บทที่ 153 ย้ายเข้ามา

ภาพถ่ายหมู่ของฉินจุนและเหอเนี่ยนอิง ซึ่งเพิ่งถ่ายที่หลงเฟิงรีสอร์ท

การปรากฏตัวของฉินจุนด้านบนนั้นชัดเจนมาก และเขาคือนายน้อยฉินที่อยู่ข้างหน้าเธอ

ใบหน้าของซ่งฟู่หรงเปลี่ยนไปอย่างมาก และเธอก็ตะโกนอย่างรวดเร็วว่า “หยุด!”

แต่มันสายเกินไปแล้ว และเทียนจุนไคก็ยื่นมือออกไปแล้ว

เพียงแค่ เขาเป็นเพียงลูกเศรษฐีที่กินและเที่ยวเล่นไปวัน ๆ เขาจะเปรียบเทียบกับฉินจุนได้อย่างไร?

ฉินจุนคว้าข้อมือ และบีบเขาเหมือนคีมคีบเหล็ก

“อ้า!”

เทียนจุนไคเจ็บปวด และคุกเข่าลงกับพื้นโดยตรง คนที่บิดโดยฉินจุนเอียงร่างกายของเขา และรู้สึกอับอายอย่างยิ่ง

ความเจ็บปวดที่ข้อมือทำให้เขามีเหงื่อออกเต็มตัว ทำไมนามสกุลฉินนี้ถึงไม่ได้เจอเขามาสิบปีแล้ว เขามีมือที่แข็งแกร่งเช่นนี้? ในอดีตพวกเขาล้วนแต่เป็นปรมาจารย์ผู้อาวุโสที่สุด โดยมีความแตกต่างเพียงเล็กน้อยในทักษะ

ใบหน้าของซ่งฟู่หรงเปลี่ยนไปอย่างมาก หนังศีรษะของเธอชา เธอโง่มาก เธอเชื่อคำพูดขยะแขยงเหล่านี้ได้อย่างไร และสงสัยในตัวตนของคุณฉิน ช่างน่าขยะแขยง!

ซ่งฟู่หรงก้าวไปข้างหน้า และตบมัน

ตุบ!

การตบนี้ถูกดึงบนใบหน้าของเทียนจุนไคอย่างแน่นหนา แม้ว่าซ่งฟู่หรงจะเป็นผู้หญิง แต่เธอก็ถูกตรึงไว้เพียงพอ และเล็บของเธอก็คมมาก การตบนี้ทำให้มีคราบเลือดห้าหยดบนใบหน้าของเขาโดยตรง

ฉินจุนก็ปล่อย เทียนจุนไคทรุดตัวลงกับพื้น มองไปที่ซ่งฟู่หรงด้วยท่าทางที่เหลือเชื่อ

“เลขาซ่ง เธอทำบ้าอะไร!”

ใบหน้าของซ่งฟู่หรงเป็นสีฟ้าอย่างยิ่ง “ออกไปจากที่นี่ และกล้าแสดงการไม่เคารพต่อคุณฉิน อย่าตำหนิฉันที่หยาบคายกับคุณ! รปภ. โยนพวกเขาออกไปให้ฉัน!”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนรีบรุมล้อมคนเหล่านี้ ทำให้เทียนจุนไคพูดไม่ออก

“เลขาซ่ง ฉันบอกว่าเธอยอมรับผิดคน เขาไม่ใช่แขกวีไอพีของเธอเลย เธอต้องเข้าใจผิด!”

“หุบปากซะ!”

เทียนจุนไคยังคงต้องการพูด กระบองไฟฟ้าของรปภ.ถูกส่งไปแล้ว และมันแตกไปชั่วขณะ เทียนจุนไคกำลังจะตายอีกครั้ง ลูกเศรษฐีหนุ่ม ๆ อีกหลายคนก็ถูกไล่ออกเช่นกัน

ฉินจุนยืนเคียงข้างจู้หลินหลินและปกป้องเธอ และคนอื่น ๆ ได้รับการจัดการอย่างรวดเร็ว

ซ่งฟู่หรงด้วยเหงื่อเย็นเยียบ เธอรีบไปข้างหน้า และกล่าวด้วยความเคารพ

“ขอโทษนะคะคุณฉิน เป็นความผิดของฉันเองที่ทำให้คุณตกใจ”

ฉินจุนโบกมือ แต่เขาไม่สนใจ และยังคงไปถามจู้หลินหลินต่อไป

“หลินหลิน เป็นยังไงบ้าง ชอบมั้ย?”

จู้หลินหลินกล่าวว่า “รูปลักษณ์ดีก็คือรูปลักษณ์ดี แต่มันไม่เกี่ยวอะไรกับเราเลย”

ฉินจุนยิ้ม “ในเมื่อเธอชอบแล้ว เธอจะย้ายเข้าไปด้วยมั้ย?”

จู้หลินหลินขมวดคิ้ว และพูดด้วยเสียงต่ำ “พี่เสี่ยวจุนหยุดล้อเล่น ดูใกล้เสร็จแล้ว เราไปเร็ว!”

ฉินจุนยิ้มอย่างขมขื่น “ทำไมเธอถึงคิดว่าฉันเป็นแขกวีไอพีปลอมล่ะ?”

จู้หลินหลินหยุดชั่วคราว “ฉันรู้ว่าคุณไม่ใช่คนแบบนั้น แต่พวกเขาจะไม่โทษคุณ หากพวกเขายอมรับความผิดพลาด ไปกันเถอะ”

ฉินจุนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้โดยไม่มีคำอธิบายใด ๆ หลังจากนั้นสองสามวัน จู้หลินหลินและคนอื่น ๆ จะได้รับรู้

พวกเขากล่าวลาซ่งฟู่หรง และทั้งสองก็กลับไป ซ่งฟู่หรงน่าจะพาพวกเขากลับบ้านด้วยตัวเอง แต่จู้หลินหลินไม่กล้า ถ้าเธอถูกพบ

ในความเห็นของเธอ ฉินจุนน่าจะเข้าใจผิด

แม้ว่าฉินจุนจะเป็นหมอในตอนนี้ แต่ก็ไม่ได้แย่ไปกว่าใคร ๆ แต่พูดตามตรง เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง

เหอเนี่ยนอิงคือใคร มหาเศรษฐีอันดับ 1 ของประเทศ และมหาเศรษฐีอสังหาริมทรัพย์ ถ้าอยากเป็นแขกผู้มีเกียรติของเหอเนี่ยนอิงจะต้องเป็นใคร?

อย่างน้อยพี่เสี่ยวจุนไม่สามารถเข้าถึงได้ในขณะนี้

หลังจากออกจากคฤหาสน์ชิงเหมยแล้ว จู้หลินหลินยังคงดูหมกมุ่นอยู่