บทที่ 863 ฝุ่นผงแห่งประวัติศาสตร์

บทที่ 863 ฝุ่นผงแห่งประวัติศาสตร์

เวลาสามพันปี สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้มากมาย

การเติบโตของเผ่านภามหาเวทรุ่นใหม่พาไปถึงจุดสูงสุดได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งอุปราชไอศวรรย์ซึ่งแสดงพลังความเป็นผู้นำของเขาให้เห็นอย่างเต็มที่ ภายใต้การปกครองของเขา เผ่าค่อยๆ เติบโตขึ้น ผู้แข็งแกร่งก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างต่อเนื่อง ราวกับดอกเห็ดหลังฝน

พลังของเผ่า แม้จะยังเทียบไม่ได้กับเมื่อครั้งอดีต แต่เมื่อเทียบกับแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ในเวลานี้ ก็ถือว่าดีมากแล้ว

ส่วนสงครามนอกค่ายกลเทพสัมบูรณ์ก็เช่นกัน

เมื่อเทพเจ้าแมงมุมหลับใหล แม้ว่าเทพเจ้าที่อยู่ใต้บัญชาขององค์ท่านจะแข็งแกร่ง แต่จิ่วหลีผู้เป็นบรรพจารย์ผู้ใช้วิญญาณแห่งยุคนี้ พรสวรรค์ของเขาเหนือกว่าผู้เป็นบิดา

ภายใต้การนำของเขา ในที่สุดบรรดามหาผู้ใช้วิญญาณของเผ่านภามหาเวทก็ต่อสู้ขับไล่เทพเจ้าที่พยายามรุกรานเผ่าพันธุ์ของพวกเขานอกค่ายกลเทพสัมบูรณ์ได้สำเร็จ โดยไม่หวาดเกรงความตาย พร้อมสละทุกอย่าง

นี่คือชัยชนะอันยิ่งใหญ่ที่ควรค่าแก่การจารึกในประวัติศาสตร์

ในขณะที่เผ่าอื่นๆ ในดินแดนต้องประสงค์ต่างเผชิญกับภัยพิบัติจากเทพเจ้า เผ่านภามหาเวทสามารถขับไล่เทพเจ้าที่รุกราน ปกป้องมาตุภูมิได้สำเร็จ

ดังนั้น เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะครั้งใหญ่ อุปราชไอศวรรย์ได้ขึ้นไปบนแท่นบูชาบรรพชน คุกเข่าคารวะสวรรค์

สีหน้าของเขาจริงใจและตื่นเต้น อัญเชิญบรรพจารย์ผู้ใช้วิญญาณและบรรดามหาผู้ใช้วิญญาณผู้ต่อสู้เพื่อเผ่าพันธุ์มาจนถึงทุกวันนี้กลับคืนมาตุภูมิ

เพื่อต้อนรับบรรพจารย์ผู้ใช้วิญญาณกลับบ้าน อุปราชไอศวรรย์ร่วมกับผู้อาวุโสในเผ่า จัดงานเลี้ยงฉลองที่ดินแดนอุปราชฟ้าทมิฬ

ในวันนั้นชาวเผ่าจำนวนมาก ต่างก็ส่งเสียงโห่ร้องยินดี ร่วมกับอุปราชไอศวรรย์กู่ร้องคำว่ากลับบ้าน

สองคำนี้ ก้องกังวานไปทั่วผืนฟ้า แผ่ขยายไปทั่วแผ่นดิน ได้ยินไปถึงจิ่วหลีและผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาซึ่งอยู่นอกค่ายกลเทพสัมบูรณ์

ความรู้สึกของพวกเขาพลันเปลี่ยนไป การต่อสู้สามพันปี สหายร่วมรบของพวกเขาล้มหายตายจากไปมากมาย ส่วนที่เหลือนั้นอ่อนล้าเหลือคณา

หากเป็นเวลาอื่น จิตใจของพวกเขายังคงมั่นคง ไม่ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว

พวกเขายังมีลูกหลานอยู่ในโลกมนุษย์ และอยากจะกลับไปเหยียบแผ่นดินเกิดอีกครั้ง เพื่อพบกับชาวเผ่าที่พวกเขาปกป้องมาเป็นเวลากว่าสามพันปี

แต่ท้ายที่สุดจิ่วหลีก็ปฏิเสธ

เขาไม่สามารถพาบรรดามหาผู้ใช้วิญญาณกลับบ้านเกิดในเวลานี้ได้ เพราะเขาไม่แน่ใจว่าฝ่ายเทพเจ้าจะโจมตีอีกหรือไม่ เขาต้องการสร้างสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แบบให้กับเผ่าพันธุ์ของตนในช่วงเวลาที่เขายังมีชีวิตอยู่

ดังนั้น เขาจึงมองไปยังเผ่าพันธุ์ซึ่งอยู่ในค่ายกลเทพสัมบูรณ์ด้วยความโล่งใจ ค่อยๆ หันไป นั่งสมาธิอยู่ด้านนอก ปกป้องชาวเผ่าต่อไป

รอบกายเขามีมังกรเก้าหัวโอบรอบ นั่นคือรูปลักษณ์ผู้ใช้วิญญาณของเขา

บรรดามหาผู้ใช้วิญญาณคนอื่นๆ ต่างนิ่งงัน สะกดความคิดถึงบ้าน แสดงรูปลักษณ์ผู้ใช้วิญญาณของตนเองออกมา

มองจากไกลๆ จะเห็นเป็นสัตว์ร้ายร่างสูงใหญ่ แสดงความหนักแน่น ยืนหยัดปกปักษ์ต่อไป

แม้ว่าจะตายในที่สุด แต่พวกเขาก็ตายในสงครามเพื่อปกป้องเผ่าพันธุ์ แม้ว่าพวกเขาจะดับสูญ พวกเขาก็หวังว่าดวงวิญญาณและเจตจำนงของตนจะหลอมรวมเข้ากับค่ายกลเทพสัมบูรณ์ เฉกเช่นสหายร่วมรบที่เสียสละชีพมาตลอดหลายพันปี

มีชีวิตอยู่ เพื่อปกป้องเผ่าพันธุ์

แม้นตาย ก็ต้องปกปักษ์

เวลาผ่านไปอีกสองพันปี

ตลอดระยะเวลาสองพันปี แม้จะมีเทพเจ้ามาโจมตีบ้าง แต่ด้วยการปกป้องของจิ่วหลีและบรรดามหาผู้ใช้วิญญาณ เหล่าเทพเจ้าก็ไม่อาจะรุกรานได้ ดูเหมือนว่าในยุคโลกาวินาศนี้ ดินแดนของเผ่านภามหาเวท ได้กลายเป็นพื้นที่ต้องห้ามของเทพเจ้า

จนกระทั่งเวลานี้ อุปราชไอศวรรย์ซึ่งเติบโตขึ้นอย่างสมบูรณ์ นำเหล่าเสนาบดี และชาวเผ่าจำนวนมากขึ้นไปบนแท่นบูชาบรรพชนอีกครั้ง และที่นั่นเขาคุกเข่าคารวะสวรรค์อีกครา

อัญเชิญบรรพจารย์ผู้ใช้วิญญาณกลับมาตุภูมิ

สุรเสียงนับไม่ถ้วน เปล่งถ้อยคำเชื้อเชิญคืนถิ่น สนั่นฟ้าสะเทือนดิน

นั่นคือคำเรียกร้องของเผ่า นั่นคือความปรารถนาของชาวเผ่า

นอกค่ายกลเทพสัมบูรณ์ บรรดามหาผู้ใช้วิญญาณต่างลืมตาขึ้น มองบ้านเกิดผ่านค่ายกล

มองดูรูปปั้นที่สร้างขึ้นในบ้านเกิด นั่นคือรูปปั้นของพวกเขาเอง

ห้าพันปีแล้ว…

สุดท้าย สายตาของพวกเขาก็มองไปทางผู้นำของพวกเขา จิ่วหลี

จิ่วหลีเงียบไปนาน ลืมตาขึ้น ตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เมื่อมองดูสหายร่วมรบ รู้สึกได้ถึงความเหนื่อยล้าและความคะนึงหา ถ้อยคำปฏิเสธของจิ่วหลีก็ไม่อาจเอื้อนเอ่ย

ดังนั้น เขาจึงถอนหายใจเบาๆ พยักหน้า ลุกขึ้นยืน

พาบรรดามหาผู้ใช้วิญญาณส่วนใหญ่กลับบ้าน

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาไปจากค่ายกลเทพสัมบูรณ์ หลังจากที่บิดามหาผู้ใช้วิญญาณของเขาสิ้นลม และเป็นครั้งแรกที่เขาได้กลับบ้าน

เมื่อมาถึงดินแดนอุปราชฟ้าทมิฬ เสียงโห่ร้องยินดีดังก้องไปทั่วฟ้า การคุกเข่าคำนับ ความตื่นเต้น แผ่ขยายไปทั่วโลก

เมื่อเห็นสิ่งเหล่านี้ ใจของจิ่วหลีก็เปลี่ยนไป ความเหนื่อยล้าห้าพันปีพลันอบอุ่นขึ้น ร่างกายทรุดลงไปบนพื้นดิน

ทว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่า ครั้งนี้เผ่าพันธุ์ที่เขาเชื่อมั่นจนสุดหัวใจ ชาวเผ่าที่เขาปกป้องมาห้าพันปี ผู้สืบทอดที่เขาให้หวงแหน ได้เตรียมจุดจบอันทารุณไว้ให้เขา

เขา ไม่ได้ก้าวออกจากดินแดนอุปราชฟ้าทมิฬอีกเลย…

เพราะนั่นคือกับดักที่เตรียมไว้สำหรับเขาและบรรดามหาผู้ใช้วิญญาณ เป็นแผนที่วางเอาไว้หลายพันปี

ดินแดนอุปราชฟ้าทมิฬที่ต้อนรับเขาและผู้ใต้บังคับบัญชากลายเป็นสุสาน

คนที่เขาไว้ใจที่สุดเลือกที่จะร่วมมือกับเทพเจ้า สร้างค่ายกลเทพเจ้าขึ้นมาในช่วงหลายพันปี

นี่คือค่ายกลสังหาร เป็นค่ายกลผนึก เป็นค่ายกลศักดิ์สิทธิ์

เมื่อจิ่วหลีและผู้ใต้บังคับบัญชามาถึง ค่ายกลก็ถูกเปิดใช้งาน

ในวันนั้น ทั่วทั่งดินแดนอุปราชฟ้าทมิฬล้วนแดงฉานเป็นสีเลือด

ในวันนั้น ค่ายกลเทพสัมบูรณ์ที่ปกป้องเผ่านภามหาเวทพังทลายลง

ในวันนั้น เทพเจ้าแมงมุมที่ฟื้นตัวจากบาดแผลกลับมาอีกครั้ง พร้อมด้วยเทพเจ้าใต้บังคับบัญชา