บทที่ 216 กุญแจ

ใบหน้าของหวังหยุนก็ดูไม่ค่อยดีนัก เธอขมวดคิ้วและจ้องไปที่ฉินจุนอย่างจริงจัง หากพวกจวงต้าเหนียนไม่อยู่ที่นี่ พวกเขาจะถูกดุไปนานแล้ว

เด็กคนนี้กำลังทำอะไร? นอกจากคฤหาสน์ชิงเหมยแล้ว ไม่มีบ้านอื่นในบริเวณใกล้เคียง

เป็นไปได้ไหมว่าบ้านที่ฉินจุนซื้อนั้น อยู่ห่างไกลจากตงไห่ไปแล้ว?

ด้วยความสงสัยบนใบหน้าของทุกคน รถมินิบัสหยุดที่ประตูคฤหาสน์ชิงเหมย

เมื่อผ่านไปเพียงตอนนี้ สายตาของทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะมองเข้าไปข้างใน แม้แต่จู้หลินหลินก็อดไม่ได้ที่จะเห็นว่ามันเป็นอย่างไรในคฤหาสน์ชิงเหมยที่มีชื่อเสียงแห่งนี้

แต่เมื่อรถหยุด ทุกคนก็ตกตะลึง

“เร็วเข้า! หยุดที่นี่ทำไม มันจะจบเห่แน่ถ้ามีคนรู้!”

ผู้ที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ชิงเหมยได้จะต้องรวยหรือมีระดับไม่ธรรมดา พวกเขาได้เข้าไปในดินแดนของคนอื่นแล้ว หากพวกเขาถูกขับไล่ออกไป มันคงน่าอายจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม คนขับมินิบัสกลับทำท่าทีหูหนวก และเปิดประตูโดยตรง

ฉินจุนเอ่ย “ลงจากรถเถอะครับ”

หลังจากพูดจบ ฉินจุนก็เป็นผู้นำต่อไป

จวงต้าเหนียนหัวเราะ “น้องหวังหยุนคุณสามารถหลอกฉันจริง ๆ อย่าบอกนะว่าบ้านหลังใหม่ที่คุณซื้อคือคฤหาสน์ชิงเหมย?”

ใบหน้าของหวังหยุนซีดเซียว ฉินจุนคนนี้สามารถก่อความเสียหายได้มากมายจริง ๆ!

คนเหล่านั้นลงจากรถด้วยความโกรธ และยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ชิงเหมย พวกเขารู้สึกอับอายเล็กน้อย หวังหยุนเดินไปหาฉินจุน และดึงเสื้อผ้าของเขาแล้วพูด

“นายฉิน! นายจะบ้าเหรอ? พาเรามาทำอะไรที่นี่ นายจงใจทำให้เราขายหน้าใช่มั้ย?”

แม้ว่าฉินจุนซื้อบ้านมือสองธรรมดา ๆ แต่หวังหยุนก็บอกว่า พาจวงต้าเหนียนมาดูเรื่องตลก

แต่ตอนนี้ ฉินจุนพาพวกเขามาที่นี่จริง ๆ คฤหาสน์ที่มีชื่อเสียงเช่นนี้ ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นเจ้านายใหญ่ในตงไห่ เป็นไปได้อย่างไรที่ครอบครัวเล็ก ๆ อย่างพวกเขาจะมีส่วนร่วม?

จู้หลินหลินยังคงอึดอัดเล็กน้อย “แม่ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว พี่เสี่ยวจุน เรากลับกันเถอะ”

ฉินจุนยิ้ม หยิบกุญแจออกมา แล้วยื่นให้จู้หลินหลิน

“มาถึงแล้ว จะไปทำไม?”

จู้หลินหลินรับกุญแจ และตกตะลึง

“อะไรคะ?”

สิ่งนี้หมายความว่า?

กุญแจนี้ดูเหมือน … คือกุญแจสู่ประตูคฤหาสน์ชิงเหมยเหรอ?

จู้หลินหลินมึนงงเล็กน้อย เมื่อมองไปที่ดวงตาที่มั่นใจและมั่นคงของฉินจุน เธอเดินขึ้น และสอดกุญแจเข้าไป

ผลลัพธ์คือใส่กุญแจเข้าไปได้จริง ๆ และมันลงตัวพอดี!

หลังจากนั้น จู้หลินหลินก็บิดมือ

ด้วยการคลิก ล็อกประตูก็เปิดออก

แก่ะ ๆ

พร้อมกับการบิดของกุญแจ ประตูเหล็กขนาดใหญ่เปิดออกอย่างช้า ๆ ทั้งสองข้าง ประตูซึ่งเป็นระบบไฟฟ้าและอัตโนมัติตลอด

ประตูเปิดออก และสิ่งที่คุณเห็นคือทัศนียภาพที่เหมือนแดนสวรรค์บนดิน

นกและดอกไม้หอมหวน ดอกไม้หลายร้อยดอกบานสะพรั่ง

สวนสาธารณะที่สวยที่สุดในตงไห่ไม่สามารถเทียบกับสวนนี้ได้

ดวงตาของหวังหยุนเบิกกว้าง ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความน่าเหลือเชื่อ

นายฉินนี้ มีกุญแจสู่คฤหาสน์ชิงเหมยได้อย่างไร?

เขาเช่าคฤหาสน์ชิงเหมย?

หรือหลินหลินเช่ามา?

ณ เวลานี้ หวังหยุนไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้อีกต่อไป ไม่ว่าใครจะเช่า เธอก็ภูมิใจกับมันได้ในที่สุด

“คุณจวง บ้านใหม่ของฉัน ดีมั้ย?”

จวงต้าเหนียนตกตะลึง ใบหน้าของเขาซีดเซียว