บทที่ 477 กรุณาแสดงตั๋วด้วย

ข่งฝานหลินเดิมเป็นนายแพทย์แผนจีนที่อายุน้อยที่สุด และระดับของเธอมีราคาในประเทศอยู่แล้ว

ในช่วง 6 เดือนที่ผ่านมา เธอได้เรียนรู้อะไรมากมายจากฉินจุน

คนอย่างข่งฝานหลิน มีความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองแล้ว ไม่มีอะไรมากไปกว่าทักษะทางการแพทย์ บางครั้งปัญหาที่พบไม่สามารถแก้ไขได้ หลังจากเรียนมาครึ่งปี ความคืบหน้าจึงช้า

แต่ด้วยฉินจุนที่อยู่ข้างเขา ข่งฝานหลินไม่เคยเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน และโดยพื้นฐานแล้ว ปัญหาทั้งหมดได้รับการแก้ไขแล้ว

โดยไม่คาดฝัน ฉินจุนได้ให้โอกาสครั้งใหญ่เช่นนี้แก่เธอในการบรรยายต่อหน้าผู้เชี่ยวชาญจากทั่วจังหวัด ข่งฝานหลินก็กดดันเหมือนมีภูเขามาหล่นทับเช่นกัน

ฉินจุนและคนอื่น ๆ เข้ามาที่เบื้องหลังโดยตรงเพื่อเตรียมการ

ข้างหน้า หลินเยว่เหยาถือตั๋ว และรออย่างสั่น ๆ ที่ประตูตรวจตั๋ว ในเวลาเดียวกัน รถแท็กซี่สองสามคันก็ขับขึ้น และซูถิงถิง และเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ก็ลงจากรถ

ซูถิงถิงมา และพูดว่า “วันนี้เธอต้องมาอย่างเปล่าประโยชน์ ตั๋วที่หลินเยว่เหยาได้มาต้องเป็นของปลอมแน่ เธอไม่ต้องคิดมาก พวกเธอก็เชื่อมันจริง ๆ!”

เพื่อนร่วมชั้นหลายคนยังแสดงอาการเขินอาย “ช่างมันเถอะ ของปลอมก็ของปลอมสิ ถ้ามันเป็นของปลอม ก็ถือซะว่าเรามาไปเดินเล่นกัน”

ซูถิงถิงเม้มริมฝีปากของเธอ และไม่พูดอะไร

หลายคนเข้าแถว และทันใดนั้นเห็นหลินเยว่เหยาที่ด้านหน้า ซูถิงถิงรีบหยุดนักเรียน

“เดี๋ยวก่อน เจอแล้ว หลินเยว่เหยาอยู่ข้างหน้า ปล่อยเธอเข้าไปก่อน มาดูกันเขาว่าจะพูดอะไร!”

“ได้”

พวกเธอยังกังวลว่าจะเสียหน้า และเนื่องจากหลินเยว่เหยาอยู่ข้างหน้าก่อน ให้เธอเข้าไปดูก่อน

ทุกคนกำลังสังเกตหลินเยว่เหยาจากด้านหลัง ทุกคนในแถวถือตั๋วสีขาว มีเพียงหลินเยว่เหยาเท่านั้นที่ถือใบสีแดง ซึ่งเห็นได้ชัดมาก

หลินเยว่เหยามองไปทางซ้ายและขวา และพบว่าทุกคนมีตั๋วที่แตกต่างจากของเธอ เธอยัดตั๋วเข้าไปในแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนอย่างไม่สบายใจเล็กน้อย

ในที่สุดฉันก็มาถึงหลินเยว่เหยา

“คุณผู้หญิง กรุณาแสดงตั๋วด้วยครับ”

งหลินเยว่เหยากัดฟัน ลองดูสักตั้ง หยิบตั๋วสีแดงออกมา แล้วยื่นให้

เจ้าหน้าที่ตรวจตั๋วอึ้งไปครู่หนึ่ง พูดอะไรบางอย่างเพื่อรอ จากนั้นจึงหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา และพูดคำสองสามคำกับคนที่อยู่ข้างใน

เธอไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดหลังจากพูดจบ พนักงานตรวจตั๋วก็หยิบตั๋วของหลินเยว่เหยา และสแกนมันบนเครื่องสแกนรหัส ด้วยเสียงบี๊บ มีเสียงผ่าน

แม้ว่าตั๋วใบนี้จะไม่มีบาร์โค้ด แต่ก็มีแถบแม่เหล็กอยู่ข้างใน ซึ่งเพียงพอที่จะแสดงว่าตั๋วใบนี้ล้ำหน้ากว่า

หลินเยว่เหยาได้รับความมั่นใจในทันที แต่เธอไม่ได้คาดหวังว่าลูกพี่ลูกน้องของเธอจะได้ตั๋วจริง

เจ้าหน้าที่ตรวจตั๋วพูดว่า “คุณผู้หญิง คุณเป็นที่นั่งวีไอพีในสนาม เรามีคนไปรับคุณที่นั่น กรุณารอสักครู่”

พนักงานตรวจตั๋วเรียกตำรวจติดอาวุธมาที่เครื่องส่งรับวิทยุ

ในเวลานี้ ซูถิงถิงและคนอื่น ๆ ที่อยู่เบื้องหลังก็เริ่มพึมพำ

“ฉันไม่เห็นมันมีอะไร มันจบแล้ว หลินเยว่เหยาถูกค้นพบแล้ว!”

“อ่า จริงด้วย ทำไมฉันไม่เห็นมันล่ะ?”