[ตอนที่ 153 พ่ออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีลูก]

ยี่หวาตื่นขึ้นมาตอนเช้าก็รีบลุกขึ้นออกมาดูวายุที่นอนข้างนอกด้วยความเป็นห่วง ก็เห็นว่าวายุกำลังยืนจัดโต๊ะอาหารอยู่ “คุณทำอะไรคะ?”

“ทำหน้าที่สามีและพ่อให้ดี”

“อารมณ์ไหนคะเนี่ย?” ยี่หวาขมวดคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะทำตาโตใส่วายุ “อย่าบอกนะว่าคุณได้ยิน…”

“อืม ได้ยิน” วายุพูดเสียงเบาด้วยสีหน้าเศร้าหมอง เพราะเขาก็ไม่คิดว่าตัวเขานั้นจะทำให้เรนจิคิดมากขนาดนี้ ดูเหมือนว่าต่อไปนี้เขาคงต้องหลีกทางให้ลูกได้อยู่กับเธอเพิ่มมากขึ้นอีกหน่อย

ย้ำว่าอีกหน่อย!

“คุณโอเคใช่ไหมคะ?”

“ไม่โอเค เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับเลยพอไม่ได้นอนกับเธอ” คราวนี้สีหน้าวายุเศร้ากว่าเดิมอีก

แสดงว่าเขาโอเคเรื่องลูกแล้ว “งั้นฉันเข้าไปปลุกเรนก่อนนะ พอดีวันนี้ฉันว่าง เลยตั้งใจว่าจะพาเรนไปเที่ยวสักหน่อย”

วายุกำลังอ้าปากว่าจะขอไปด้วย เสียงเรนจิก็พูดแทรกดังขึ้นก่อน “เย้! วันนี้จะได้ไปเที่ยวกับหม่ามี๊แค่สองคน”

“ใช่จ้ะ วันนี้เราจะไปกันแค่สองคน” เพราะเธอตั้งใจจะดัดนิสัยวายุสักหน่อย แล้วแน่นอนว่าต้องไม่ใช่วายุคนเดียว

“อืม งั้นก็รีบกลับกันด้วย อย่ากลับดึก” วายุจำใจหลีกทางให้ลูกชายไปกับยี่หวาแค่สองคน ทำเอาเรนจิถึงกับขมวดคิ้วที่พ่อเขาไม่ขอตามไปด้วย

“เรนกินข้าวสิ วันนี้พ่อเขาทำเองเลยนะ”

“ก็แค่ไข่ดาวกับไส้กรอกแล้วก็ข้าวผัด” เรนจิพูดอย่างไม่ได้สนใจ ก่อนจะหันไปมองหน้ายี่หวา ก็เห็นว่าเธอกำลังส่งสายตาไม่พอใจให้เขา เรนจิกลืนน้ำลายดังหนึ่งอึก “แต่พ่อก็ทำครั้งแรก ถือว่าไม่เลวเลยครับ”

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวไว้ฉันค่อยสอนคุณทำเมนูอื่นค่ะ”

วายุเอื้อมมือไปลูบหัวยี่หวาเบาๆ “รบกวนเธอด้วย”

“เรนก็อยากให้หม่ามี๊สอนครับ”

“เอาไว้เรนโตขึ้นกว่านี้อีกหน่อยหม่ามี๊ค่อยสอนให้นะ” ดูเหมือนว่าคนที่เธอต้องจัดการคงจะเป็นเจ้าเด็กน้อยคนนี้มากกว่า

“ก็ได้ครับ”

หลังจากที่ทั้งสามคนทานข้าวอาบน้ำเสร็จ วายุก็ขอตัวไปบริษัทเพื่อจัดการงานที่ค้าง ส่วนยี่หวากับเรนจิก็ออกมาข้างนอก เพราะวันนี้เธอตั้งใจจะแวะไปบ้านที่เคยอยู่อาศัย เนื่องจากเธออยากรู้เหตุผลว่าทำไมผู้ชายคนนั้นต้องโกหกเธอแบบนั้น

ซึ่งเธอก็ไม่ได้มาคนเดียว แต่วันนี้เธอชวนเดวิลมาเป็นเพื่อนด้วย เพราะพีรพัฒน์ไม่ว่างกำลังถ่ายละครอยู่

“เดี๋ยวเรนรอหม่ามี๊กับลุงเดวิลก่อนนะ หม่ามี๊ขอเข้าไปในบ้านแป๊บนึง ให้ลุงเดวิลพาไปขับรถเล่นแถวนี้ก่อน เรนห้ามดื้อนะ”

“โอเคครับ หม่ามี๊รีบออกมานะ”

เดวิลโน้มตัวเข้าไปกระซิบที่ข้างหูยี่หวา “ระวังตัวด้วย”

“รู้แล้ว ฉันไม่ได้อ่อนแออย่างที่นายคิด อย่าลืมทำตามแผนที่ตกลงกันไว้ แล้วก็ดูแลเรนดีๆ อย่าให้เรนรู้เรื่องนี้เด็ดขาด เอาเป็นว่าฝากด้วย” ว่าจบยี่หวาก็เดินเข้ามาในบ้านที่มีแต่ความทรงจำแย่ๆ ยกเว้นตอนที่เธออยู่กับแม่นม

นึกถึงแม่นมก็อดคิดถึงไม่ได้...

“ลูกพ่อ!” ดนัยณัฐที่เห็นยี่หวาเข้ามาในบ้านก็รีบเดินออกมาต้อนรับ มือทั้งสองข้างกางออกกว้าง หวังจะเข้ามากอดเธอ แต่ยี่หวาก็เบี่ยงหลบอย่างรวดเร็ว

“แม่นมอยู่ไหน”

“อ้อ…เดี๋ยวพ่อให้คนไปตาม ลูกมานั่งคุยกันก่อนได้ไหม”

“ฉันต้องการเจอแม่นม เดี๋ยวนี้! แล้วฉันก็ไม่มีอะไรจะคุยกับคุณ เราสองคนตัดขาดกันไปนานแล้ว”

“แต่พ่อต้องการคุยกับลูก พ่ออยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีลูก…”

“เลิกแทนตัวเองว่าพ่อสักที ตอนนี้ไม่มีใคร ไม่ต้องเสแสร้ง!” ยี่หวาพูดออกไปตรงๆ เพราะเธอเบื่อที่ต้องมาดูเขาแสดงละครแล้ว

“หึ! แกจะไม่กลับมาอยู่กับฉันใช่ไหม!”

“แบบนี้ค่อยฟังรื่นหูหน่อย ก็ฉันบอกไปแล้วว่าไม่ ก็คือไม่! แล้วแม่นมอยู่ไหน ฉันจะไปหาแม่นม”

“ยายแก่นั่นตายไปนานแล้ว!!!”

ยี่หวาทำหน้าตกใจ เพื่อไม่ให้ดนัยณัฐรู้ว่าเธอรู้อยู่ก่อนแล้ว “ไม่จริง…แล้วไหนคุณบอกว่าแม่นม…”

“ฉันโกหกแก! มีไรไหม? ไม่คิดว่าแกจะกล้ามาคนเดียว ในเมื่อแกไม่กลับมาอยู่ดีๆ ก็คงต้องบังคับกันหน่อยแล้ว” ดนัยณัฐพูดจบก็ตบมือออกมาสองครั้ง วินาทีต่อมาก็มีผู้ชายเกือบสิบคนมาล้อมรอบตัวเธอเอาไว้

“คุณจะทำอะไร?”

“ก็ในเมื่อแกไม่มาอยู่กับฉันดีๆ ฉันก็คงต้องจับแกขังไว้ แกเป็นลูกของฉัน แกต้องอยู่ที่นี่กับฉัน!”

“คุณมันบ้าไปแล้ว! คุณอย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆ นะ! ตอนนี้ฉันกำลังไลฟ์สดอยู่” ยี่หวาหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าออกมาชูให้ดนัยณัฐดู ทำให้พวกแฟนคลับต่างก็เห็นหน้าดนัยณัฐเต็มๆ

[ยี่หวารีบหนีออกมา! อันตราย!]

[ใครรู้จักบ้านดนัยณัฐบ้าง โทรแจ้งตำรวจเร็ว!]

[อย่าเป็นอะไรไปนะ!]

[โคตรเลวเลย!!! โรคจิตชัดๆ ยี่หวาระวังตัวด้วย!]

“นี่แก!!! ทำไมถึงได้เล่นสกปรกแบบนี้”

“ใครกันแน่ที่เล่นสกปรก! ไม่อย่างนั้นผู้ชายพวกนี้เป็นใคร” ยี่หวาหมุนกล้องทำให้คนอื่นๆ ต่างก็เห็นผู้ชายที่ดูท่าทางน่ากลัวกำลังยืนล้อมยี่หวาไว้อยู่

[โห! นี่กะจะกักขังยี่หวาเอาไว้ใช่ไหม ถึงได้จ้างคนขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมยี่หวาถึงได้เกลียดพ่อของตัวเองมาก ไม่แน่ว่าเมื่อก่อนเขาอาจจะเคยทำเลวๆ แบบนี้กับยี่หวาก็ได้]

[ทำไงดี! ใครก็ได้โทรเรียกตำรวจเร็ว]

[ฉันเป็นห่วงยี่หวาจัง ไม่คิดว่าดนัยณัฐจะเลวขนาดนี้]

[คนคนนี้ไม่มีทางเป็นพ่อคนแน่ ต้องมีอะไรเข้าใจผิด คนบ้าจะเป็นพ่อคนได้ยังไง]

“พวกแกไปหยิบโทรศัพท์มาเดี๋ยวนี้”

“คนเกือบทั้งประเทศเขารู้หมดแล้วว่าคุณเป็นคนยังไง นี่คุณยังจะไม่ปล่อยฉันไปอีกงั้นเหรอ ไม่กลัวตำรวจบุกมาหาที่บ้านหรือไง”

“ยืนทำไร แย่งโทรศัพท์มันมาสิ!” สิ้นเสียงดนัยณัฐ ผู้ชายคนหนึ่งก็ตรงเข้ามาแย่งโทรศัพท์ยี่หวา แต่เธอเบี่ยงหลบทันก่อนจะถีบเข้าไปที่ลิ้นปี่อีกฝ่ายจนกระเด็น

ยี่หวากดกลับกล้องซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่มีผู้ชายคนหนึ่งพุ่งเข้ามา ทำให้กล้องถ่ายเห็นแค่ว่าร่างของผู้ชายคนนั้นไถลลงไปนอนกับพื้น

[เอ๊ะ? เกิดอะไรขึ้น!]

[ยี่หวาเป็นคนจัดการเหรอ]

[จัดการมันเลยยี่หวา! เอาให้ตายไปเลย คนเลวๆ พวกนี้อยู่ไปก็รกโลก]