ตอนที่ 156
[ตอนที่ 156 ลืมแฟนตัวเองแล้วหรือไง]
October 28, 2026
“ทำไมหนูถึงชอบลูกชายลุง” พ่อของฮาเดสถามขึ้น สายตาจ้องยี่หวาอย่างจับผิด เพราะเขาไม่คิดว่าคนอย่างลูกชายจะมีแฟนเอง คิดว่าเขาต้องเป็นคนหาให้เสียแล้ว
ยี่หวายังคงนั่งนิ่ง ไม่ได้รู้สึกกังวลแต่อย่างใด เพราะในสมองตอนนี้มีแต่เงินหนึ่งล้านเท่านั้น “เขาเป็นคนไม่แคร์คนอื่น…” ยี่หวายังพูดไม่ทันจบฮาเดสก็หันขวับมาทางเธอ “แต่เขาแคร์ฉันค่ะ ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองพิเศษ”
“ฮ่าๆ” พ่อของฮาเดสหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “แม่หนูพูดถูก เจ้านี่ไม่เคยเห็นหัวใครด้วยซ้ำแม้แต่ลุงเอง เพราะงั้นลุงเลยแปลกใจมากที่อยู่ๆ เจ้านี่ก็บอกว่ามีแฟน ตอนแรกก็คิดว่าโกหกเพราะไม่อยากดูตัวซะอีก”
“แล้วลูกล่ะทำไมถึงเลือกแม่หนูคนนี้” คราวนี้แม่ของฮาเดสเป็นฝ่ายถามเขาบ้าง ซึ่งเจ้าตัวก็ตอบออกมาแค่คำเดียว
“สวย”
หลังจากที่พ่อกับแม่ของฮาเดสกลับไป เขาก็รีบหันไปถามยี่หวาด้วยความสงสัย “เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันเป็นคนยังไง ทั้งที่ฉันอุตส่าห์ทำดีกับเธอมากแล้วนะ”
“สีหน้านายดูเฉยชามากตอนที่ฉันบอกว่าถูกครอบครัวทิ้ง”
“แล้วมันทำไม”
“ก็ถ้าเป็นคนทั่วไปก็อาจจะมีสงสารหรือเห็นใจบ้าง แต่นายไม่ เพราะงั้นฉันก็เลยรู้ว่านายเป็นคนไม่แคร์คนอื่น เอาเป็นว่าเสร็จธุระของฉันแล้วโอนเงินให้ด้วย” ยี่หวาพูดพร้อมกับยื่นเศษกระดาษที่มีเลขบัญชีให้ฮาเดส
“แล้วเธอไม่กลัวพ่อฉันโกรธหรือไงที่ด่าฉันแบบนั้น” ฮาเดสพูดพร้อมกับกดโทรศัพท์มือถือไปด้วย
“พ่อนายส่งสายตาจับผิดฉันขนาดนั้น ถ้าฉันโกหกเขาก็รู้ได้ทันที สู้บอกว่าจริงไปดีกว่า”
“เธอนี่น่าสนใจจริงๆ”
“เงินเข้าล่ะ ขอบคุณนายมาก ส่วนชุดนี้ฉันขอนะไปล่ะ” ว่าจบยี่หวาก็เดินหันหลังออกมาทันที และก็ได้ยินเสียงของฮาเดสตะโกนตามหลัง
“เธอก็เป็นคนไม่แคร์คนอื่นเหมือนกันนั่นแหละ!”
เนื่องจากวันนี้ก็ค่ำแล้ว ยี่หวาจึงตัดสินใจกลับมาที่คอนโดเดิมก่อน ซึ่งก่อนหน้านี้เธอได้เข้าไปเปลี่ยนเป็นลุคเดียวกับเมื่อเช้าแล้ว หวังว่าคนพวกนั้นจะจำไม่ได้
แต่แล้วเธอก็คิดผิด!
“จะไปไหนคนสวย…ไม่สิ! วันนี้น่าเกลียดแล้ว เธอคิดเหรอว่าแต่งแบบนี้แล้วพวกฉันจะจำไม่ได้ แค่เห็นสีผมของเธอพวกฉันก็รู้แล้ว” ชายคนหนึ่งหยิบมีดขึ้นมาขู่ยี่หวา ทำให้เธอต้องค่อยๆ สอดมีดคัตเตอร์ในมือกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกงช้าๆ ไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว เพราะเธอรู้ดีว่ามีดคัตเตอร์สู้มีดพกไม่ได้
“ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันขอร้อง แค่นี้ชีวิตฉันก็แย่มากพอแล้ว” ยี่หวาพนมมือขอร้องอย่างอ้อนวอน
“ให้พวกฉันเอาเธอสักสองสามที แล้วจะปล่อยไป” ชายอีกคนพูดกับยี่หวาเสร็จก็หันไปสั่งเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ “ลากตัวมันไปในซอย”
“ปล่อยนะ!” ยี่หวาตะโกนออกมาด้วยเสียงที่ไม่ดังมาก เพราะกลัวมีดในมือของเขา “พวกคุณปล่อยฉันเถอะนะ”
“หุบปาก” เมื่อมาถึงในซอยชายคนหนึ่งก็หยิบขวดน้ำขึ้นมาราดที่หน้ายี่หวา แถมยังใช้มือสากๆ ถูหน้าเธออย่างแรง “ทาอะไรไปวะเนี่ย! ทำไมมันถึงล้างออกยากแบบนี้”
“ฉันเจ็บ! หยุดนะ!” เขาถูจนในที่สุดเครื่องสำอางที่ยี่หวาทาไว้ก็หลุดออก และหน้าเธอตอนนี้ก็แดงมาก
“แบบนี้ค่อยมีอารมณ์ขึ้นมาหน่อย ทีหลังอย่าทาอะไรแบบนั้นอีกนะ เพราะเธอแบบนี้สวยกว่า” เขาพูดพร้อมกับแลบลิ้นออกมาหวังจะเลียไปที่หน้าเปียกๆ ของเธอ แต่ก็โดนยี่หวาตบเสียก่อน
เพี๊ยะ!
“หนอย! นังนี่!!!”
เพี๊ยะ!
ยี่หวาโดนตบกลับจนหน้าชา และทันทีที่เขาก้มหน้าลงมาอีกครั้ง เธอก็รีบหยิบมีดคัตเตอร์ในกระเป๋าออกมาปาดคอคนตรงหน้า ถูกจุดสำคัญอย่างแม่นยำจนถึงแก่ชีวิต จากนั้นก็เอื้อมไปหยิบมีดพกของผู้ชายที่ตายมาถือไว้
“อย่าเข้ามานะ!” ยี่หวาชี้มีดทั้งสองมือไปที่พวกเขาอย่างเอาเรื่อง บนตัวเธอเต็มไปด้วยคราบเลือดของผู้ชายที่เพิ่งตายไป
ชายอีกสี่คนที่เหลือพอเห็นดังนั้นก็รีบหยิบมีดขึ้นมาหวังจะเข้ามาทำร้ายเธอ แต่อยู่ๆ พวกเขาก็ล้มไปนอนกองกับพื้นพร้อมกับเลือดท่วมตัว
มันเกิดอะไรขึ้น?
พอยี่หวามองข้ามสี่ศพไปก็เห็นชายคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ เธอไม่รอช้ารีบเดินไปทางเขาทันที “ฮาเดส?”
“ดีที่เธอยังมีสติ” เพราะแค่ดูเขาก็รู้แล้วว่านี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอฆ่าคนด้วยมือของตัวเอง ไม่แน่ว่าที่ข้อมือของเธอก็คงเป็นเพราะคนพวกนี้
“ฉัน…ฆ่าคนไปแล้วใช่ไหม...ฉันจะโดนตำรวจจับไหม?”
“เธอกลัวเรื่องนี้เองสินะ!” ฮาเดสบ่นออกมาอุบอิบ เขาอุตส่าห์เป็นห่วงกลัวว่าเธอจะช็อกเพราะเพิ่งฆ่าคนไป แต่สุดท้ายผู้หญิงคนนี้ก็แค่กลัวตำรวจเท่านั้น “เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง เธอกลับไปพักเถอะ” เขาถอดเสื้อคลุมแล้วโยนให้ยี่หวา
“ว่าแต่นายตามฉันมาทำไม”
“ก็เธอเป็นแฟนฉัน” ผู้ชายคนนี้ประสาทกลับหรือไง ถึงได้ตอบกลับมาอย่างหน้าด้านแบบนี้
“แฟนหลอกๆ ยังไงก็ขอบคุณนายมากที่ช่วย ไม่อย่างนั้นฉันคงไม่รอดแล้ว งั้นฉันไปล่ะ” ว่าจบยี่หวาก็เดินมาที่คอนโดของตัวเอง แสดงว่าเธอก็ไม่ต้องหาที่อยู่ใหม่แล้วสินะ เพราะคนพวกนั้นตายหมดแล้ว
อันที่จริงเธอก็รู้สึกกลัวมาก ไม่คิดว่าตัวเองจะเพิ่งฆ่าคนเป็นๆ ไป แต่คงเป็นเพราะเธอต้องการที่จะปกป้องตัวเองมากเกินไป จึงรู้สึกว่าคนพวกนั้นสมควรตายแล้ว!
หลังจากวันนั้นยี่หวาก็ตัดสินใจสร้างแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเอง แต่เพราะเพิ่งเปิดและเธอเองก็กลัวว่ามันจะไปไม่รอด จึงหางานพิเศษอื่นทำเพิ่มไปก่อน ซึ่งเธอก็มาเป็นพนักงานล้างจานอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง
ทั้งที่เธอมาสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟ แต่เพราะหน้าตาที่เธอแต่งให้น่าเกลียดก็เลยทำได้แค่อยู่หลังร้านเท่านั้น แต่พอทำไปได้สักพักเธอก็รู้สึกว่ามันสนุกดี เนื่องจากเธอได้เห็นพ่อครัวคนอื่นๆ ทำอาหารไปด้วย แถมบางครั้งเธอก็ได้ช่วยพวกเขาทำด้วย
ซ่า!
พนักงานหญิงคนหนึ่งวางจานลงในอ่างล้างจานอย่างแรงจนน้ำกระเด็นเข้าหน้ายี่หวา จากนั้นก็เอ่ยออกมาอย่างไม่พอใจ “นี่เธอช่วยออกมาเสิร์ฟหน่อย วันนี้คนไม่พอ”
“ได้ค่ะ” ยี่หวาตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะไม่อยากมีปัญหา แถมเธอเองก็ชินแล้ว ตั้งแต่เข้ามาทำงานที่นี่ก็โดนแบบนี้ตลอด
แต่พอยี่หวาเดินออกมา ผู้คนภายในร้านก็หันมามองเธอด้วยสายตาดูถูก ตามด้วยเสียงซุบซิบจากผู้หญิงคนหนึ่ง “ทำไมที่นี่ให้พนักงานหน้าตาแบบนี้ออกมาเสิร์ฟ มันทำให้ฉันกินข้าวไม่ลงเลยนะ”
“นี่เธอเอาไปเสิร์ฟโต๊ะนั้นสิ” พนักงานหญิงคนเดิมยื่นจานให้ยี่หวา เพื่อให้เธอเอาไปเสิร์ฟโต๊ะที่เพิ่งนินทาเธอไปเมื่อครู่
“แต่ว่า…”
“เอาไปเสิร์ฟ!”
ยี่หวาพยักหน้ารับอย่างจำใจ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะลูกค้า และทันทีที่ยี่หวาวางจานลงบนโต๊ะ น้ำในแก้วก็ถูกเทใส่ในจานข้าวจนแฉะ “ฉันขอสั่งแบบนี้ใหม่ แล้วก็ให้พนักงานคนอื่นมาเสิร์ฟด้วย”
“ได้ค่ะ” ยี่หวาพยักหน้าก่อนจะหยิบจานขึ้นและเดินจากไป ทำให้พวกเธอไม่พอใจเป็นอย่างมาก
เพล้ง!
เสียงแก้วตกแตกยี่หวาจึงรีบหันไปดู ก็พบว่ามาจากลูกค้าโต๊ะเดิม พนักงานหญิงที่เห็นก็หันมาสั่งยี่หวา “เธอไปเก็บสิ”
“ค่ะ”
ยี่หวาเดินไปเก็บเศษแก้วที่แตกบนพื้น แต่ในขณะที่กำลังก้มอยู่นั้น เธอก็รู้สึกแฉะๆ ที่หัวแถมยังมีน้ำไหลมาโดนหน้าเธออีก “โทษที พอดีว่าฉันทำน้ำหก”