บทที่ 949 จักรพรรดินี

บทที่ 949 จักรพรรดินี

ทุกสิ่งมีคำตอบแล้ว

เหตุใดสาปแช่งด้วยโลหิตจักรพรรดิมนุษย์ ไหมคำสาปสีดำนั้นไม่ได้มีเป้าหมายเป็นจักรพรรดิมนุษย์ หากลอยไปยังส่วนลึกของดาวจักรพรรดิโบราณ

เหตุใดในพิธีกรรมสำเร็จเทพก่อนหน้านี้ แท่นบูชาห้าเหลี่ยมนั้นถึงมีโลงศพรวมถึงศาลเจ้าของเสวียนจั้น

เหตุใดตอนสวี่ชิงหยิบตะเกียง กลิ่นอายศพที่ลอยแผ่ออกจากโลงศพทั้งห้ากลายเป็นฝ่ามือห้านิ้วไม่ใช่สี่นิ้ว

เหตุใดการกระทำขององค์ชายสิบเอ็ดผิดมหันต์ แต่จักรพรรดิมนุษย์เฉยเมยโดยตลอด ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้ลงมือจัดการเขาสักน้อยนิด ทั้งไม่เคยเข้าปราม กลับทำตัวอยู่ในสถานะผู้ปกครอง

เหตุใดองค์ชายสิบที่ถูกจักรพรรดิทุนเทียนยืมร่าง สุดท้ายมีเพียงจักรพรรดิทุนเทียนที่ถูกสังหารด้วยน้ำมือจักรพรรดิมนุษย์ แต่ตัวองค์ชายสิบไม่ได้รับบาดเจ็บเลยสักนิด

ทั้งหมดล้วนมีคำตอบในชั่วขณะที่จักรพรรดิมนุษย์ลอกคราบใบหน้า

เพราะว่า นางไม่ใช่เสวียนจั้น!

นางคือคู่ฝึกเต๋าของเสวียนจั้น นางคือมารดาขององค์ชายสิบเอ็ดกับหนิงเหยียน ด้วยฐานะของนางตอนนั้น ถึงกับถูกเรียกเป็นเผ่ามนุษย์และขาดแค่ได้รับการแต่งตั้งเท่านั้น

พริบตานั้น ผู้คนในดาวจักรพรรดิโบราณ กลุ่มขุนนางนอกดาวจักรพรรดิโบราณ แม้แต่ผู้บำเพ็ญในเมืองหลวงจักรพรรดิที่ให้ความสนใจอยู่ตรงนี้ ต่างจิตใจสั่นสะเทือน ต่างหวาดกลัวถึงขีดสุด ต่างมีฟ้าผ่าเลื่อนลั่นในหัว

ความจริงแล้ว…ระดับความสั่นสะท้านของเรื่องนี้เหนือจินตนาการ เหนือความเข้าใจทั้งปวง

เดิมนี่เป็นเรื่องที่ไม่น่าเกิดขึ้นได้

เพราะไม่ว่าทุกการกระทำคำพูดที่ผ่านมาของจักรพรรดิมนุษย์ หรือการดำรงชีวิตประจำวันล้วนเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีช่องโหว่เลยสักนิด

ต่อให้ทำได้สมบูรณ์แบบจริง แต่ตอนแท่นบูชาห้าเหลี่ยมปรากฏ พริบตาที่โลงศพของเสวียนจั้นปรากฏ ผู้คนถึงกับไม่รู้สึกแคลงใจ

หากเชื่อโดยสัญชาตญาณว่าโลงศพของเสวียนจั้นว่างเปล่า

เรื่องนี้คิดถ้วนถี่แล้วน่ากลัวยิ่ง

โดยเฉพาะ…กลิ่นอายศพห้าสายลอยขึ้นจากโลงทั้งห้าใบ แต่ยังคงไม่มีใครตริตรองว่าเหตุใดเป็นเช่นนั้น…

ราวกับเรื่องอันว่าจักรพรรดิมนุษย์มิใช่เสวียนจั้นถูกปิดบังด้วยพลังน่าตื่นกลัวบางอย่าง กั้นไว้นอกเหนือความตระหนักของทุกคน

ทำให้ผู้คนเข้าใจความไม่สมเหตุสมผลทั้งหมดที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ว่าสมเหตุสมผลโดยไม่รู้ตัว

จนกระทั่งตอนนี้

ผ้าคลุมแห่งความตระหนักถูกจักรพรรดิมนุษย์เลิกขึ้นเอง

ความจริงเผยตรงหน้า ความสั่นสะท้านที่เกิดขึ้นย่อมทำให้ผู้คนตื่นตะลึงกันหมด

ด้วยว่าผู้ที่สามารถปิดบังโดยไม่แย้มพรายและเปลี่ยนความเข้าใจของผู้คนได้นั้น เทพเจ้าอาจทำได้ แต่ก็ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งในหมู่เทพชั้นสูง กระนั้นยังมีคนหนึ่งที่ทำได้เช่นกัน

และเขายิ่งมาทำเรื่องนี้ได้สมบูรณ์ไร้ที่ติ

นั่นคือ…จักรพรรดิครองกระบี่!

นี่ก็อธิบายแล้วว่าเหตุใดจักรพรรดิครองกระบี่ยอมรับจักรพรรดิมนุษย์มาตั้งแต่แรก เหตุใดก่อนหน้านี้กระบี่จักรพรรดิของสวี่ชิงไม่ลงมือกับจักรพรรดิมนุษย์

เพราะว่า…การปรากฏตัวของนาง ทุกสิ่งทุกอย่างของนางล้วนถูกจักรพรรดิครองกระบี่ยอมรับ!

พริบตานั้นความคิดนี้ไม่เพียงผุดขึ้นในหัวสวี่ชิง ยังปะทุขึ้นในจิตใจของทุกคน

ส่วนตอนนั้นสตรีปราดเปรื่องไร้ใดเทียมผู้นี้เผชิญเรื่องใด มีจุดพลิกผันกับเสวียนจั้นอย่างไร เสวียนจั้นทำให้นางสมปรารถนา หรือนางถูกกลืนกินตายแล้วฟื้นคืนชีพจริง กลายเป็นจักรพรรดิมนุษย์ด้วยวิธีใด…

หรือแกล้งตายสวมรอยเป็นจักรพรรดิมนุษย์ตั้งแต่ต้น…

เรื่องนี้ ไม่มีใครรู้ความจริง

กลายเป็นปริศนาตลอดกาล

แต่ในขณะที่เหล่าขุนนางเผ่ามนุษย์หวาดกลัว ในหัวมีเสียงสะเทือนเลื่อนลั่นไม่ขาดสาย ตามมาด้วยความหวาดผวาและกังวลกับอนาตค มีสามคนสีหน้าปกติ

คนแรก คือราชเลขาที่นิ่งเงียบอยู่บนดาวจักรพรรดิโบราณโดยตลอด

ยามนี้ผู้อาวุโสผู้นี้ก้าวออกมา คุกเข่าคารวะไปยังจักรพรรดิมนุษย์

“ถวายบังคมจักรพรรดิมนุษย์!”

คนที่สอง คือขันทีอาวุโสเตรียมสู่เทวะเก้าเขตขั้นที่อยู่ข้างกายจักรพรรดิมนุษย์ เขาก้มหน้า คุกเข่าคารวะเช่นกัน

“ถวายบังคมจักรพรรดิมนุษย์!”

คนที่สาม คือคนที่เหนือความคาดหมายของทุกคน แต่พอคิดถ้วนถี่กลับสมเหตุสมผล นั่นคือ…อ๋องเจิ้นเหยียน

เขาสีหน้าสุขุม เดินจากข้างกายองค์ชายสิบเอ็ดมาถึงเบื้องหน้าจักรพรรดิมนุษย์ มองใบหน้านั้นของนาง นัยน์ตาฉายแววรำลึก สุดท้ายก้มหัวคุกเข่าคารวะ

“ถวายบังคมจักรพรรดิมนุษย์!”

แท้จริงแล้วเขาไม่เคยทรยศ!

ทั้งหมดเป็นแค่การร่วมมือเท่านั้น