บทที่ 238 เขาสอนนายท่านี้ด้วยเหรอ?

พูดออกไปแล้ว

ลานกิจกรรมที่เงียบสงัด ก็เกิดเสียงโห่ร้องดังกึกก้องขึ้นมาทันที

“ทำได้ดี!ป๋า คุณต้องฆ่าไอเด็กอวดดีนี้ให้ได้นะ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า……ป๋าลงสนามเอง เฉินตงตายแน่ !”

“พระเจ้า ไม่คิดไม่ฝัน ป๋าที่อยู่สูงยอมลดตัวมาลงสนามได้”

……

กฎของคุกมืด เวลากิจกรรมของนักโทษ ผู้คุมไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายได้

แต่ว่า ผู้คุมขอลงสังเวียนสนามเอง แต่กลับไม่มีใครต่อต้าน

ตรงกันข้าม นักโทษกลับเต็มใจที่จะได้เห็นมันมากกว่า

ในเวลาปรกติ ผู้คุมจะต่างคนต่างอยู่ และนักโทษต่างก็ต้องอาศัยจมูกผู้อื่นหายใจ

คนที่ถูกกักขังในคุกมืดนี้ ต่างไม่ใช่คนดีอะไร ใครไม่อยากที่จะแก้แค้นในเมื่อมีโอกาส ?

แต่ที่คุกมืดนี้สามารถกักขังนักโทษเหล่านี้ได้ นั้นเป็นเพราะความแข็งแกร่งเข้มงวดเด็ดขาดมีความสามารถและทรงพลัง

สิ่งนี้ทำให้นักโทษต่างเก็บความแค้นเอาไว้ในใจ เวลาปรกติมักไม่มีโอกาส

และในตอนนี้ ป๋าลงสนามเอง ในสายตาของนักโทษ โอกาสมันมาถึงแล้ว!

แต่ยังไงเสีย พวกเขายิ่งอยากจะเห็นนักโทษใหม่ที่อวดดี ถูกป๋ากระทืบจนน่วมบนสังเวียน หรือไม่ ก็ถูกกระทืบจนตาย!

บนแท่นสูงนี้ เฉินตงก็ประหลาดใจเช่นกัน

ดวงตาจ้องมองไปยังป๋าที่ค่อยๆเดินเข้ามา เขายังคงมึนงงสับสน

เพราะผมได้ยินในสิ่งที่คุณพูด เลยท้าประลองกับทุกคนในเรือนจำ

ตอนนี้ คุณกลับจะลงมือจัดการผม ?

ในสายตา

การย่างก้าวของป๋าเป็นไปอย่างเชื่องช้า ในระหว่างที่เดินผ่านนักโทษเหล่านั้น เหมือนเดินเล่นในลานกว้างมั่นใจและดูสบาย ในสายตามีจิตวิญญาณของการต่อสู้ชัดเจน

ในขณะที่ป๋าก้าวย่างมานั้น นักโทษทุกคน ต่างก็พร้อมใจกันหลีกทางให้ เว้นที่ว่างเป็นทางเดินให้ไปยังเวทีประลอง

“รับคำท้าไหม？”

ป๋ายืนอยู่หน้าเวที มองเฉินตงด้วยรอยยิ้มแปลก ๆ

ดวงตาของเฉินตงส่องประกายวูบวาบ

ลังเลขึ้นมา

“เฮ้!เฉินตง นายไม่ใช่เก่งนักเหรอ ? ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วละสิ ？”

“พระเจ้า นักโทษใหม่ที่อวดดีคนนี้ ใบ้กินซะแล้ว น่าขายหน้าชะมัด”

“ดูท่าป๋าคงต้องผิดหวังแล้ว อีกฝ่ายไม่กล้ารับคำท้าของเขา !”

……

เสียงหยอกเย้า และเยาะเย้ย ดังก้องอยู่ในหูของเฉินตง

เฉินตงก็หัวเราะออกมาทันที

จ้องมองไปที่ป๋าด้วยดวงตาที่เป็นประกาย

ค่อยๆพูดออกไปว่า ：“หากคุณรับปากผมเรื่องหนึ่ง ผมรับคำท้า !”

“อะไร？”ป๋าถาม

“บอกผมที วันนี้วันที่เท่าไร!”

ดวงตาของป๋าส่องแสงระยิบระยับ รูม่านตาหดลง

ยังคิดที่จะออกไปอีก ?

“ได้ ฉันรับปากนาย !”

ป๋าใช้มือทั้งสองข้างตีไปยังบนเวที อาศัยแรงแล้วโดดขึ้นไปยังบนเวทีด้านบน

ทันใดนั้น ผู้ชมก็ตะโกนโห่ร้อง

เสียงอึกทึกดังกึกก้อง อื้ออึงหนวกหู

ที่ประตูเรือนจำ สมาชิกในทีมสีหน้าแปลกประหลาด แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร

และบนเวทีนั่น

ป๋าผู้กระหายสงครามจ้องมองไปยังเฉินตง แล้วพูดหยอกล้อไปว่า：“นายคิดจริงๆเหรอว่า จะเป็นคนที่สองในสิบปีให้หลัง ที่ได้ออกไปจากคุกมืดนี้？”

“ใช่!”

เฉินตงพยักหน้าอย่างมั่นใจ น้ำเสียงมีพลัง และแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างแน่วแน่

“แล้วถ้าหากออกไปไม่ได้ล่ะ? เพราะยังไงซะ เราต่างก็ไม่ใช่คนในตอนนั้น !” ป๋ายักไหล่ ยิ้มแล้วพูดติดตลก

“ผมออกไปได้แน่!”

เฉินตงพูดเบาๆ คำพูดทุกคำเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น：“แม่ของผม ภรรยาของผม ยังรอผม ให้ผมกลับไปหาพวกเขา !”

คำพูดเดียว ทำให้ป๋าคิ้วขมวดแน่น

ท่าทีของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

“ฟู่……งั้นเรามาดูกัน ว่านายจะมีความสามารถพอที่จะออกไปจากที่นี่ไหม !”

ทันใดนั้นป๋าก็หัวเราะออกมา ในชั่วพริบตานั้น ท่าทีไร้ปรานี ไอสังหารก็แพร่กระจาย

เสียงโห่ร้องที่ดังกึกก้องในหู

ร่างกำยำราวหอคอยโครงเหล็กของป๋า ก็ระเบิดขึ้นทันที พุ่งออกไปราวลูกศรจากคันธนู กระโจนเข้าใส่เฉินตง

“รูปร่างของเขา เหมือนการสู้กับคุนหลุน”

เฉินตงตั้งสมาธิ และตั้งท่ารับพร้อมรบ

มันเป็นเพียงท่าง่ายๆ

ฉับพลันรูม่านตาของป๋าก็หดลง ดวงตาฉายแววแปลกประหลาด