คนที่อยู่ในใจ(1)

“พักเที่ยงแล้ว เอมไม่ไปกินข้าวเหรอ” น้ำขิงเดินมายังโต๊ะทำงานหลังสุดเมื่อยังเห็นว่าเฌอเอมนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่

“เอมยังไม่หิวอ่า ขิงไปกินก่อนเลย แต่ว่าวานซื้อนมกับขนมปังมาให้หน่อยได้ไหม” หล่อนยื่นเงินให้ “ได้สิ งั้นขิงไปก่อนนะ” เธอพยักหน้ารับพร้อมกับเอ่ยขอบคุณ

หญิงสาวมองเพื่อนร่วมงานจนลับสายตาก่อนจะรีบกุลีกุจอพับหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วตรงดิ่งไปยังลิฟต์ผู้บริหารทันที

สิ่งที่เธออยากรู้มากที่สุดตอนนี้ก็คือผู้หญิงที่เหล่าพนักงานพูดถึงเป็นใครกันแน่ ภูภัทรถึงกล้าพามาที่ทำงานเพราะนับตั้งแต่แต่งงานกันมาเขาแทบจะไม่เฉียดใกล้ผู้หญิงคนไหนเลย

ชั้นบนสุดของตึกคือจุดมุ่งหมายของผู้หญิงบอบบาง หล่อนหอบเอาหัวใจที่แสนจะว้าวุ่นขึ้นไปด้วย

เสียงสัญญาณเตือนของลิฟต์บอกว่าได้เคลื่อนมาจอดยังชี้นที่ต้องการ เธอสูดลมหายใจเข้าเพื่อตั้งสติ

“คุณรำภาคะ ฉันมาพบคุณภูภัทรค่ะ” เลขาหน้าห้องเงยหน้าขึ้นมองสาวสวยตรงหน้าแล้วถึงกับหน้าเจื่อน

จะบอกว่าทั้งบริษัทไม่มีใครรู้สถานะภรรยาของประธานบริษัทคงไม่ทั้งหมด เพราะรำภาเป็นคนเก่าแก่ของที่นี่ทำงานมาตั้งแต่รุ่นพ่อจึงรู้เกือบทุกเรื่องภายในบริษัทรวมถึงเรื่องครอบครัวของเจ้านาย

“เอ่อ คือว่าท่านประธาน ติดลูกค้าคนสำคัญอยู่ค่ะ”

“ลูกค้าคนสำคัญ?” เธอทวนประโยคนั้นอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเธอคิดมากไปเองหรือเปล่าที่ไปฟังคำนินทาของเพื่อนร่วมงานจนตรงพิ่งมาที่นี่ แต่ท่าทีของคุณรำภามันก็ลุกลี้ลุกรนจนน่าสงสัยเหลือเกิน

“คุณเฌอเอม มีธุระอะไรด่วนหรือเปล่าคะ รำภาจะได้แจ้งท่านประธานให้”

“เปล่าค่ะ ไม่ได้มีอะไรสำคัญ งั้นเอมไปก่อนนะคะ” หญิงสาวยิ้มบางๆให้เพราะรู้ดีว่าไม่มีสิทธิ์ขึ้นมาหาเขาที่นี่เพราะถูกสั่งห้ามเอาไว้

หญิงสาว กำลังจะเก้าเท้าเดินออกจากตรงนั้นเธอก็เจอกับภาพบาดใจที่ทำเอาเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย

ประตูห้องทำงานผู้กุมบังเหียนของบริษัทนี้เปิดออกมาพร้อมกับรอยยิ้มและเสียงหัวเราะกับผู้หญิงคนนั้นคนที่ไม่เคยเลือนหายไปจากหัวใจของสามีเธอเลยสักนิด

รอยยิ้มแบบนั้น แบบที่เธอไม่เคยได้รับจากภูภัทรเลยแม้แต่ครั้งเดียว “เฌอเอม ขึ้นมาทำอะไรบนนี้”

ใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อครู่หายไปทันทีเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน รำภาเองที่รู้เรื่องราวทุกอย่างได้แต่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“คือ...เอม เอ่อ” หญิงสาวหาคำแก้ตัวไม่ทัน จะบอกว่ามาดูให้เห็นกับตาว่าเขาพาผู้หญิงที่ไหนมาที่นี่ก็คงไม่ได้เพราะคำว่าหึงหวงเธอไม่มีสิทธิ์ใช้คำนั้นแม้แต่นิดเดียว

“คนนี้...ใครเหรอคะ” สาวสวยที่ยืนเคียงข้างกับเขาเอ่ยถามขัดจังหวะ

‘พิมดาว’ ชื่อนี้หล่อนจำได้เป็นอย่างดี เธอกลับมาประเทศไทยตั้งแต่เมื่อไร แล้วสามีเธอล่ะ อยู่ที่ไหน

“พนักงานฝ่ายการตลาดน่ะ สงสัยขึ้นมาติดต่องานกับคุณรำภา”

ภูภัทรปรายตามองเล็กน้อย ประโยคเฉยชาแบบนี้เธอควรชินแต่มันกลับไม่เคยชินสักที ริมฝีปากได้แต่เม้มเข้าหากันจนแทบจะห้อเลือด

“ผมว่าเราไปกันเถอะ เดี๋ยวเพื่อนๆรอ” ชายหนุ่มหันไปบอก เพื่อนสาวแล้วผายมือเชิญโดยไม่แยแสร่างเล็กที่ยืนอยู่ตรงนั้นสักนิด

สองมือกำเข้าหากันแน่น หัวใจปวดหนึบ ดวงตาคลอไปด้วยหยาดน้ำใส แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“คุณเฌอเอม ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ” รำภาห่วงความรู้สึกของลูกผู้หญิงด้วยกันมีใครบ้างจะไม่เจ็บที่เห็นสามีเดินไปกับหญิงอื่น