ตอนที่ 217
บทที่ 218 คุณไม่มีคุณสมบัติ
October 22, 2026
“ได้ครับแม่!”
จู้หมิงและจู้ซานกู่มีความสุขมาก พวกเขาไม่ได้คาดหวังว่าพวกเขาจะได้อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่งดงามเช่นนี้ พวกเขามีห้องโปรดอยู่แล้วทันทีที่พวกเขาเข้ามา และพวกเขาแทบรอที่จะเลือกไม่ได้
“แม่ครับ ผมจะเลือกอันนี้ แต่สไตล์การตกแต่งยังไม่ทันสมัยพอ ไม่ต้องมีโต๊ะกาแฟกับโซฟา ผนังพื้นหลังควรเปลี่ยนเป็นรูปแต่งงานของผม ตู้เย็นที่เชยเกินไป จะหาใครสักกคนที่จะย้ายออกไปในวันพรุ่งนี้”
“แม่ครับ หนูเลือกแล้ว หนูต้องการการตกแต่งสไตล์นอร์ดิก หนูวางแผนที่จะรื้อถอนการตกแต่งทั้งหมดและติดตั้งใหม่ หนูอยากปลูกดอกไม้ที่ประตูด้วย”
นอกจากจู้หมิงและจู้ซานกู่แล้วยังมีคนอื่น ๆ อีกหลายคนที่มาเลือกห้องด้วยรอยยิ้ม
นี่คือการตกแต่งที่ออกแบบโดยเหอเนี่ยนอิง มองหาดีไซเนอร์ระดับแนวหน้าของประเทศ ถ้าบางคนได้รับอนุญาตให้ทำเช่นนี้ คฤหาสน์ที่ดีจะต้องเป็นฉากฆ่าอย่างอนาถ
หญิงชราไม่ได้คัดค้าน เธอชี้ไปที่บ้านที่ดีที่สุดที่อยู่ตรงกลาง แล้วพูดว่า
“ตึกนี้ให้ฉันอยู่กับคุณปู่ของพวกนาย”
เมื่อสิ้นเสียง หญิงชรากำลังจะเข้าไปข้างใน
ใบหน้าของจู้หลินหลินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เพราะนี่คือห้องที่เสี่ยวจุนมอบให้เธอ ตอนนี้คุณย่าต้องการอยู่อาศัย เธอไม่สามารถปฏิเสธได้
ทันใดนั้นฉินจุนก็เยาะเย้ย
“เดี๋ยวก่อน”
หญิงชราตกตะลึง ฝีเท้าของเธอหยุดชั่วคราว จากนั้นเธอก็หันศีรษะ ขมวดคิ้ว และมองไปที่ฉินจุน
“ทำไม ทำอะไรอยู่?”
ฉินจุนเยาะเย้ย “ทันทีที่คุณเข้ามา คุณเริ่มจัดสรรห้องเลยเหรอ?”
หญิงชราขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
“ไร้สาระ ฉันรับผิดชอบตระกูลจู้มาโดยตลอด ไม่ใช่ฉันที่เป็นคนจัดห้องนี้ เป็นนายเองหรือ นาเป็นคนนอก นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งที่นี่”
ฉินจุนกล่าวว่า “ผมไม่ต้องการชี้นิ้วไปที่ความยุ่งเหยิงในครอบครัวของคุณ ผมแค่อยากจะบอกคุณว่าคุณไม่มีคุณสมบัติที่จะอยู่ที่นี่”
เมื่อสิ้นเสียง ทุกคนก็ตกตะลึง
จู้หมิงจ้องที่ฉินจุน และตะโกน
“นายฉิน! นายเป็นคนอวดดี! นายคุยกับแม่ของเราแบบนี้ได้ยังไง! นี่มันเรื่องครอบครัวของเรา ถึงคิวที่นายจะขัดจังหวะแล้วเหรอ?”
จู้ซานกู่ยังพูดด้วยใบหน้าที่เย็นชาว่า “นี่คือบ้านของหลินหลิน ตอนนี้มันถูกส่งมอบให้ที่บ้านของตระกูลจู้ของเราแล้ว เราไม่มีคุณสมบัติ แล้วนายมีคุณสมบัติเหรอ”
ไม้ค้ำยันของหญิงชรากระแทกเบา ๆ และพ่นลมหายใจ
“นายฉิน อย่าคิดว่าหลินหลินจะสัญญาอะไรกับนายไว้ แล้วนายสามารถอยู่ที่นี่ได้ ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวของจู้ คือฉันเองที่เป็นคนสุดท้ายที่ตัดสินใจ!”
ฉินจุนยิ้มจาง ๆ “เรื่องของตระกูลจู้ ผมไม่มีสิทธิ์อะไรจะเข้าไปยุ่ง แต่บ้านของผม พวกคุณก็คงมาจัดการชี้นกชี้ไม้ได้เหมือนกัน”
หลังจากที่ฉินจุนพูดจบ ทุกคนก็ตกตะลึง
“บ้านของนาย นายกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร นี่คือบ้านที่หลินหลินซื้อ และเป็นทรัพย์สินของครอบครัว มันเป็นความปรารถนาของฉัน!”
จู้หลินหลินกัดฟันและพูดว่า “คุณย่าคะ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ บ้านหลังนี้เป็นของพี่เสี่ยวจุน”
ใบหน้าของหญิงชราเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และเธอก็ขมวดคิ้ว
“มันเป็นของเขา เกิดอะไรขึ้น?”
หวังหยุนอธิบายอย่างรวดเร็วว่า “แม่คะ นี่เป็นสมบัติของบรรพบุรุษของตระกูลฉิน มันถูกทิ้งไว้เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว และเพิ่งสร้างขึ้นในตอนนี้” แม้ว่าคำอธิบายของหวังหยุนจะผิดเล็กน้อย ฉินจุนก็ไม่ได้อธิบายเช่นกัน อย่างไรก็ตาม บ้านหลังนี้ทั้งหมดเป็นของเขา เพราะใบหน้าของจู้หลินหลิน และหวังว่าครอบครัวจะอาศัยอยู่ได้ แต่ไม่อยากยุ่งวุ่นวาย
หญิงชรามองไปที่ฉินจุนอย่างขมวดคิ้ว “จริงเหรอ?”
“ใช่”
หญิงชราคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ถึงจะเป็นตระกูลจู้ของคุณ แต่หญิงชราอย่างฉันก็ควรมีส่วนแบ่ง เราเคยมีการแลกเปลี่ยนกันระหว่างสองครอบครัวของเรา ครอบครัวฉินของนายปฏิเสธ ถ้าไม่ใช่เพราะเรา ตระกูลจู้ที่ดูแลไว้ เกรงว่าตระกูลฉินของนายคงจะหายเป็นฝุ่นผงไปนานแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินจุนก็หัวเราะ
คนหน้าด้านมีลักษณะที่เหมือนกัน นั่นคือ พวกเขาไม่เคยอายเมื่อพูด