสงบ

ฮาร์ลีย์พิงหน้าต่างและพูดคุยอย่างไม่หยุดหย่อน

“คนชราในตระกูลเกรนเจอร์นั้นไม่เหมือนใครจริงๆ เมื่อพวกเขาเห็นคุณกลับมา ผมสาบานว่าพวกเขาสาปแช่งคุณภายใต้ลมหายใจของพวกเขา แต่พวกเขายังคงแสร้งทำเป็นต้อนรับคุณกลับบ้าน พวกเขาควรได้รับรางวัลออสการ์สำหรับการแสดงของพวกเขา”

อามอสไม่สนใจคำพูดของฮาลีย์ นิ้วเรียวของเขาถือบุหรี่ที่หยุดไหม้ไปนานแล้ว

เมื่อฮาร์ลีย์หยุดพูดในที่สุด อามัสก็ถามว่า "คนที่ผมขอให้คุณตามหาอยู่ที่ไหน?"

ฮาร์ลีย์กลืนน้ำลาย “มันไม่ใช่ความผิดของผมจริงๆ ส่วนหนึ่งของเมืองนั้นรกและด้อยพัฒนาจริงๆ ดังนั้นจึงไม่มีกล้องวงจรปิดอยู่ที่นั่นเป็นเวลานานที่สุด”

บทสนทนาของพวกเขาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตู คนใช้พูดเบาๆ “นายน้อย การเตรียมการเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณท่านเชิญคุณลงไปข้างล่าง”

"เข้าใจแล้ว."

......

นอกคฤหาสน์ของตระกูลเกรนเจอร์ ร่างของยูโดร่านั้นแข็งทื่อราวกับน้ำแข็งเมื่อเธอมองดูอย่างมึนงงที่พื้น

เธอสวมชุดเดรสยาวปาดไหล่สีแดง เน้นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบของเธอและเติมเต็มผิวสีซีดของเธอ หลังจากแต่งตัวแล้วเธอดูเหมือนดอกกุหลาบสีแดงที่ละเอียดอ่อน

เฟลิกซ์พยักหน้าอย่างพึงพอใจและเตือนเธอด้วยเสียงต่ำ "นี่เป็นงานใหญ่ที่เรากำลังจะทำ คุณควรประพฤติตัวให้ดีและอย่าสร้างปัญหาใดๆ มิฉะนั้นจะมีผลตามมา"

หลังจากนั้นเขาคว้าแขนของยูโดร่า และก้าวเข้าไปในคฤหาสน์ของครอบครัวเกรนเจอร์

ยูโดร่าดึงดูดความสนใจของทุกคนทันทีที่เธอและเฟลิกซ์เข้ามาในห้องโถง เฟลิกซ์มีความสุขกับความสนใจ - ความรู้สึกถูกคนอื่นอิจฉา เขากำมือของยูโดร่าแน่นขึ้น

ทันทีที่อามอสลงบันไดไป เขาก็เห็นคนสวยคนหนึ่งจึงหยุด

"คุณกำลังมองหาอะไร?" ฮาร์เลย์ถาม

"นั่นใคร?"