ตอนที่ 951
บทที่ 951 ข้า ขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียว!
October 22, 2026
บทที่ 951 ข้า ขอรับไว้แต่เพียงผู้เดียว!
เรื่องนี้เกิดขึ้นเร็วมาก เฉียบพลันกะทันหันนัก
แม้ผู้บำเพ็ญทั้งหลายจะรู้ถึงการกระทำต่อจากนี้ของจักรพรรดินีจะต้องเกิดลมพายุขึ้นอย่างแน่นอน แต่สิ่งที่ส่วนใหญ่ล้วนคิดว่าเกิดขึ้นที่ต่างเผ่า
คนทั้งหลายไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า…ลมพายุนี้จะเป็นที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์
เพียงพริบตา เสียงเสียงอุทานตกตะลึงก็ปะทุดังก้อง
แดนศักดิ์สิทธิ์แม้จะไกลจากแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ แต่การควบคุมต่อแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์มานี้ล้วนมีอยู่มาโดยตลอด
โดยเฉพาะเผ่ามนุษย์
ในแดนศักดิ์สิทธิ์ บริเวณที่ใหญ่ที่สุด ขณะเดียวกันก็เป็นเจ้าแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ด้วยเช่นกัน นั่นคือจักรพรรดิโบราณเสวียนโยว
ท่านผู้นี้แม้จะผ่านไปเนิ่นนานหลายปี แต่ชื่อของเขา ร่องรอยของเขา อำนาจความน่าเกรงขามของเขาก็ยังคงปกคลุมไปทั่วแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์
เผ่ามนุษย์ยิ่งทุกข์ยากลำบากเท่าไร ก็ยิ่งแสวงหาไขว่คว้าความรุ่งโรจน์ในอดีตมากเท่านั้น ยิ่งขมขื่นตรอมตรมมากเท่าไร ก็ยิ่งเฝ้าปรารถนาใฝ่ฝันถึงการถูกดินแดนศักดิ์สิทธิ์มารับตัวไปมากเท่านั้น
ในเวลาอันเนิ่นนานนี้ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้กลายมาเป็นความหวังในใจของเผ่ามนุษย์นับไม่ถ้วน
แม้ตอนนั้นบรรพชนของพวกเขาจะถูกทอดทิ้ง แต่เหตุผลต่างๆ ก็ยังผุดขึ้นมาในใจ โดยเฉพาะนับจากจักรพรรดิมนุษย์ตงเซิ่ง จากการเซ่นบวงสรวงฟ้า แดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนโยวและเผ่ามนุษย์ก็ได้สร้างความสัมพันธ์กัน
ไม่ว่าจะเป็นการช่วยเหลือด้านทรัพยากร หรือการมอบความหวังให้ แม้คนนอกจะรู้ไม่มาก แต่ขุนนางเผ่ามนุษย์และผู้ที่พลังบำเพ็ญถึงขั้นในระดับหนึ่งต่างรู้กันทั้งนั้น
ดังนั้นการกระทำครั้งนี้ของจักรพรรดินี พวกเขาสั่นสะท้าน สับสนงุนงง ตื่นตะลึง คาดไม่ถึง ทำให้ยิ่งโกรธเคืองและตื่นตกใจกลัว อารมณ์ต่างๆ ในเสี้ยวพริบตานี้ปะทุขึ้นมาใจใจของเผ่ามนุษย์มากมาย
แต่กลับไร้ประโยชน์
บนท้องฟ้า นอกรอยแยก ดวงตะวันแห่งแสงอรุณทั้งสี่สิบเก้าดวงที่ซ่อนอยู่ในตราราชลัญจกร ตอนนี้แสงและความร้อนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนออกมา ล้วน…ปะทุออกมา
เพียงพริบตา ท้องฟ้าแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ก็เกิดแสงเจิดจ้าสุดขีดขึ้นในชั่งพริบตา
ต่อให้เป็นแผ่นดินใหญ่แห่งอื่น ก็ต่างเห็นภาพที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนภาพนี้อย่างชัดเจน
และในประกายแสงเจิดจ้าพร่างพรายแสบตานี้ ท่ามกลางคลื่นความร้อนมหาศาลที่เดือดพล่าน ดวงตะวันแห่งแสงอรุณทั้งสี่สิบเก้าที่ถูกจัดเตรียมอย่างเป็นการพิเศษกลับไม่แผ่พลังออกมาข้างนอกแม้แต่น้อย
พวกมันต่างจับกลุ่มกันเองเป็นค่ายกลใหญ่ค่ายกลหนึ่ง
ค่ายกลนี้ชื่อว่าค่ายกลแห่งแสงอรุณ
ประโยชนน์ของค่ายกลนี้มีสองอย่างคือ หนึ่งเพื่อรวบรวม สองเพื่อโจมตี!
ดังนั้น เสี้ยวพริบตาต่อมา พลังระเบิดของดวงตะวันแห่งแสงอรุณทั้งสี่สิบเก้าดวงก็รวมเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว ก่อเป็นลำแสงที่แฝงไว้ด้วยความสว่างและความร้อนสุดขีดกลุ่มหนึ่ง
ไปตามแสงสีเงินที่พุ่งมาจากแดนศักดิ์สิทธิ์ ตรงไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนโยวที่อยู่อีกฝั่ง ไปด้วยความเร็วที่น่าตื่นตะลึง โจมตีไป!
เส้นทางที่ก่อนขึ้นจากแสงสีเงินพังทลายลงทันที ต่างแหลกสลาย
และลำแสงที่ก่อขึ้นจากการปะทุของดวงตะวันแห่งแสงอรุณทั้งสี่สิบเก้าดวง ทุกที่ที่ผ่าน ท้องฟ้าผืนดวงดาวรอบๆ พังทลาย จักรวาลอันมืดมิดถูกรอยแสงจุดสว่างขึ้นมา
ประดุจทวนยาวเล่มหนึ่ง มาพร้อมด้วยพลังของจักรพรรดินี มาพร้อมด้วยความบ้าคลั่งของดวงตะวังแห่งแสงอรุณ พุ่งตรงไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์เสวียนโยว
เสี้ยวขณะต่อมา ในจุดลึกของห้วงท้องฟ้าดารา มีเสียงระเบิดที่น่ากลัวสุดขีดเสียงหนึ่ง ประดจมีอสูรยักษ์แห่งห้วงอวกาศกำลังส่งเสียงคำราม
ขณะเดียวกัน เส้นทางสีเงินที่พังถล่มเส้นนั้น เศษชิ้นส่วนที่แตกสลายออกมาก็ร่วงลงพื้นอย่างไม่อาจช่วยได้ ไปตามรอยแยกบนท้องฟ้า ร่วงลงสู่แผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์ กลายเป็นแสง ส่องสว่างไปบนเมืองหลวงเผ่ามนุษย์
นั่นเป็นแสงที่ไม่เหมือนกับของแผ่นดินใหญ่ต้องประสงค์
และเสียงของจักรพรรดิมนุษย์ก็ดังก้องไปในพื้นฟ้าในเสี้ยวพริบตานี้ ดังขึ้นมาในใจของทุกคนที่ในใจเกิดความหวาดกลัว ไม่อาจยอมรับกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนี้ได้
เสียงนี้แฝงด้วยอำนาจความน่าเกรงความ ยิ่งมีความแหบแห้ง
เหมือนว่าดังมาจากในห้วงแห่งกาลเวลา บรรยายเรื่องราวในห้วงกาลเวลาอยู่
“พวกเราขุนนาง ประชาชน สรรพชีวิตทั้งหลายเผ่ามนุษย์…”
“คำสั่งสอนของบรรพชนเผ่ามนุษย์ จักรพรรดิราชันผู้ปกครองรับบัญชาจากฟ้า และฟ้าคือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทุกอย่างเกิดจากบรรพชนผู้ประเสริฐ”
“คำสั่งสอนของบรรพชนเผ่ามนุษย์ กล่าวไว้ว่า จักรพรรดิแห่งเผ่ามนุษย์ มิอาจลบหลู่ดูหมิ่นแดนศักดิ์สิทธิ์ ห้ามมิให้เดินเส้นทางเทพเจ้า ศัตรูตลอดกาลคือเทพเจ้า”
“คำสอนนี้ พวกเราเผ่ามนุษย์ในทุกรุ่นทุกชั่วสมัยยอมรับ รักษาปฏิบัติมาโดยตลอด ต่อให้ลำบากยากเข็ญเพียงใด ต้องตายสักเท่าไร ก็ล้วนไม้เสียใจ”
“เพียงแต่…เรื่องบางอย่าง พวกเจ้านั้นไม่รู้!”
เสียงจักรพรรดินีหยุดไปชั่วขณะ