บทที่ 478 ฉันคือปรมาจาย์ฉิน

เพื่อนร่วมชั้นสองสามคนไม่มีทางเลือก ทำท่าทางยกเครื่องมือที่หลังเวที และกระซิบขณะที่พวกเขาทำงาน

“ถิงถิง ทำยังไงดีล่ะ?”

ซูถิงถิงทำอะไรไม่ถูก เมื่อเธอกำลังจะยอมแพ้ จู่ ๆ ประตูก็เปิดออก ประตูนี้เคยล็อกไว้ แต่ตอนนี้มันถูกเปิดแล้ว มีพนักงานเข้ามาในสถานที่แล้วปิดอีกครั้ง

ซูถิงถิงรีบวิ่งไปที่ด้านหน้า และเคาะประตู

ตูม ตูม ตูม!

หลังจากเคาะประตูเป็นเวลานาน ในที่สุดประตูก็เปิดออก ตำรวจติดอาวุธมองมา ที่เธออย่างว่างเปล่า

“คุณผู้หญิง คุณเข้าไปที่นี่ไม่ได้”

ซูถิงถิงหยิบตั๋วออกมาอย่างรวดเร็ว และชี้ไปที่บาร์โค้ดบนตั๋ว

“สหาย ฉันมีตั๋วแล้ว!”

ตำรวจติดอาวุธกล่าวว่า “มีตั๋วไปทางเข้าหลัก”

“ฉัน …”

หลังจากพูดจบ ตำรวจติดอาวุธก็ปิดประตูทันที

ทันทีที่ประตูปิด ซูถิงถิงก็เห็นฉินจุนอยู่ข้างใน!

ฉินจุนเพิ่งผ่านไปที่นี่ในสถานที่นั้น ซูถิงถิงตะโกนทันที

“ฉันกำลังรายงาน! ฉันกำลังรายงานว่ามีคนเข้ามา!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ตำรวจติดอาวุธทั้งสองจึงเปิดประตู ขมวดคิ้วและกล่าวว่า

“ใครเข้ามาที่นี่?”

ซูถิงถิงชี้ไปที่ฉินจุน และกล่าวว่า

“เขานั่นเอง! เขาเข้ามา!”

ฉินจุนได้ยินสิ่งนี้ และมองไปทางด้านนี้ เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เห็นซูถิงถิงและคนอื่น ๆ ที่ประตูหลังเวที?

“พวกเธอมาที่นี่ทำไม ฉันไม่ได้ให้ตั๋วพวกเธอไปแล้วเหรอ?”

ซูถิงถิงเดิมมีตั๋วให้ตัวเอง แต่ฉินจุนให้ตั๋วมากมาย ทำไมเธอยังคงบีบหลังเวทีอยู่?

ซูถิงถิงแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา “อย่าเสแสร้งไปหน่อยเลย นายทำพังหมดทั้งนั้น นายให้ตั๋วปลอมแก่พวกเขา ฉันโยนมันทิ้งไปหมดแล้ว!”

ฉินจุนขมวดคิ้ว “ตั๋วปลอมอะไร เธอล้อเล่นเหรอ?”

สิ่งที่ฉินจุนมอบให้พวกเขาคือตั๋วทั้งหมดสำหรับพื้นที่ด้านหน้าของสนาม และ VIP ที่รับช่องทางพิเศษ จริง ๆ แล้วซูถิงถิงโยนมันทิ้งไป มันโง่จริง ๆ

ตำรวจติดอาวุธเหลือบมองที่ฉินจุน และถาม

“คุณเป็นใคร? กรุณาแสดงตั๋วของคุณด้วยครับ”

ถ้ามีคนรายงานก็ต้องตรวจสอบ เนื่องจากซูถิงถิงรายงานว่าฉินจุนไม่มีสิทธิ์เข้ารับการร่วมงาน พวกเขาจึงต้องตรวจสอบ

ฉินจุนกล่าว “ฉันไม่มีตั๋ว”

ตำรวจติดอาวุธตะลึง “คุณเข้ามาโดยไม่มีตั๋วได้ยังไง?”

ฉินจุนกล่าว “ฉันเป็นผู้บรรยาย ฉันคือปรมาจารย์ฉิน”

ตำรวจติดอาวุธผงะอีกครั้ง ปรมาจารย์ฉิน?

พวกเขารู้ดีว่าผู้บรรยายในปัจจุบันคือปรมาจารย์ฉิน แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเป็นเขา

“โปรดรอสักครู่ครับ”

ตำรวจติดอาวุธหยิบวิทยุสื่อสารออกมา และเริ่มโทรถามและสอบถามเกี่ยวกับการปรากฏตัวของปรมาจารย์ฉินสั้น ๆ หลังจากการพูดคุยกัน ในที่สุด พวกเขาก็ระบุตัวตนของฉินจุน

“ขอโทษครับปรมาจารย์ฉิน”

หลังจากพูดเสร็จ ฉินจุนก็เหลือบมองที่ซูถิงถิงและคนอื่น ๆ ส่ายหัว และจากไป

ซูถิงถิงจ้องมอง

“เฮ้! ทำไมเขาถึงจากไป! ทำไมคุณปล่อยให้เขาไปแบบนี้? จับเขากลับมาเร็ว ๆ นี้คุณกินอะไรเป็นอาหาร!”

ตำรวจติดอาวุธขมวดคิ้ว “คุณไม่ได้ยินเหรอ เขาคือปรมาจารย์ฉิน ผู้บรรยาย ทำไมคุณถึงจับเขา?”

ซูถิงถิงพูดไม่ออก “คุณเชื่อที่เขาพูดว่าเขาคือปรมาจารย์ฉินเหรอ ฉันรู้จักเขา เขาไม่ใช่ปรมาจารย์ฉินเลย เขาแค่แกล้งทำเป็นพนักงานแล้วเข้ามา คุณเชื่อว่าสมองคุณมันพังไปหมดแล้ว!”

คำพูดของซูถิงถิงโกรธตำรวจติดอาวุธ และทั้งสองคนก็ก้าวไปข้างหน้า และปัดมือของซูถิงถิงไปข้างหลังพวกเขา และกดพวกเขาลงกับพื้น

“มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น เราจะกักตัวเขาไว้ก่อน!”