[ตอนที่ 155 ฆ่าตัวตายเพราะคนอื่น?]

ย้อนกลับไปเมื่อ 4 ปีที่แล้ว

หลังจากที่ยี่หวามาอยู่ประเทศอาร์ได้เพียงไม่นาน พีรพัฒน์ก็ขาดการติดต่อไป ไม่ว่าเธอจะพยายามโทรหาอีกฝ่ายกี่ครั้งก็ไม่มีเสียงตอบรับเลย ยี่หวาเดินไปหยิบกระเป๋าเงินก็พบว่าเงินที่มีตอนนี้คงประทังชีวิตได้ถึงแค่พรุ่งนี้ เพราะก่อนหน้านี้เธอเพิ่งนำเงินเก็บไปจ่ายค่าเทอมจนหมด

ดูเหมือนว่าครั้งนี้เธอคงต้องหางานพิเศษทำเพิ่มอีกที่แล้ว…

ในวันต่อมา ยี่หวาได้เข้ามาทำงานในร้านอาหารแห่งหนึ่ง โดยการเป็นพนักงานเสิร์ฟ เพราะคิดว่ามันคงเหนื่อยน้อยสุด จะได้เก็บแรงไปทำงานที่อื่นต่อ แต่เนื่องจากที่ทำงานเก่าเงินค่าจ้างยังไม่ออก แถมที่ทำงานใหม่ก็เพิ่งมาทำวันแรก ทำให้เธอไม่มีเงินเพียงพอที่จะจ่ายค่ากินภายในอาทิตย์นี้ได้

ยี่หวาจึงตัดสินใจไปเป็นพนักงานเสิร์ฟตามงานจัดเลี้ยง เพราะอาหารบุฟเฟ่ต์ที่เหลือยังไงก็ต้องเททิ้งอยู่แล้ว แถมยังได้ทิปจากแขกอีก และโชคดีที่ก่อนหน้านี้เธอจ่ายค่าเช่าคอนโดล่วงหน้าไปแล้วสามเดือนเลยไม่มีปัญหาเรื่องที่อยู่

แต่แล้วเย็นวันหนึ่งก็เป็นจุดเปลี่ยนชีวิตของยี่หวา…

“อาซาเลีย ผู้จัดการเรียกเข้าไปหา” รุ่นพี่ที่ร้านอาหารเดินเข้ามาหายี่หวาที่กำลังเช็ดโต๊ะอยู่ “เดี๋ยวพี่จัดการตรงนี้ต่อเอง เรารีบไปเถอะ”

“โอเคค่ะ”

ยี่หวาเดินมาหยุดที่หน้าห้องของผู้จัดการ ก่อนจะเคาะประตูไปสองสามที วินาทีต่อมาก็มีเสียงตอบรับจากภายในห้อง “เข้ามา”

“ผู้จัดการเรียกฉันมามีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ฉันแค่คิดถึง”

“คะ?” ยี่หวาทำหน้ามึนงง เพราะไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงเรื่องอะไร

ผู้จัดการลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินเข้ามาหายี่หวาช้าๆ “อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย เธอก็น่าจะรู้นะว่าฉันรับเธอเข้ามาทำงานทำไม”

“ก็ไม่ใช่เพราะฉันมาสมัครเหรอคะ?” ยี่หวาพูดพร้อมกับก้าวเท้าถอยหลังช้าๆ เพราะเธอเริ่มรู้สึกไม่ดีแล้วที่อยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้

“หึ! นั่นก็ใช่ แต่ที่ฉันรับเด็กไม่มีประสบการณ์การทำงานอย่างเธอเข้ามาก็เพราะความสวยของเธอที่ทำให้ฉันหลงใหล” ผู้จัดการว่าจบเขาก็เข้ามากระชากแขนยี่หวา แถมยังกดเธอลงกับพื้นอีก

“กรี๊ด!!! ผู้จัดการปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ!” ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้อีกแล้ว!!!

“ตอนแรกฉันตั้งใจว่าจะรออีกหน่อย แต่เป็นเพราะเธอยั่วยวนฉันเองนะ” เขาพูดพร้อมกับซุกหน้าลงมาที่ซอกคอของยี่หวา มือข้างหนึ่งรวบข้อมือเธอไว้เหนือหัว ส่วนอีกข้างกำลังลูบไล้อยู่บริเวณหน้าอก แต่เพียงไม่นานก็โดนเข่าของเธอกระแทกเข้าไปที่ท้องเสียก่อน

“โอ๊ย!”

ทันทีที่ยี่หวาหลุดพ้นมาได้เธอก็ไม่รอช้ารีบลุกขึ้นไปคว้าปากกาบนโต๊ะก่อนจะแทงเข้าไปที่คอของอีกฝ่ายอย่างแรงจนเขาทรุดลงไปนอนกับพื้น และร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด “อ๊ากกก!!! แก…”

ยี่หวาไม่รอช้ารีบวิ่งออกมาจากห้องก่อนจะกดโทรเรียกตำรวจ และรถพยาบาลให้ผู้ชายคนนั้น เพราะเธอยังไม่อยากให้เขาตาย

“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” ตำรวจที่เพิ่งมาถึงเดินเข้ามาถามยี่หวา “คุณเป็นคนโทรแจ้งความใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ พอดีผู้ชายคนนั้นเขาพยายามจะล่วงเกินฉัน ก็เลยมีการป้องกันตัวนิดหน่อยค่ะ” ยี่หวาตอบพร้อมกับก้มหน้าสำนึกผิด เพราะดูเหมือนว่าเธอจะทำเกินไปหน่อย แต่ตอนนั้นสมองมันคิดอะไรไม่ออกแล้วจริงๆ

“คุณมีหลักฐานอะไรไหมว่าผู้ชายคนนั้นล่วงเกินคุณ” หญิงสาวเงียบไม่ตอบ เพราะเธอรู้ว่าภายในห้องนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด ตำรวจที่เห็นยี่หวายืนสั่นไปด้วยความกลัวก็ถอนหายใจออกมา “ผู้ชายคนนั้นได้แตะต้องตัวคุณตรงไหนบ้าง”

“หน้าอกค่ะ” ยี่หวาตอบกลับไปด้วยเสียงที่เบามาก แต่ยังดีที่อีกฝ่ายได้ยิน

“ถือว่ายังมีหลักฐาน”

…..

ในวันเดียวกันนั้นเอง ขณะที่ยี่หวากำลังเดินกลับบ้าน จู่ๆ ก็มีใครไม่รู้มากระชากกระเป๋าเธอไปอย่างแรง

“หยุดนะ!!!” ยี่หวาไม่รอให้สติกลับมา ขาทั้งสองข้างก็วิ่งตามผู้ชายคนนั้นเข้าไปในซอยเปลี่ยวๆ แล้ว รู้ตัวอีกทีรอบตัวเธอก็ถูกล้อมด้วยผู้ชายห้าคน

“โอ๊ะ! ไม่คิดว่าคนสวยจะวิ่งเร็วขนาดนี้”

“เอากระเป๋าฉันคืนมา”

“อยากได้ของคืนก็ต้องมีอะไรมาแลกเปลี่ยนหน่อย”

“แต่นั่นมันของฉัน!”

“ตอนนี้มันอยู่ที่ผมก็ต้องเป็นของพวกผมสิ”

“ต้องการอะไร” ยี่หวาพยายามควบคุมอารมณ์ ถามออกไปอย่างใจเย็น เพราะกระเป๋าเธอยังอยู่ที่พวกมัน

“อย่างเช่น…ตัวเธอ” ชายตรงหน้าคนหนึ่งพูดออกมาอย่างโรคจิต พร้อมกับส่งสายตาแทะโลมมาทางเธอ

“ได้ แต่ขอกระเป๋าคืนด้วย ฉันจนมากนั่นเป็นเงินทั้งเดือนที่ต้องใช้กิน ฉันไม่อยากต้องไปกินเศษอาหารจากงานจัดเลี้ยงแล้ว” ยี่หวาพูดออกมาอย่างน่าสงสาร ทำเอาชายที่ถือกระเป๋าเธออยู่ถึงกับคืนให้แต่โดยดี “ขอบคุณค่ะ ถ้าอย่างนั้นไปที่ห้องฉันไหม?”

“เธอนี่น่าสนใจจริงๆ”

จากนั้นยี่หวาก็พาพวกเขาเดินมาที่คอนโดเธอ ทำให้คนแถวนั้นมองมาทางเธอด้วยความรังเกียจ และในขณะที่ยี่หวากำลังไขประตูก็พูดขึ้นด้วยเสียงหวาน “พวกคุณรอข้างนอกแป๊บนะ ฉันหยิบรองเท้าแตะให้ใส่ก่อน”