บทที่ 104 คุกเข่าลง

ผู้จัดการหม่าตกใจ และโทรศัพท์แทบไม่ตกลงพื้น

นี่คือเสียงของประธานคังจริง ๆ เหรอ?

“ท่านประธานคัง! คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร แขกผู้มีเกียรติของคุณเมิ่ง?”

ประธานคังพยายามสาปแช่งด้วยความโกรธ น้ำเสียงของเขาจริงจังมาก

“ฉันบอกว่าคุณฉินเป็นแขกผู้มีเกียรติของประธานเมิ่ง! แม้แต่ประธานเมิ่งก็ต้องสุภาพกับเขาด้วย ถ้านายทำให้คุณฉินขุ่นเคือง ฉันสัญญาว่าพรุ่งนี้คุณจะไม่ได้เห็นดวงอาทิตย์อีก!”

ใบหน้าของผู้จัดการหม่าซีดลงทันที และเมื่อมันจบลง เขาถูกเตะไปที่แผ่นเหล็ก

ชายหนุ่มแต่งตัวธรรมดาคนนี้เป็นชายร่างใหญ่อย่างไม่คาดฝัน!

“ประธานคัง ฉันคิดผิด ผมคิดว่าเขาขโมยรถคุณ …”

“หุบปากซะ! นั่นคือสิ่งที่ฉันให้นายฉิน นายควรคุกเข่าขอโทษนายฉินเดี๋ยวนี้ ถ้านายฉินไม่ยกโทษให้นาย นายก็ตายได้!”

ประธานคังกล่าวจบ วิญญาณของผู้จัดการหม่าเกือบจะหายไปแล้ว

ขาของเขาอ่อนลง และเขาก็คุกเข่าลงกับพื้นในทันใด

“ฉิน … คุณฉิน! ผมไม่มีตา ผมผิดไปแล้ว โปรดยกโทษให้ผมด้วย!”

…

ในระยะไกล หนิงเฉียง ซ่งซวงเอ๋อและคนอื่น ๆ มองเข้าไปในห้องโถง แต่พวกเขาอยู่ไกล และแยกจากกันด้วยกระจก มีเพียงไม่กี่ร่างที่มองไม่เห็นอย่างชัดเจน

ซ่งซวงเอ๋อพูดขึ้นทันที “ดูสิ มีคนคุกเข่าอยู่!”

หนิงเฉียงแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะค่อนข้างคุ้นเคย เขาแกล้งทำเป็นว่าค่อนข้างแข็ง แต่เขาคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาเมื่อเขาเข้าไปข้างใน”

“แน่นอน แม้ว่าคุณจะไม่ไล่ตามขโมยรถ เขาก็ไม่สามารถจ่ายมากกว่าหนึ่งล้านหยวนได้ หากสีรถถูกขัดสีออกจากตัวรถ”

“การคุกเข่าขอความเมตตาอาจไม่มีประโยชน์ ฉันคิดว่าส่วนใหญ่เป็นลุงหนิงที่ช่วยขุดมันขึ้นมาใช่มั้ย?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เอวของหนิงเฉียงก็ยืดขึ้นเล็กน้อย และทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าเขาเป็นคนรวย และเด็กที่สุดในกลุ่มนี้

ซ่งซวงเอ๋อรีบตามไปจับแขนของหนิงเฉียง

“พี่หนิงยังยอดเยี่ยม!”

ไม่นานหลังจากที่ฉินจุนและซูเหวินฉีเดินออกไป หลินเยว่เหยาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เพื่อนร่วมชั้นหลายคนก้าวไปข้างหน้า และพูดว่า

“ฉินจุน คุณยังไม่ขอบคุณนายน้อยหนิงเร็ว ๆ อีก ถ้านายน้อยหนิงไม่ได้ช่วยคุณหาคนที่จะปลดบล็อคคุณ เขาจะไม่ยกโทษให้คุณ แม้ว่าคุณจะคุกเข่าลงก็ตาม!”

“ใช่แล้ว นายน้อยหนิงเรียกคนมาช่วยคุณ ไปขอบคุณเขาเดี๋ยวนี้ซะ”

หลินเยว่เหยาก็รีบไปข้างหน้าเช่นกัน

“ฉินจุน! นายเป็นต้นเหตุของเรื่องแบบนี้ ยังไม่รีบขอบคุณหนิงเฉียงอีก!”

ฉินจุนกล่าว “ขอบคุณเขาสำหรับอะไร ฉันทำอะไร?”

“นาย …” หลินเยว่เหยาโกรธจริง ๆ ผู้ชายคนนี้ยังไม่รู้ตัวเหรอ?

ซ่งซวงเอ๋อยืนขึ้น และแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา

“นายทำอะไรไว้ยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ? คุณขโมยรถไปหลายสิบล้านคัน ถ้านายน้อยหนิงไม่ขอร้องเพื่อช่วยคุณ คุณคิดว่ามันจะมีประโยชน์จริง ๆ เหรอถ้าคุณคุกเข่าลง คุณไม่จำเป็นต้องทำ เลิกวางมาดได้แล้ว คุณแค่คุกเข่าลงขอร้องผู้จัดการหม่า พวกเราทุกคนเห็นแล้ว”

“จนก็จน ยังจะเอาหน้าอีก ท่าทีแบบนี้ของคุณมันใช้ได้เหรอ?”

ฉินจุนเยาะเย้ย คนเหล่านี้ตลกมากพอแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ฉินจุนจึงหยิบรีโมทคอนโทรลออกมา แล้วกดปุ่ม

ด้วยเสียง ไฟรถยนต์ของ Ashton Martin ก็เปิดขึ้น

“เข้าไปในรถ”

หลังจากพูด ฉินจุนและซูเหวินฉีก็นั่งในรถโดยตรง

จู่ ๆ ทุกคนก็ตกตะลึง

นี่ … เกิดอะไรขึ้น?

เขาไม่ได้ขโมยรถเหรอ ทำไมเขาถึงยังมีกุญแจรถอยู่?

แม้ว่าฉินจุนจะคุกเข่าลงและขอโทษในเมื่อครู่ รถจะไม่ถูกเขาขับอีกแน่นอน และจะต้องคืนทรัพย์สินให้กับเจ้าของเดิมอย่างแน่นอน

แต่ฉินจุนคนนี้ยังคงขึ้นรถ นี่ …

ในเวลานี้ ผู้จัดการหม่าและคนอื่น ๆ ในห้องโถงก็วิ่งออกไป และพูดเรียบ ๆ

“คุณฉินขับรถปลอดภัยนะครับ!”