บทที่ 217 หน้าด้าน

ใบหน้าของจวงต้าเหนียนซีดในเวลานี้ และเขารู้สึกละอายใจในตัวเอง

ฉันซื้อคฤหาสน์กว่ายี่สิบล้านครั้งก่อน และอวดหวังหยุน ด้วยเหตุนี้ ครอบครัวของหวังหยุนจึงย้ายไปอยู่ที่คฤหาสน์ชิงเหมย!

ช่องว่างระหว่างสองสิ่งนี้แตกต่างกันอย่างมาก และไม่มีการเปรียบเทียบใด ๆ ได้

เมื่อมองไปที่คฤหาสน์ชั้นยอดแห่งนี้ ครอบครัวของจวงต้าเหนียนก็ไม่มีที่ที่จะพึงพอใจ

“เหอะ ๆ น้องหวังหยุน คุณน่าจะยุ่งอยู่ เรามีเรื่องต้องทำ เราจะกลับก่อนนะ”

ครอบครัวทิ้งไปอย่างสกปรก โดนคนอื่นมาหักหน้าไปหมดเช่นนี้ใครจะอยู่กัน?

หลังจากที่ตระกูลจวงจากไป หวังหยุนก็มองไปที่คฤหาสน์ และถาม

“นายฉิน นายได้บ้านหลังนี้มาจากไหน?”

จู้หลินหลินก็อยากจะถามเช่นกัน

ฉินจุนกล่าว “การรื้อถอนให้มาครับ”

สิ่งที่ฉินจุนพูดคือความจริง มันเป็นเพราะบ้านบรรพบุรุษของตระกูลฉินกำลังจะถูกทำลาย นั่นเป็นเหตุผลที่เหอเนี่ยนอิงพบสถานที่ดังกล่าวสำหรับฉินจุน เพื่อสร้างคฤหาสน์

แน่นอนว่าคนอื่นจะไม่ให้บ้านหลังใหญ่เช่นนี้

หวังหยุนขมวดคิ้ว “รื้อถอน นายเห็นฉันเป็นเด็กสามขวบเหรอ?”

หวังหยุนคิดอยู่ครู่หนึ่งว่า เป็นไปไม่ได้ที่ฉินจุนจะซื้อบ้านราคาแพงเช่นนี้ และด้วยสถานะปัจจุบันของตระกูลฉิน มันเป็นไปไม่ได้ที่ใครจะให้ของราคาแพงเช่นนี้แก่พวกเขา

มีเพียงคำอธิบายเดียวเท่านั้น

“นี่เป็นสมบัติของตระกูลฉินของนายใช่มั้ย?”

ฉินจุน ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง “เอ่อ ก็ไม่เป็นไรที่จะพูดแบบนั้น”

หวังหยุนค่อนข้างพอใจกับคำอธิบายนี้

ครอบครัวตระกูลมีเพียงมือเดียวที่ปกคลุมท้องฟ้า

ตระกูลใหญ่อีกสามในสี่ตระกูลรวมกันนั้น ไม่ได้ดีไปกว่าตระกูลฉินเพียงตระกูลเดียว

หากวางไว้เมื่อสิบปีก่อน คฤหาสน์ชิงเหมยแห่งนี้จะเป็นของตระกูลฉินอย่างแน่นอน

ฉินจุนสามารถเป็นเจ้าของคฤหาสน์ชิงเหมย ซึ่งอาจเกี่ยวข้องกับตระกูลฉิน

ตระกูลฉินอาจเคยลงทุนสร้างบ้านในสมัยนั้น และในขณะนั้นคฤหาสน์ก็สร้างเสร็จแล้ว สิบปีต่อมา คฤหาสน์ก็สร้างเสร็จ แม้ว่าตระกูลฉินจะจากไปแล้ว แต่ฉินจุนก็ยังอยู่ที่นั่น

เขากลายเป็นทายาทโดยธรรมชาติ

เด็กคนนี้โชคดีจริง ๆ ตระกูลฉินล้มลงแล้ว และเขาก็ทิ้งบ้านให้เขา

ไม่ บ้านหลังนี้ต้องถูกครอบครองโดยตระกูลจู้ของพวกเธอ

“นายฉิน ตระกูลจู้ของเราดีกับนายใช่มั้ย? ตอนที่นายลำบาก เราเคยดูแลนายมาก่อน ตอนนี้บ้านหลังนี้ แบ่งให้ตระกูลจู้สักหน่อยสิ คงไม่มีปัญหานะ?”

จู้หลินหลินขมวดคิ้ว “แม่ คุณกำลังพูดถึงอะไร! เราจะมีคุณสมบัติอะไรในการแบ่งบ้านของพี่เสี่ยวจุน!”

หวังหยุนจ้องไปที่เธอ “ทำไมถึงถูกตัดสิทธิ์? หากครอบครัวจู้ของเราไม่ปกป้องเขา เขาจะได้รับการดูแลจากสามครอบครัวใหญ่เมื่อเขากลับมาในครั้งนี้ และกิจการของครอบครัวฉินก็ลำบากไม่น้อยกับพวกเรา แค่ชดเชยให้เรานิดหน่อยมันจะทำไม?”

“แม่ ทำไมแม่ทำแบบนี้!”

จู้หลินหลินโกรธมาก หวังหยุนเป็นคนหน้าหนาเกินไป

เมื่อฉินจุนไม่มีเงิน เธอแทบรอไม่ไหวที่จะกวาดล้างผู้คน และขีดเส้นจำกัด

ตอนนี้เขามีคฤหาสน์หลังนี้แล้ว เธอเริ่มสานสัมพันธ์ และต้องการแบ่งบ้านของคนอื่น เธอมีคุณสมบัติอะไรบ้าง?

ฉินจุนกล่าวว่า “ผมให้หลินหลินห้องนี้ คุณจะอาศัยอยู่ได้ไหม ต้องฟังเธอ”

ด้วยเหตุนี้ หวังหยุนจึงโล่งใจ จู้หลินหลินเป็นลูกสาวของเธอเอง เธอต้องการย้ายเข้ามา จู้หลินหลินไม่เห็นด้วยหรือไม่?

“ยังไงก็เถอะ แม่ชอบคฤหาสน์ชิงเหมยที่สุด เธอมักจะสงสัยว่าเธอจะเข้ามา และมีชีวิตอยู่ได้สักหนึ่งวันมั้ย เธอจะตายโดยไม่เสียใจ ไปเชิญเธอมาด้วยสิ?”

จู้หย่งก็พยักหน้าเช่นกัน ถ้าแม่เห็นคฤหาสน์นี้ เธอคงจะมีความสุขมาก