บทที่ 236 เขาไม่ใช่เฉินตง!เชื่อฉัน!

ภายในห้องผู้ป่วย

ทันใดนั้น บรรยากาศก็เย็นเยือกลง

ฉินเย่มองไปที่เฉินตงอย่างสงสัย

การฆ่าพ่อแม้จะเป็นเรื่องที่ผิด?

ประโยคนี้ เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่ามันจะหลุดออกมาจากปากของเฉินตง

ตั้งแต่ที่รู้จักกับเฉินตงมา การฆ่าพ่อของเขาสำหรับเฉินตงแล้ว เฉินตงเองไม่เคยที่จะพูดหรือแสดงความคิดเห็นใดๆมาก่อน และปฏิกิริยาท่าทางของเขา กลับแสดงให้เห็นว่าเขาเข้าใจในการกระทำนั้นๆ

แต่ตอนนี้ เขากลับแสดงความคิดเห็น ?

ดวงตาของกู้ชิงหยิ่งก็เป็นประกาย ด้วยรู้สึกแปลกใจด้วยเหมือนกัน

เธอรู้ว่าฉินเย่ฆ่าพ่อตัวเอง และก็รู้ว่ามันมีเงื่อนงำบางอย่างที่ซ่อนอยู่

แต่เธอเองก็รู้สึกแปลกจากการที่เธอสัมผัสกับเฉินตงเอง

หากเฉินตงคิดว่าที่ฉินเย่ฆ่าพ่อตัวเองนั้นผิด ด้วยนิสัยของเฉินตงแล้ว เขาคงไม่จ้างวานให้มาร่วมงานกัน

และคงไม่สละชีวิตตัวเองเพื่อช่วยฉินเย่ จากตระกูลฉิน!

เฉินตงพึมพำ แล้วก็หัวเราะออกมา

“อย่าสนใจเลย ฉันก็แค่พูดไปเรื่อย สิ่งที่ควรเคารพนับถือรายล้อมอยู่รอบตัวเรา ความกตัญญูถูกสั่งสอนกันมาตั้งแต่สมัยโบราณ”

คำอธิบายเพียงคำเดียว

แต่ทำให้ฉินเย่ต้องก้มหน้าลง สีหน้าของเขาหม่นหมองชัดเจน

กู้ชิงหยิ่งรีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

“ฉินเย่ แผลนายเป็นยังไงบ้างแล้ว ？”

“ออ ดีขึ้นมากแล้ว” ฉินเย่ตอบกลับไปอย่างสงบนิ่ง

โกรธเหรอ ?

กู้ชิงหยิ่งรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเล็กน้อย ยิ้มและถามไปว่า：“ดีแล้ว หากนายออกจากโรงพยาบาล ก็ไปร่วมงานแต่งงานของฉันกับเฉินตงนะ”

ได้ยินดังนั้น

ฉินเย่เงยหน้าขึ้นแล้วเหลือบมองไปที่กู้ชิงหยิ่ง

ดวงตาเขาแปลกไปอย่างน่าประหลาด

แต่กลับยิ้มและพยักหน้ารับ ：“ก็พอดีเลยนะสิ ในที่สุดก็ได้ดื่มเหล้ามงคลของเธอสองคนสักที”

ท่าทีของกู้ชิงหยิ่งก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

จากนั้นก็ถามต่อไปว่า：“เมื่อกี้นายทำอะไรจางหยู่หลัน? เธอร้องไห้เสียใจมาก”

ฉินเย่ท่าทีนิ่งเงียบไป

ยิ้มอย่างขมขื่น：“ชิงหยิ่ง ฉันคิดว่าครั้งนี้คงจะเล่นแรงไป เดิมทีแค่อยากจะแกล้งเธอเท่านั้น แต่เล่นสนุกเกินไปหน่อย”

กู้ชิงหยิ่ง：“……”

เฉินตงที่อยู่ข้างๆเห็นฉินเย่กับกู้ชิงหยิ่งกำลังคุยกัน ท่าทีก็สลับซับซ้อนขึ้น

“ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ”

ทันใดนั้นเฉินตงก็ลุกขึ้น และเดินไปที่ห้องน้ำ

เมื่อมาถึงที่ประตู

ด้านหลังก็มีเสียงของฉินเย่ดังขึ้น

“พี่ตง ถึงแม้ว่าฉันจะฆ่าพ่อตัวเอง แต่ฉันกับพี่ก็เหมือนกัน เหมือนตอนนั้นที่ฉันเลือกจะติดตามพี่”

เสียงของเขาทุ้มต่ำ เหมือนกำลังอธิบาย แต่ก็มีความหนักแน่นอยู่ลึกๆ

“ห๊า？”

และในจังหวะเดียวกัน เฉินตงก็ส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ

หลังจากนั้น เขาก็รีบตอบกลับทันทีว่า ：“อืม”

หลังจากนั้น เขาก็เข้าห้องน้ำไป

คิ้วของฉินเย่ผูกกันจนเป็นปม

ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องน้ำที่ปิดสนิทอยู่

ท่าทีเย็นชา ราวกับถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง

กู้ชิงหยิ่งสังเกตเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของฉินเย่

หัวใจของเธอกระตุกอย่างแรง หรือว่า…… ฉินเย่ก็รู้สึกเหมือนกัน ?

เวลา ผ่านไปอย่างช้าๆ

ฉินเย่ยังคงรักษาท่าทีไม่เปลี่ยนแปลง

แต่กู้ชิงหยิ่งเอง กลับไม่สงบแล้วยังกระสับกระส่ายมากขึ้นเรื่อยๆ

“ชิงหยิ่ง ช่วยหยิบทิชชูมาให้ผมหน่อยได้ไหม？”

ทันใดนั้นเสียงของเฉินตงก็ดังมาจากในห้องน้ำ

“ออ ได้ค่ะ!”

กู้ชิงหยิ่งลุกขึ้นแล้วหยิบทิชชู เดินไปที่ประตูหน้าห้องน้ำ แล้ววางมันลง จากนั้นก็หันหลังเดินกลับมาที่เตียงของฉินเย่

“ชิงหยิ่ง”

ฉินเย่เอ่ยเรียก ยิ้มเล็กน้อย：“ยื่นมือมา”

กู้ชิงหยิ่งตกใจ

ในตอนนี้ เสียงชักโครกในห้องน้ำก็ดังขึ้น

โดยไม่รอให้กู้ชิงหยิ่งได้สติ ฉินเย่ก็ยืนขึ้น ไม่สนใจบาดแผลบนร่างกาย อดทนกับความเจ็บปวด แล้วคว้าไปที่มือของกู้ชิงหยิ่ง

กู้ชิงหยิ่งมีท่าทีตกใจจนหน้าซีดเซียว

ในตอนที่เธอกำลังจะกรีดร้องขึ้นมานั้น

กลับรู้สึกมีอะไรบางอย่างอยู่ในฝ่ามือของเธอ

แก็รก!

ประตูห้องน้ำเปิดออก

เฉินตงเดินออกมา

และฉินเย่ก็นอนลงบนเตียงเหมือนเดิม