บทที่ 392 บัตรดำ

เมื่อได้ยินว่าเฉินตี้หาวหมายถึงอะไร ดูเหมือนว่าจะรู้จักฉินจุนและจู้หลินหลิน!

เฉินตี้หาวพยักหน้า “ฉันมีความสัมพันธ์กับคุณฉินและคุณจู้”

เมื่อเฉินตี้หาวพูดแบบนี้ในใจเขาก็คลุมเครือ มันเป็นมากกว่าชะตากรรมข้างเดียว และเขาเกือบถูกฆ่าโดยฉินจุน

หากไม่ใช่เพราะปฏิกิริยาที่รวดเร็วของเฉินตี้หาว ชะตากรรมของเขาก็คงเหมือนกับหยวนเซี่ยวเฉียง

ใบหน้าของเซี่ยหัวเฉียงรู้สึกอับอายอย่างมาก และเขาก็กัดฟันและหัวเราะสองครั้ง

“มันช่างบังเอิญอะไรขนาดนี้ …”

เซี่ยหัวเฉียงรู้สึกร้อนผ่าวบนใบหน้า ราวกับว่าเขาถูกตบหน้า และต้องการหาที่เพื่อเย็บมัน

นี้เป็นการตบที่รุนแรงเกินไป สิ่งที่เขาภูมิใจ ในท้ายที่สุดสำหรับคนอื่นมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

คุณมีบัตรแพลตตินั่ม และบางคนก็มีบัตรสีดำ

เขารู้จักเฉินตี้หาว และเฉินตี้หาวปฏิบัติต่อฉินจุนด้วยความเคารพ

การเปรียบเทียบดังกล่าวแตกต่างกันมากจริง ๆ

หลังจากดื่มเหล้าไปสองสามแก้วแล้ว เฉินตี้หาวก็บอกลา วันนี้มีคนนอกอยู่ด้วย และเขาไม่สามารถพูดคุยอะไรคุณฉินได้เลย การนั่งอยู่ที่นี่ค่อนข้างอึดอัด ดังนั้น จากไปเร็วยังดีซะกว่า

ฉินจุนพยักหน้า และปล่อยเขาไป

จู้หลินหลินก็เป็นเรื่องบังเอิญที่เป็นความลับเช่นกัน เมื่อวานฉันเห็นเฉินตี้หาวนี้ พี่เสี่ยวจุนเกือบจะตัดมือของเขาด้วยมีด แต่วันนี้เราพบกันอีกครั้ง

ทันทีที่เฉินตี้หาวออกไป หวังหยุนก็ถามอย่างรวดเร็ว

“หลินหลิน เธอพบกับเฉินตี้หาวคนนี้ได้ยังไง ทำไมฉันถึงไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน?”

จู้หลินหลินเหลือบไปที่ฉินจุน ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า

“ฉันเพิ่งเจอกัน มีการติดต่อทางธุรกิจบางอย่าง”

เธอไม่ได้บอกว่าเป็นเพราะฉินจุน ปากใหญ่ของหวังหยุน ประกอบกับตัวละครที่มีผิวหน้าที่หนาของเธอ อาจทำให้พี่เสี่ยวจุนมีปัญหาอะไรได้

หวังหยุนพยักหน้า เมื่อเธอได้ยิน “แบบนี้นี่เอง ฉันคิดว่ามันเป็นเพราะความสัมพันธ์ของนายฉิน หึ ฉันมองเขาสูงไปจริง ๆ ”

ฉินจุนยิ้ม โดยไม่อธิบาย

เซี่ยหัวเฉียงรู้สึกอับอายเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นไร

“ปรากฏว่าหลินหลินรู้จักกันมานานแล้ว ก็ไม่บอกตั้งแต่แรก จะได้ไม่ต้องแนะนำ”

“แต่นอกจากผู้คนเบื้องบนแล้ว หากคุณต้องการเข้าสู่ตลาดทุนของจังหวัด คุณต้องติดต่อผู้คนเหล่านั้นที่เป็นคนในพื้นที่ด้วย”

จู้หลินหลินพยักหน้า “ถูกต้อง พวกที่ยุ่งวุ่นวายล้วนเป็นงูในท้องถิ่น หากต้องการเปิดตลาด เธอไม่สามารถหลีกเลี่ยงการจัดการกับพวกมันได้”

เมื่อจู้หลินหลินเห็นด้วยกับเขา เซี่ยหัวเฉียงก็ยิ้มในที่สุด

“ไม่ต้องห่วง วันนี้ฉันมีนัดกับพี่ใหญ่ที่อยู่ในพื้นที่ เขามีสิทธิ์มากที่จะทำการต่าง ๆ ในเมืองหลวงของจังหวัด ตราบใดที่เขาพยักหน้าและตกลง เธอจะอยู่ในเมืองหลวงโดยไม่ต้องมีอุปสรรคใด ๆ ”

จู้หลินหลินพยักหน้า ในเรื่องนี้ เธอต้องการมันจริง ๆ

“ขอบคุณล่วงหน้านะ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ต้องเกรงใจ รอผมโทรแปบหนึ่งนะ”

เซี่ยหัวเฉียงหยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วกดหมายเลข

“สวัสดีครับ พี่ฉวน ผมเอง ผมเซี่ยหัวเฉียงครับ ใช่ ๆ ๆ โอเค ผมจะไปรับคุณเดี๋ยวนี้!”

เซี่ยหัวเฉียงวางสายโทรศัพท์ เอ่ยว่า “ฉันจะลงไปรับคน พวกนายเตรียมตัวนะ อย่าพูดไร้สาระเมื่อมีคนมา มันไม่ง่ายที่จะพูดเหมือนคุณเฉินเมื่อกี้นี้”

หลังจากพูด เซี่ยหัวเฉียงก็ออกไป

หวังหยุนกลอกตา และกล่าวว่า

“ถ้ามีคนช่วยบริษัทเรา เราต้องได้ของขวัญดี ๆ ใช่มั้ย?”