บทที่ 328 ทำร้ายเมียกู มึงสมควรตาย!

เจ็บปวดอย่างแสนสาหัส ทำให้เฉินตงเจ็บจนสั่นไปทั้งตัว

เสียงคมดาบเฉือนทะลุเนื้อและเสียงคำรามของชินโกะ โดโมโตะก้องอยู่ในหูของเขา

เฉินตงกัดฟันแน่น เส้นเอ็นของแขนขวานูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ใช้แรงทั้งหมดที่มีในการต้านทานการแรงกดของชินโกะ โดโมโตะ

แต่แรงเพียงแขนข้างเดียว ไม่สามารถที่จะต้านแรงของชินโกะ โดโมโตะได้เลย!

เลือดสดได้ไหลตามแขนลงมา ย้อมร่างครึ่งร่างของเฉินตงเป็นสีแดง

เลือดในปริมาณที่มาก ทำให้การมองเห็นของเฉินตงค่อยๆเลือนราง

“ปล่อยคุณเฉินออกเดี๋ยวนี้!”

ทันใดนั้น น้ำเสียงที่เยือกเย็นเกรี้ยวกราดก็ดังขึ้น

เฉินตงมีกำลังใจขึ้นมาทันที

ก็เห็นฟ่านลู่บุกมาถึงด้านหลังของชินโกะ โดโมโตะ

ฟาดคันธนูที่อยู่ในมืออย่างอุกอาจ ฟาดลงไปบนท้ายทอยของชินโกะ โดโมโตะ

ตามมาด้วย ฟ่านลู่พลิกคันธนูทันที ใช้สายคันธนูรัดคอของชินโกะ โดโมโตะเอาไว้ ใช้แรงทั้งหมดในการลากถอยไปข้างหลัง

พรึบ!

แรงกระชากที่มหาศาล ทำให้ดาบสั้นของชินโกะ โดโมโตะที่เฉือนอยู่บนเนื้อของเฉนตงถูกดึงออกมา ดาบเต็มไปด้วยเลือด

ชินโกะ โดโมโตะถูกฟ่านลู่กระชากถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง การที่หายใจไม่ออกอย่างรุนแรงทำให้เขาเอื้อมมือออกไปโดยสัญชาตญาณเพื่อจะกระชากสายธนูที่คอให้ขาด แต่สายธนูนั้นคมมาก และยิ่งเขาใช้แรงมากเท่าไหร่ มันกลับจะยิ่งบาดมือของเขาให้เต็มไปด้วยเลือด

ในที่สุดก็จะตายแล้วใช่มั้ย?

เมื่อมองชินโกะ โดโมโตะที่ดิ้นรนต่อสู้กับความตาย เฉินตงก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ความโหดเหี้ยมของชินโกะ โดโมโตะ ทำให้เขารู้สึกถึงความตายมาหลายครั้ง

คนที่ดุร้ายแบบนี้ เปรียบเสมือนเครื่องจักรสังหาร ที่ทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน

“อ้า!”

ทันทีที่ความคิดผุดขึ้นมา ฝ่ายตรงข้ามอย่างชินโกะ โดโมโตะก็ตะโกนออกมา

ภายใต้สถานการณ์ที่ถูกรัดคอ ชินโกะ โดโมโตะเกือบจะเหมือนฆ่าตัวตาย หันหัวอย่างอุกอาจ ดาบซามูไรที่อยู่ในมือ ฟันลงในแนวขวาง

ใบหน้าที่เย็นชาเคร่งขรึมของฟ่านลู่ ก็แสดงออกอย่างสยดสยอง

เธอโยนคันธนูอันแข็งแกร่งด้วยมือทั้งสองเกือบพร้อมกัน แล้วถอยหลังอย่างรวดเร็ว

และแล้ว

ฉึก!

ดาบซามูไรฟันไปที่ท้องของฟ่านลู่ได้อย่างแม่นยำ

ฟ่านลู่หยุดอยู่กับที่

ร่างกายของเฉินตงสั่นสะท้าน หัวสมองระเบิดขึ้นด้วยเสียง “โครม”

วินาทีนี้ เหมือนเวลาได้หยุดเดินยังไงอย่างงั้น

เฉินตงมองฟ่านลู่อย่างไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาเบิกกว้าง ลูกตาแทบจะถลนออกมา

ในสายตา หน้าท้องของฟ่านลู่ มองเห็นเลือดไหลออกมาจากชัดเจน

เหมือนกับหยดน้ำ หยดลงสู่พื้นอย่างรุนแรง

และฟ่านลู่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความสยดสยอง ได้เอามือกุมหน้าท้องเอาไว้ แล้วค่อยๆล้มลงกับพื้น

“ยายเมิ่ง ไปตายซะ!”

ด้วยเสียงคำรามของชิงโกะ โดโมโตะ เวลาดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติในทันที

เขายกดาบซามูไรขึ้นมาอย่างอุกอาจ ฟันลงไปที่ฟ่านลู่อย่างไร้ความปรานี

“ชินโกะ โดโมโตะ มาลงที่ฉันสิ!”

ดวงตาของเฉินตงแดงก่ำ ไฟโกรธลามขึ้นหัว เลือดในตัวเดือดพลุ่งพล่าน

วินาทีนี้ เขาถึงขนาดที่ลืมตัวเจ็บปวดของร่างกายไปแล้ว ลุกขึ้นมาอย่างอุกอาจ

ฟ่านลู่เป็นผู้หญิงของคุนหลุน เป็นผู้หญิงของเพื่อนรักของเขา!

หากไม่มีฟ่านลู่มาช่วยเขา เขาคงตายอยู่ใต้ดาบซามูไรของชินโกะ โดโมโตะนานแล้ว

เขาไม่มีทางยอมทนดูฟ่านลู่ตายอยู่ใต้ดาบของชินโกะ โดโมโตะเป็นอันขาด!

“สายไปแล้ว!”

ชินโกะ โดโมโตะหัวเราะอย่างชั่วร้าย ดาบในมือกลับไม่ได้หยุดฟันเลย “คนที่ขวางฉัน ต้องตาย!”

ป้าง!

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัด

ชินโกะ โดโมโตะที่บ้าคลั่งร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว ก็ได้ยืนหยุดอยู่กับที่ทันที

“พุช!”

ขยับร่างกาย กระอักเลือดออกมา

เขาค่อยๆก้มหน้า มองที่หน้าอกของตัวเองอย่างไม่อย่าจะเชื่อ

ตรงนั้น หลุมจากการถูกทำร้าย กำลังมีควันดำลอยออกมา และเลือดไหลออกมา

ภาพที่เกิดขึ้นกะทันหัน ทำให้เฉินตกใจมาก

ตามติดมาด้วย ในความมืดซึ่งอยู่ไม่ไกลดังขึ้นด้วยเสียงฝีเท้าที่จำนวนมาก

มาแล้ว!

เฉินตงรู้สึกดีใจเป็นอย่างมากในทันที

เมื่อหันไปมอง ท่านหลงกับกูหลังกำลังพาบอดี้การ์ดชุดใหญ่วิ่งมาอย่างเร่งรีบ

และท่ามกลางกลุ่มคน ยังมีร่างของหญิงสาวร่างหนึ่ง

วินาทีที่เห็นร่างของหญิงสาว เฉินตงตะลึงไปชั่วขณะ

ดวงตาคู่สวยของกู้ชิงหยิ่งแดงก่ำ เต็มไปด้วยน้ำตา

ทันทีที่เห็นเฉินตง เธอเกือบจะรู้สึกเหมือนฝัน

ร่างกายเปื้อนไปด้วยเลือด ไม่เหลือใบหน้าที่คุ้นเคย

เหมือนกับเข็มที่แหลมคม ได้ทิ่มแทงไปที่หัวใจของกู้ชิงหยิ่งอย่างแรง

กู้ชิงหยิ่งไม่สามารถที่จะกลั้นน้ำตาของเธอได้อีกต่อไป น้ำตาเอ่อล้นออกมา และวิ่งไปหาเฉินตงพร้อมกับเสียงร้องไห้

ขณะวิ่ง เขาก็ตะโกนอย่างเจ็บปวดแสนสาหัส "คนโกหก! เฉินตง คุณมันไอ้คนโกหก!"

เฉินตงยิ้มอย่างขมขื่น และไม่ได้ตอบโต้