ฉันคือเมีย...(2)

ลิ้นสากดุนกระพุงแก้ม ดวงตาคมฉายแววดุดัน สองเท้ายาวก้าวประชิดตัวภายในพริบตา ส่วนมือบีบหัวไหล่

“เอม ขอโทษ เอมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายพี่ภู” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้เพราะรู้สึกผิดที่ทำร้ายร่างกายคนอื่น ดวงตาหวานคลอไปด้วยหยาดน้ำใส

“ไม่ตั้งใจเหรอ” เขาทวนคำนั้นอีกครั้งมุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน

“เมื่อไรเธอจะออกไปจากชีวิตฉันสักที” ชายหนุ่มตะคอกพร้อมออกแรงผลักโดยไม่ตั้งใจจนร่างเล็กล้มลงหัวโขกกับมุมโต๊ะ

หญิงสาวยกมือขึ้นแตะหางคิ้วเหมือนรู้สึกว่ามีของเหลวไหลออกมา “เลือด” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยน้ำตาอาบสองแก้ม

“เฌอเอม” ชายหนุ่มตกใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไป

“อย่าเข้ามาค่ะ” หญิงสาวยกมือห้ามเสียงหลงเมื่อเห็นว่าเขาจะเดินเข้ามา เฌอเอมยันกายลุกขึ้น

“ถือว่าเราหายกันกับที่เอมตบหน้าพี่ภูเมื่อกี้นะคะ” สายตาที่เธอมองมายังเขามันตัดพ้ออย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มรู้สึกผิดกับสิ่งที่ได้ทำลงไปโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ “เอม พี่ขอ...”

ประโยคขอโทษยังเอ่ยไม่ทันจบเสียด้วยซ้ำหญิงสาวก็รีบเปิดประตูวิ่งออกไป รำภาที่ได้ยินเสียงทะเลาะกันก่อนหน้านี้อยู่แล้วยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นเฌอเอมวิ่งออกมาพร้อมกับแผลเหนือหางคิ้ว

“ตายแล้ว!” หล่อนยกมือทาบอกด้วยความตกใจ สายตามองตามหลังแล้วก้มลงเหมือนควานหาอะไรบางอย่าง

“คุณหาอุปกรณ์ทำแผลอยู่ใช่ไหม เอาไป” ภูภัทรเปิดประตูออกมายื่นกล่องอุปกรณ์ทำแผลให้ “ผมฝากคุณดูแลเฌอเอมด้วยนะ”

รำภาพยักหน้าให้แต่ก็ยืนหันไปหันมาเหมือนจะถามอะไรก็ไม่ถามจนเขาต้องเป็นคนเอ่ยขึ้นเองเพราะรู้ว่าเลขาส่วนตัวคิดอะไรอยู่

“มันเป็นอุบัติเหตุ ผมไม่ได้ทำร้ายเธอ รีบตามไปเถอะ” ชายหนุ่มพยักหน้าให้

“ออเหรอคะ ได้ค่ะ ภาจะรีบตามคุณเอมไป”

เมื่อได้รู้คำตอบอย่างชัดเจนแล้วรำภาจึงรีบวิ่งตามเฌอเอมไปทางบันไดหนีไฟทันที

เสียงสะอื้นไห้ดังมาจากชั้นสามของอาคาร รำภาที่เดินวนบันไดลงมาจนเหนื่อยหอบจึงหยุดพักครู่หนึ่ง

เนื้อตัวสั่นโยนของเฌอเอมเรียกความสงสารจากรำภาอยู่ไม่น้อย หล่อนทำได้เพียงแค่เดินเข้าไปนั่งข้าง ๆ แล้วยกมือตบไหล่เพื่อปลอบใจ

เฌอเอมเงยหน้ามองหญิงวัยกลางคนที่เห็นกันมาตั้งแต่อ้อดแต่ออกและเป็นแค่คนเดียวที่เธอกล้าที่จะโผเข้ากอด