บทที่ 920 สามกึ่งเพื่อนร่วมทางพิสดารบันลือ

บทที่ 920 สามกึ่งเพื่อนร่วมทางพิสดารบันลือ

ตั๊กแตนมัวจับจักจั่น นกขมิ้นจ้องมองอยู่ข้างหลัง

สำหรับชายหนุ่มแซ่เฟิงกับหลานเหยา นกขมิ้นตัวนี้ดูเหมือนจะเป็นสตรีนามว่าเยวี่ยตงผู้นั้น

แต่ยามนี้ ภายในหุบเขาใหญ่โต ณ เขตปกครองพิสดารบันลือ ไอหมอกพลิกม้วนรุนแรง ในนั้นสะเทือนเลื่อนลั่นไม่หยุด เสียงหวีดคำรามทะลวงไอหมอกมาเป็นสาย แฝงไว้ซึ่งความน่าเวทนาและโหดเหี้ยม

กระทั่งผ่านไปค่อนวัน หลังเสียงของหนักตกพื้นดังทอดออกมาติดต่อกัน มวลพายุพลันระเบิดในส่วนล่างของหุบเขาขนาดใหญ่

ขณะกวาดซัด ไอหมอกตรงก้นหุบเขาพลันถูกแหวกออก คล้ายมีฝ่ามือล่องหนโบกในนั้น ทำให้ไอหมอกหนาหนักในที่นี้ขึ้นไปข้างบน

เผยให้เห็นผืนดินก้นหุบเขาที่เคยถูกไอหมอกบดบัง!

นั่นเป็นผืนดินรกร้างกว้างใหญ่

บนผืนดินรกร้างคือสิ่งก่อสร้างหน้าตาโบราณเรียบง่ายจำนวนมาก ไม่ว่าหอสูง ถนนหนทาง หรือบ้านคนล้วนมีอยู่ทุกหนแห่ง

กล่าวให้ถูก นี่คือคูเมืองขนาดย่อมแห่งหนึ่ง

จินตนาการได้ว่าในอดีตที่นี่ต้องมีคนอาศัยอยู่มากมาย

แต่ตอนนี้ สิ่งก่อสร้างที่นี่กว่าครึ่งล้วนเป็นซากปรักหักพัง อยู่ในสภาพสมบูรณ์น้อยนัก ขณะเดียวกันร่องรอยที่ถูกไอพลังประหลาดโจมตียังชัดเจนไม่น้อย

ทว่าไม่มีซากศพโบราณเลยสักร่าง ที่มีเป็นเพียงซากนกประหลาดสองหัวที่เลือดสดไหลอาบกว่าร้อยตัวตกกระจายอยู่ในผืนดินรกร้าง

มีหลายตัวยังไม่ตายสนิท กำลังดิ้นรนส่งเสียงโอดครวญ

ต่อมา เงาร่างสายหนึ่งพุ่งออกจากไอหมอกด้านบน ลงมาในผืนดินรกร้างและยืนบนร่างนกประหลาดตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรน

พริบตาที่เหยียบลงไป ร่างนกประหลาดตัวนี้เกิดเสียงดังลั่น กลายเป็นเลือดเนื้อแยกสภาพไม่ออก

คนผู้นี้คือชายหนุ่มแซ่เฟิงนั่นเอง

จากนั้นมีเงาร่างอีกสองสายพลันห้อตะบึงลงมาอยู่ด้านหลังเช่นกัน

เป็นหลานเหยากับสวี่ชิง

สวี่ชิงมองแดนรกร้างโดยรอบ ภายนอกสีหน้าปกติ แต่ในใจแอบเพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น เขากวาดสายตาผ่านรอบด้านแล้วมองนายกองในมือชายหนุ่มแซ่เฟิง

อีกฝ่ายยังคงหมดสติ

สวี่ชิงถอนสายตากลับเงียบๆ มองไปยังซากนกประหลาดเหล่านั้น

ก่อนหน้านี้อยู่ในไอหมอก ตอนแรกพวกเขาสามคนยังนับว่าราบรื่น แต่ไม่นานก็ถูกลอบโจมตี การมีอยู่ที่ลอบโจมตีพวกเขาคล้ายหลอมรวมกับไอหมอกได้

สิ่งกึ่งจับต้องได้นั้นรับมือยากยิ่ง

สวี่ชิงย่อมไม่ทุ่มเทแรงทั้งหมด แต่ชัดว่าชายหนุ่มแซ่เฟิงร้อนใจยิ่งกว่า หยิบพัดขนนกห้าสีออกมาโบก ถึงกับบีบให้การมีอยู่กว่าครึ่งที่ลอบโจมตีพวกเขาเผยกายออกมา และลงมือสังหารเสียเลือดเนื้อสาดกระจายไม่น้อย

ต่อมาหลานเหยาก็ออกมือ สวี่ชิงคอยช่วยอยู่ด้านข้าง ฆ่าไปอีกกว่าร้อยตัวถึงได้โผล่พ้นไอหมอก

สิ่งที่ลอบโจมตีพวกเขาก็คือนกประหลาดเหล่านี้

“โลกใบนี้ทั้งสกปรกและอันตรายหนักหนาโดยแท้ นกกระจอกธรรมดาถึงกับกลายเป็นสภาพนี้ด้วยการโจมตีจากกลิ่นอายเทพเจ้า”

ชายหนุ่มแซ่เฟิงกล่าวด้วยหดหู่

“สหายหลาน หนทางต่อจากนี้อาจมีอสูรคล้ายกันนี้อีกมาก หากเจ้ายังเป็นเช่นเมื่อครู่ เกรงว่าการเดินทางของพวกเราจะล่าช้าอย่างยิ่ง ถึงตอนนั้น…น่ากลัวจะมีเหตุการณ์อื่นเกิดขึ้น”

พูดถึงตรงนี้ ชายหนุ่มแซ่เฟิงมองไปยังสวี่ชิง

“แล้วก็ สหายเหยียนเสวียนจื่อ ข้าบุกอยู่ข้างหน้าตลอด หากเจอการมีอยู่บางอย่างที่รับมือยาก เช่นนั้นไม่อาจรับรองว่าข้าจะไม่เอาศิษย์พี่ใหญ่เจ้าเป็นโล่ป้องกัน”

สวี่ชิงได้ยิน ประกายเย็นในตาฉายออกมา จ้องชายหนุ่มแซ่เฟิงพลางเอ่ยแช่มช้า

“ข้าน้อยไม่ถือสาหากจะต่อศึกชี้เป็นชี้ตายก่อนหน้ากับท่านที่นี่!”

ชายหนุ่มแซ่เฟิงหรี่ตา ความเยียบเย็นแผ่จากกายเขามาปกคลุมรอบด้านฉับพลัน พร้อมกันนั้นมือที่บีบคอนายกองยิ่งออกแรงกว่าเดิม

ด้านนายกองสองขากระตุก สีหน้าทรมาน

หลานเหยาที่ด้านข้างสังเกตเห็นความเป็นศัตรูระหว่างทั้งสอง พลันหัวเราะเบาๆ และก้าวเดินไปอยู่ระหว่างพวกเขา

“เอาละ สหายเหยียนเสวียนจื่อ ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ค่อยได้ออกแรงจริงๆ ไม่แปลกที่สหายเฟิงจะไม่พอใจ”

“แต่ว่าสหายเฟิง ในเมื่อทุกคนตัดสินใจร่วมมือกัน เจ้าก็อย่าเอาแต่ทำกะบึงกะบอนอยู่เลย”

“เอาอย่างนี้ หากหนทางข้างหน้ารับมือยากเช่นก่อนหน้านี้ พวกเราออกมือด้วยกัน ถ้าไม่อย่างนั้นต้องออกมือคนละครั้ง”

ชายหนุ่มแซ่เฟิงได้ยินแล้วแค่นเสียง พลันเคลื่อนตัวเหาะไปข้างหน้า

แต่มือที่บีบคอนายกองยังคงผ่อนลงเล็กน้อย สองขาของนายกองหยุดกระตุกในที่สุด

สวี่ชิงมองเงาหลังชายหนุ่มแซ่เฟิง ไม่เอ่ยคำ หลานเหยาที่ด้านข้างกลับมองสวี่ชิงอย่างลึกล้ำผาดหนึ่ง

“ไปเถอะ สหายเหยียนเสวียนจื่อ”

สวี่ชิงรู้ว่าพวกเขาสองคนไม่มีทางปล่อยให้ตนอยู่หลังสุด ตอนอยู่ในไอหมอกก็เป็นเช่นนี้ เขาจึงก้าวเหาะเหินไปข้างหน้าโดยไม่เอ่ยคำใด

ก็เป็นเช่นนี้ ตลอดทางทั้งสามห้อตะบึงอยู่เหนือคูเมืองแดนรกร้างโดยมีชายหนุ่มแซ่เฟิงเป็นผู้นำ

แต่ต่างคนตั้งใจเว้นระยะห่างกันหลายร้อยจั้ง โดยเฉพาะด้านชายหนุ่มแซ่เฟิงยิ่งห่างออกไปพันจั้ง

หลังจากมุ่งหน้าไป เมืองบนแดนรกร้างแห่งนี้ก็ยิ่งปรากฏชัดแก่ตาสวี่ชิง เพียงเห็นระหว่างสิ่งก่อสร้างเหล่านี้ยังมีรากแขนงต้นไม้แห้งเหี่ยวจำนวนมาก