บทที่ 215 ย้ายรถ

“จวงต้าเหนียนนั้นก็จงใจมาหาฉันเพื่ออวด และนายยังปล่อยให้เขาทำสำเร็จ เราจะไปหาบ้านที่ไหนในวันพรุ่งนี้ นี่ไม่ใช่การจงใจปล่อยให้คนอื่นมองว่าฉันเป็นตัวตลกนะ!”

ฉินจุนกล่าว “ผมมีบ้านจริง ๆ ผมไม่ได้บอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้ครั้งก่อนเหรอ?”

หวังหยุนโบกมือ และพูดอย่างไม่อดทน

“”นายมีบ้าน บ้านของนายจะเป็นแบบไหนกัน? หนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น หรือมีสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น? เมื่อกี้บ้านของจวงต้าเหนียนใหญ่มากนายไม่เห็นเหรอ? เราจะไปหาบ้านที่ไหนมาเทียบกับเขา?”

“มันน้อยกว่าความสำเร็จและมากกว่าความล้มเหลวจริง ๆ!”

เมื่อหวังหยุนยังคงดุฉินจุน จู้หลินหลินก็ไม่ฟังอีกต่อไป

“แม่คะ ไม่ต้องพูดแล้วค่ะ แม่เป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าซื้อบ้านใหม่แล้ว?”

หวังหยุนจ้องเขม็ง “ฉันพูดแล้วมันทำไมล่ะ ฉันบอกว่าบ้านใหม่ แล้วบอกว่าจะพาพวกเขาไปเหรอ? ฉันไม่สน ยังไงซะเรื่องนี้ฉินจุนก็เป็นคนพูดมันออกมา เธอไปเช่าวิลล่ามาสักหลัง ไม่อย่างนั้น ฉันจะทำให้เห็นดีแน่!”

หลังจากพูด หวังหยุนกลับบ้านด้วยความโกรธ

จู้หลินหลินถอนหายใจ หวังหยุนมีบุคลิกแบบนี้ เธอช่วยไม่ได้

“พี่เสี่ยวจุน ไม่เป็นไรไม่ต้องกังวลนะ ฉันจะหาคนเช่าเร็ว ๆ นี้ คุณไม่จำเป็นต้องเช่าที่ดี ๆ เมื่อถึงเวลาจวงต้าเหนียนและครอบครัวของเขา จะพูดอะไรแค่คด ๆ หน่อย ๆ ก็ไปแล้ว”

ฉินจุนช่วยไม่ได้ “ฉันซื้อบ้านใหม่จริง ๆ ทำไมคุณไม่เชื่อ?”

จู้หลินหลินยิ้มอย่างขมขื่น “แน่นอน ฉันเชื่อคุณ แต่คฤหาสน์ของจวงต้าเหนียนนั้นน่าทึ่งจริง ๆ และบ้านธรรมดา ๆ คงเทียบไม่ได้ ฉันควรเช่าสักห้องดีกว่า”

ฉินจุนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาบอกจู้หลินหลินและคนอื่น ๆ จะไม่เชื่อ พวกเธอจะเชื่อก็ต่อเมื่อได้เห็นกับตาของพวกเธอเอง

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลังจากที่หวังหยุนตื่นขึ้น เธอก็ยังไม่มีท่าทีที่ดี

“นายฉินแก้ปัญหาเรื่องบ้านรึยัง?”

จู้หลินหลินถอนหายใจ “มันแก้ปัญหาได้ หนูเช่ามาหลังหนึ่งแล้วค่ะ ซึ่งคล้ายกับของจวงต้าเหนียน”

หวังหยุนเม้มริมฝีปากของเธอ “แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย ถ้ามันไม่ดีไปกว่าจวงต้าเหนียน เขาจะอวดให้ฉันเห็นอีกแน่นอน!”

จู้หลินหลินกล่าวว่า “แม่ เขาจะโอ้อวดก็โอ้อวดไปเถอะ ระยะเวลาสั้นขนาดนี้ หนูจะไปหาคฤหาสน์จากไหนล่ะ?”

หวังหยุนกัดฟันด้วยความเกลียดชัง “มันเป็นความผิดของนายฉินทั้งหมด ถ้าเขาไม่ยอมตกลงอย่างไม่เลือกปฏิบัติ เราก็ไม่ต้องยุ่งขนาดนี้!”

เมื่อมีคนไม่กี่คนที่พร้อมที่จะออกไปข้างนอก จวงต้าเหนียนที่ประตูก็มาถึงแล้ว

ครอบครัวสามคนของจวงต้าเหนียน จวงเหยียนและคนที่สามของครอบครัวแม่ของจวงเหยียน ได้ลงมาจากรถ และพูดอย่างสนุกสนาน

“พี่หวังหยุน เรามาดูคฤหาสน์ของคุณแล้ว ไปกันเลยมั้ย?”

ใบหน้าของหวังหยุนอึดอัดเล็กน้อย เธอเหลือบมองที่จู้หลินหลิน และขยิบตาให้เธอ

จู้หลินหลินพยักหน้า และส่งสัญญาณให้เธอโล่งใจ

“โอเค ไปก็ได้!”

ด้วยเหตุนี้ คนสองสามคนจึงเดินออกจากบ้าน และมีรถมินิบัสมาจอดที่ประตู ฉินจุนนั่งอยู่ในรถ และเปิดหน้าต่างเพื่อพูด

“ไปรถคันนี้ไปเถอะครับ”

หวังหยุนขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าลมแบบไหนที่หอบฉินจุนมา และได้มินิบัสมาจริง ๆ

“เราจะไปรถคันนี้ทำไม เราก็มีรถของตัวเองไม่ใช่เหรอ?”

ฉินจุนเอ่ย “รถคุณเข้าไม่ได้”

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็ปิดหน้าต่างลง

จวงต้าเหนียนยิ้ม “น้องหวังหยุน บ้านของคุณเป็นแบบไหน บ้านลึกลับมาก คุณเข้าไปในรถธรรมดาไม่ได้เหรอ อาจจะเป็นคฤหาสน์ชิงเหมยที่เชิงเขาชิงเหมยก็ได้ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

เหตุผลที่จวงต้าเหนียนใช้บ้านหลังนี้ล้อเล่นเป็นส่วนใหญ่ เพราะเขาเชื่อว่าครอบครัวจู้จะไม่สามารถซื้อคฤหาสน์ที่เขาชิงเหมยได้ แม้แต่ในความรู้ความเข้าใจของเขาก็ไม่มีใครที่เขารู้จักสามารถซื้อคฤหาสน์ชิงเหมยได้เลย