บทที่ 239 เป็นเขา!

ทันใดนั้น

ท่าทีของเฉินตงก็เฉื่อยลง คำพูดเดียวของป๋า ทำให้เขาตกใจจนมึนเบลอไปหมด

เสียงอึกทึกครึกโครมของกิจกรรมภายในเรือนจำ

หายไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วพริบตา

ในเวลานี้ สายตาของเฉินตง มีเพียงใบหน้าที่ยิ้มอย่างผยองของป๋าเท่านั้น

เมื่อจ้องตาของกันและกัน เขารู้สึกตื่นกลัวกับการถูกป๋ามองอย่างทะลุปรุโปร่ง

“นาย ไม่มีสมาธิอีกแล้ว”

ทันใดนั้น ป๋าก็ยิ้มเยาะ ดวงตาเต็มไปด้วยรังสีแสง

ปัง~

ในลานกิจกรรม เสียงโห่ร้องของเหล่านักโทษ ดังกึกก้องอยู่ในหูของเฉินตง

ร่างกายของเฉินตงสั่นไหว ดวงตาดุดันราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

ไม่รอให้เขาได้แสดงกระบวนท่าต่อไป

ลำแขนของป๋าที่แข็งเกร็ง เหมือนงูยักษ์สองตัว ที่พันกันแน่น

“โซ่เวหา!”

ปัง!

ด้วยแรงระเบิด แขนของป๋าก็เหวี่ยงออก

สีหน้าของเฉินตงเปลี่ยนไป รู้สึกเหมือนขาถูกกระแทกอย่างแรง แรงจนขาของเขาก็ไม่อาจต้านการกระแทกนั้นได้

แทบจะในทันที

การพันธนาการของเฉินตง ถูกป๋าทำลายทิ้งไปอย่างสิ้นเชิง

จากนั้น แขนของป๋า ราวกับถูกงูยักษ์ครอบงำ พันเกี่ยวไปที่รอบเอวของเฉินตง

ไม่ได้การละ!

หัวใจของเฉินตงกระตุกอย่างรุนแรง

เขารู้สึกเอวถูกรวบรัดตึงแน่นหนา เหมือนกับถูกงูยักษ์รัดพันกายเอาไว้

โลกหมุนไปรอบๆ การมองเห็นพร่ามัว

โพล่ง!

เฉินตงถูกป๋าจับเอาไว้ด้วยสองมือ แล้วทุ่มลงกับพื้นอย่างแรง

โครม!

ในลานกิจกรรม นักโทษต่างร้องออกมาด้วยความกลัว

ชั่วพริบตาก็หายวับไป

การจู่โจมของป๋าไม่ได้หยุดเพียงเท่านี้ ร่างกายที่สูงใหญ่กำยำของเขา ก็พุ่งกระโจนไปยังร่างของเฉินตง

ด้วยกระบวนท่าที่แปลกประหลาด ล็อกไปยังคอและแขนขาทั้งสี่ของเฉินตง

เหมือนงูยักษ์ที่พันรัดรอบตัวเหยื่อของมัน

ทำให้เฉินตงหายใจไม่ออกในทันที สีหน้าแดงและคล้ำม่วง รู้สึกเหมือนปอดถูกบีบไล่อากาศออก

เฉินตงดิ้นรนที่จะต่อสู้ แต่ร่างของเขาถูกรวบตึงไว้แน่นหนาจากป๋า จนแทบไม่มีกำลัง

เขาอ้าปากกว้าง แล้วสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ แต่ก็ไม่อาจต้านปอดที่ถูกบีบไล่อากาศออกได้

ข้างหู มีเสียงหัวเราะของป๋าดังขึ้น

“ท่านี้เป็นทักษะการต่อสู้ของบราซิลเลียนยิวยิตสู เขาไม่ได้สอนนายเหรอ？”

ข้างเวที นักโทษต่างพากันตื่นเต้น

เชียร์และโห่ร้อง

ป๋าจากที่แพ้ก็กลายเป็นผู้ชนะ จุดประกายเลือดร้อนในตัวของทุกคนทันที

เสียงโห่ร้องดังแสบแก้วหู

เฉินตงที่ได้ยินเพียงเสียงหัวเราะของป๋า เหมือนฟ้าร้องก้องอยู่ในหู

ทักษะการต่อสู้ทั้งหมดของเขา ได้รับการฝึกสอนมาจากคุนหลุน

คำพูดแต่ละคำของป๋า เหมือนจะรู้กระบวนท่าต่างๆของเขา

หรือว่าป๋าจะรู้จักคุนหลุนงั้นเหรอ ?

ความรู้สึกที่หายใจไม่ออกก็ยิ่งทวีความรุนแรง

เฉินตงที่ใกล้หมดสติก็ได้ยินเสียง เอวของเขาที่ถูกขาของป๋ากดเอาไว้ ส่งเสียงร้อง “อ๊าก”ออกมา

“ทำลายกระบวนท่านี้ของฉัน!”

เสียงของป๋าก็เคร่งขรึมรุนแรงขึ้น

สีหน้าของเฉินตงคล้ำม่วงจนถึงขีดสุด

เขาพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แต่ก็เหมือนถูกขึงตึงไว้ด้วยโซ่ ขยับตัวไม่ได้เลยสักนิด

แบบนี้ จะทำลายมันได้ยังไง ?

ราวกับนึกถึงคำสอนของคุนหลุนได้ ว่าต้องมีสติและมีสมาธิไว้อยู่ตลอดเวลาเสมอ

ในตอนนี้เหมือนภายในใจสับสนวุ่นวาย

“ฆ่ามัน ป๋าฆ่ามัน!”

“เด็ดหัวมัน!ป๋า เด็ดหัวมันเร็ว !”

“สมแล้วกับที่เป็นหัวหน้าหน่วยลาดตระเวน ความสามารถไม่แผ่วลงเลย สั่งสอนเจ้าเด็กคนนี้ให้ได้รู้เสียบ้าง!”

……

นักโทษต่างตื่นเต้น ยกกำปั้นขึ้นแล้วโห่ร้องตะโกนอย่างสะใจ

แต่แล้ว

ในตอนที่เฉินตงกำลังจะหมดลมหายใจนั้น

เขาก็รู้สึกถึงการพันธนาการบนร่างกายของเขาได้คลายลง