บทที่ 393 ฉันก็ขอลงโทษตัวเองสามแก้ว

ขณะที่ฉินจุนกำลังจะหยิบแก้วเหล้า เหล่าฉวนก็ตกใจ ถ้าคุณฉินดื่มเพื่อให้เกียรติเขาจริงๆ พี่หงจะไม่ฆ่าเขาเมื่อเขากลับไปเหรอ

เหล่าฉวนรีบลุกขึ้นแล้วพูดว่า “ขอโทษนะครับ ผมมาสาย ทุกคนไม่ต้องเคารพผมหรอก ผมจะลงโทษตัวเองด้วยการดื่มสามแก้ว!”

หลังจากพูดแล้ว เหล่าฉวนก็หยิบหนิวหลานซานขึ้นมา และดื่มเหล้าให้ตัวเองสามแก้ว โดยดื่มทีละแก้วติดต่อกัน

ปริมาณการดื่มของเหล่าฉวนนั้นดีจริง ๆ ดื่มเหล้าสามแก้วไม่มีหยุด หลังจากกลืนทั้งหมดแล้ว เขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก และนั่งลงอย่างรวดเร็ว

เซี่ยหัวเฉียงตกตะลึงอีกครั้ง นี่เกิดอะไรขึ้น? ดื่มอีกสามแก้ว?

เมื่อครู่นี้ เฉินตี้หาวก็ทำโทษตัวเองสามแก้ว และตอนนี้ เขาก็ลงโทษตัวเองสามแก้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

เกิดอะไรขึ้นกับคนมีอำนาจเหล่านี้? พวกเขาทั้งหมดชอบที่จะลงโทษตัวเอง?

นี่ไม่ใช่เหล้าที่ดีนะ หนิวหลานซาน ขวดละเจ็ดหยวน ในสายตาของคนทั่วไป นี่คือเหล้าระดับต่ำสุด เป็นไปไม่ได้ที่ผู้มีอำนาจเหล่านี้จะรักเหล้าประเภทนี้

หวังหยุนยังงงงวยเล็กน้อย ทำไมคนมีอำนาจเหล่านี้จึงแตกต่างจากที่พวกเขาจินตนาการไว้ในปัจจุบันเล็กน้อย

“พี่ฉวน แม้ว่าฉันจะอายุมากกว่าคุณ แต่หากนับตามมารยาท ฉันยังจำเป็นต้องเรียกคุณว่าพี่ เจอหน้ากันครั้งแรกไม่ได้มีของขวัญอะไรมาให้ นาฬิกานี้เป็นของแทนน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ค่ะ ”

หลังจากพูดจบ หวังหยุนวางนาฬิกาไว้บนโต๊ะ หมุนไปยังด้านหน้า แล้วหมุนช้า ๆ

“พี่ฉวน นี่เป็นนาฬิกา Rolex Submariner Blue ผลิตในปี 1763 แต่ไม่มีวางขายในท้องตลาด เป็นนาฬิกาเรือนเดียวในโลกค่ะ”

เธอจำการแนะนำตัวของเจ้านายฟางได้มาก่อน และเธอก็พูดพล่ามขึ้น

เหล่าฉวนขมวดคิ้ว ยิ่งมองดูนาฬิกาเรือนนี้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งคุ้นเคยมากขึ้นเท่านั้น นาฬิกาเรือนหนักในมือของเขาเป็นนาฬิการาคาแพงมาก

เมื่อมองไปที่ข้อมือของฉินจุนอีกครั้ง มันว่างเปล่า เหล่าฉวนก็รู้ว่านี่คือนาฬิกาของคุณฉิน?!

เหล่าฉวนตกตะลึง และรีบลุกขึ้นยืน และสวมนาฬิกากลับคืน

“ขอโทษที ฉันรับไว้ไม่ได้ เหอะ ๆ ฉันยังมีสิ่งที่ต้องทำ ฉันจะต้องไปเดี๋ยวนี้!”

พูดเสร็จเหล่าฉวนก็หันหลังเดินจากไป

เหล่าฉวนเป็นคนแก่ต่อโลก และเขาสามารถบอกได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในทันที คนเหล่านี้ไม่รู้จักตัวตนของคุณฉินอย่างชัดเจน และพวกเขาก็ยังดูห่างเหิน

เหล่าฉวนไม่ควรปะปนกันที่นี่ ออกไปก่อนดีกว่า เพื่อไม่ให้คุณฉินไม่พอใจ

เมื่อเหล่าฉวนจากไปอย่างกะทันหัน ทุกคนต่างก็สูญเสีย

“นายน้อยเซี่ย พวกเราหยาบคายเหรอ?”

หวังหยุนไม่เข้าใจกฎของคนใหญ่คนโต เธอคิดว่ากฎบางอย่างถูกทำลาย และเธอก็ตัวสั่น

เซี่ยหัวเฉียงขมวดคิ้ว และมันก็ไม่ชัดเจน ดังนั้น มันจึงมีเหตุผลว่าวันนี้ไม่มีสถานที่ที่ไม่สุภาพ การดื่มเพื่อให้เกียรติ ให้ของขวัญ และความบันเทิงทั้งหมดเสร็จสิ้นตามกระบวนการ

ทำไมพี่ฉวนถึงวิ่งหนีไป

เซี่ยหัวเฉียงหันศีรษะ เมื่อเห็นฉินจุนสวมนาฬิกาอีกครั้ง จึงขมวดคิ้ว

“เพราะนายเท่านั้น! ตอนที่นายกำลังดื่มให้เกียรติพี่ฉวน ทำไมนายไม่ยืนขึ้นและไม่เสิร์ฟแก้ว นายคงโกรธพี่ฉวน ความสามารถที่จะทำให้งานสำเร็จนั้นมีไม่พอแต่ความสามารถที่จะทำลายงานนั้นมีอยู่เหลือเฟือ”

เซี่ยหัวเฉียงไม่มีอะไรจะพูด และเปลี่ยนความรับผิดชอบทั้งหมดไปที่ฉินจุนโดยตรง

เมื่อหวังหยุนได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเธอก็ทรุดลง และเธอก็พูดด้วยความโกรธ

“ฉันรู้ว่าการพานายมามันเป็นความคิดที่ไม่ดี เดิมทีไม่สร้างปัญหาก็ดีแล้ว เลยพามาเปิดหูเปิดตาดูโลก! สุดท้ายเป็นไงล่ะงามไส้ ทำคนที่มีอำนาจของพวกเราหนีหายไปหมด! ฉินจุน นายกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่!”

หลังจากที่หวังหยุนพูดจบ จู้หลินหลินก็ขมวดคิ้ว

“แม่ แม่กำลังพูดเรื่องอะไร มันไม่ใช่ความผิดของเสี่ยวจุนนะ!”

หวังหยุนโกรธมาก เธอต้องการผูกมิตรกับคนมีอำนาจสองสามคน และช่วยเหลือพวกเธอในอาชีพการงานในอนาคตของพวกเธอ