ตอนที่ 237
บทที่ 237 ผมจะปกป้องคุณ !
October 28, 2026
ควันตลบอบอวล
ชิ้นส่วนและกระจกที่แตก กระจายไปทั่วพื้น
สภาพพังยับเหยินไปทั่วบริเวณ
มีกระทั่ง น้ำมันรั่วซึมออกมา กลิ่นฉุนรุนแรง
“อ๊าก……เฉินตง!”
กู้ชิงหยิ่งใบหน้าซีดเซียว และกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ
จากการกระแทก เธอรู้สึกถึงแรงเฉื่อยที่รุนแรงทำให้ร่างกายเธอพุ่งไปข้างหน้า
แต่เฉินตงที่กำลังโอบเธออยู่ ทุบไปที่กระจกด้านหน้าของรถ เสียงดังปัง
ความเจ็บปวดทั้งหมด ถูกรับไว้โดยเฉินตง !
เฉินตงในเวลานี้ ได้คลายมือออกจากกู้ชิงหยิ่งแล้ว
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด การพุ่งชนที่น่ากลัวนี้ ทำให้ปากและจมูกของเฉินตงมีเลือดไหล
ภาพที่เห็น ทำให้กู้ชิงหยิ่งตกใจและหวาดกลัว น้ำตาไหลออกมาทันที
“ไม่เป็นไร ผมไม่เป็นไร……”
เฉินตงยิ้มอย่างเศร้าสลด
และในตอนนี้
รถ BMW สองคันที่อยู่ข้างๆก็เปิดประตูออกพร้อมกัน
เฉินตงท่าทางเคร่งขรึม พูดเตือนไปว่า ：“ชิงหยิ่ง หนีไป เขา เขาต้องเป็นคนตระกูลฉินแน่ ไม่ต้องห่วงผม”
ขณะที่พูดนั้น เฉินตงก็หันกลับไปถีบกระจกหน้ารถบูกัตติเวย์รอนออก แล้วมุดตัวออกไปก่อน จากนั้นก็ดึงตัวกู้ชิงหยิ่งออกมาจากรถ
กู้ชิงหยิ่งตกใจกลัวจนไม่รู้อะไรเป็นอะไร
ทันทีที่ออกมาจากรถได้ เธอก็เห็นคนในชุดสูทแปดคนปิดบังใบหน้า วิ่งตรงเข้ามา
“ชิงหยิ่ง หนีไป!”
เฉินตงที่ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลส่งเสียงดังออกมา แล้ววิ่งกระโจนไปยังแปดคนนั้น จากนั้นก็เกิดการต่อสู้กันขึ้น
“เฉินตง……”
กู้ชิงหยิ่งมือปิดปาก น้ำตาอาบแก้ม แล้วค่อยๆถอยออกไป
เธอต้องการจะเรียกให้คนมาช่วย แต่ก็พบว่า ที่นี่เป็นพื้นที่ที่ห่างไกล อย่าว่าแต่คนเลย แม้แต่รถที่ผ่านไปมาก็แทบจะไม่มี
ในระหว่างที่ตื่นตกใจกลัวนั้น เธออยากจะหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อโทรหาใครสักคน
แต่ก็พบว่าโทรศัพท์คงหล่นอยู่บนรถ ในตอนที่รถชน
และในตอนนี้เฉินตงกับคนทั้งแปดก็กำลังต่อสู้กันที่หน้ารถ เป็นไปได้ยากที่เธอจะกลับไปหยิบโทรศัพท์ในรถออกมา
แต่ว่า……
สถานการณ์ตรงหน้า เห็นได้ชัดว่าเฉินตงกำลังเสียเปรียบคนทั้งแปดคนอยู่
“อ๊าก!”
ด้วยเสียงร้องคำรามของเฉินตง ถีบคนคนหนึ่งให้กระเด็นออกไปด้วยความโกรธ
จากนั้น เขาก็กระโจนใส่คนอีกสองคน แล้วหันมาพูดด้วยความโมโหไปว่า ：“กู้ชิงหยิ่ง บอกให้หนีไป!”
กู้ชิงหยิ่งตกใจจนตัวสั่น
น้ำตาไหลอาบแก้ม ตื่นกลัวและไม่รู้จะทำยังไง
วิ่ง ?
ถ้าฉันหนีไปแล้วเฉินตงจะทำยังไง ?
แล้วถ้าฉันไม่หนีล่ะ……
แต่ ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไร
ก็มีคนสองคนมุ่งตรงมาที่เธออย่างอุกอาจ
กลางอากาศ มีแสงวิบวับเกิดขึ้น
หนึ่งในนั้นควักเอามีดสั้นออกมาจากเอว
“เฉินตง……”
กู้ชิงหยิ่งตกใจจนร้องลั่น แล้วรีบถอยหลัง แต่ก็พบว่าด้านหลังได้ชนเข้ากับกำแพง และไม่มีที่ให้ถอยแล้ว
“ตาย!”
ชายที่ถือมีดสั้นนั้นยกมีดขึ้น แสงประกายวูบวาบ แล้วแทงเข้ากู้ชิงหยิ่งอย่างเหี้ยมโหด
ในช่วงความเป็นความตายนี้
กู้ชิงหยิ่งก็กรีดร้อง อย่างสิ้นหวังสุดชีวิต
ในช่วงความกลัวนี้ เธอหลับตาลง เหมือนลูกแมวน้อยตัวหนึ่ง รอความตายที่จะมาถึง
แต่แล้ว
พรืด!
เสียงมีดที่แทงเข้าผิวหนัง
กู้ชิงหยิ่งตกตะลึง
บนร่างกาย ไม่มีความเจ็บปวด
“หึ!”
ในหู มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น เป็นเสียงครางของความเจ็บปวด
ร่างกายกู้ชิงหยิ่งสั่นไปทั้งตัว เหมือนถูกสายฟ้าฟาด
เธอลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือใบหน้าเศร้าสลดที่เปื้อนไปด้วยเลือด
“คุณ ทำไมไม่หนีไป？”
เฉินตงยิ้มด้วยความเศร้า
ในสมองของกู้ชิงหยิ่งเต็มไปด้วยความว่างเปล่า น้ำตาไหลอาบแก้ม ริมฝีปากแดงอ้ำๆอึ้งๆ ในตอนนี้กลับพูดอะไรไม่ออก
“ตายซะเถอะ!”
ชายที่ถือมีดอยู่ด้านหลัง ก็ร้องตะโกนออกมาอีกครั้ง
“กล้าแตะผู้หญิงของฉัน แกนั่นแหละที่สมควรตาย!”
ใบหน้าของเฉินตงดุร้ายอย่างน่ากลัว ราวกับสัตว์ร้ายกระหายเลือด แล้วเขาก็หันหลังกลับไป
ในจังหวะที่เขาหันหลังกลับไปนั้น เขาจับไปยังมีดสั้นด้านหลัง แล้วชักมันออกมา
จากนั้น
พรืด!