บทที่ 57 ขั้นบันไดเงินเดือน

เฉินชูรู้สึกอายเล็กน้อย และเขาก็รีบออกจากการรวมตัวของชั้นเรียนซึ่งจัดโดยซูเผิง

เมื่อมาถึงต้องการอวดกับเพื่อนร่วมชั้นว่าฉันเศรษฐีรุ่นที่สอง

ตามคำกล่าวที่ว่าความร่ำรวยไม่นำพาให้กลับบ้านเกิด เหมือนกับการเดินใยามค่ำคืนของจินยี ตอนนี้ซูเผิงได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนั้นเขาต้องการพบปะกับเพื่อนร่วมชั้นเก่าของเขาเพื่อให้ทุกคนได้รู้

นี่คือการตามจีบเย่หวันเอ๋อร์อีกครั้ง

เป็นเวลาหลายปีที่ตามติดเทพธิดาในฝันและปล่อยมือไม่ได้

เมื่อได้เห็นวันนี้ ก็ไม่คาดหวังว่าเย่หวันเอ๋อจะสวยและโดดเด่นเพียงนี้ ความอ่อนเยาว์ในวัยเรียนสูญเสียไป และตอนนี้เย่หวันเอ๋อร์กลายเป็นเทพธิดาที่แท้จริง

แต่ข้างกายหญิงสาวมีคนๆหนึ่ง?

เมื่อเห็นฉินจุน ซูเผิงขมวดคิ้วเล็กน้อย และถามว่า

“หวันเอ๋อร์ นี่คือ…”

เย่หวันเอ๋อร์จับแขนของฉินจุนและพูดด้วยความเขินอาย

“แฟนของฉัน”

การแสดงออกของซูเผิงหยุดนิ่งในทันใด และการแสดงออกที่พร่ามัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่อวบอ้วนของเขา

“เฮ้ ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคุณมีแฟนแล้ว พี่ชาย คุณทำงานอะไร”

ฉิน จุนเตา “หมอ”

ใบหน้าของซูเผิงแสดงความดูถูก “โอ้ เป็นหมอ ตอนนี้เงินเดือนของหมออยู่ในเกณฑ์ดีใช่ไหม ถ้าคุณทำงานล่วงเวลาอย่างหนัก คุณสามารถหารายได้เดือนละห้าหรือหกพันเหรอ?”

น้ำเสียงของซูเผิงเป็นเหมือนจักรพรรดิชั้นสูงที่กำลังถามผู้คนที่อยู่ด้านล่าง

เพราะซูเผิงเป็นทายาทรุ่นที่ 2ของตระกูลคนรวย พ่อของเขาเป็นราชาแห่งพลาสติกรายใหญ่ และโรงงานทั้งหมดเป็นของพ่อของเขา แน่นอนเขามีความรู้สึกเหนือกว่าพนักงานออฟฟิศทั่วไป

ฉินจุนเงียบ และไม่สนใจคนสมองประเภทนี้

ซูเผิงติดตามผู้หญิงที่ดูดีแต่ดูธรรมดาด้วยการแต่งหน้าหนักๆ และกลิ่นที่หยาบคาย

“คุณชายซู คุณอาจไม่เข้าใจรากหญ้านานเกินไป ตอนนี้หมอทำเงินได้มากมายในหนึ่งเดือน ถ้าคุณอยู่ในโรงพยาบาลใหญ่เงินเดือนประมาณแปดหมื่นถึงเก้าหมื่น”

ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของเย่หวันเอ๋อ หยางเสวี่ย

หยางเสวี่ยคนนี้เป็นคนหัวสูง หลายปีผ่านไป เมื่อเขาไปโรงเรียน บุคลิกของเขาดูเหมือนจะไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก แต่ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปมาก ฉันไม่รู้ว่าใช้เทคโนโลยีอะไร

ซูเผิงยังยิ้มอย่างมีชัย “โอ้ ตอนนี้หมอมีรายได้มากมายเลย”

หยางเสวี่ยบ่นข้างๆเขา “ไม่ว่าคุณจะหาเงินได้มากแค่ไหน คุณก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับคุณชายซูได้ ครอบครัวของคุณชายซูมีอุตสาหกรรมขนาดใหญ่ เขาไม่ทำอะไรเลยเป็นเวลาหนึ่งเดือน ก็กินเงินปันผลหลายแสนคน พวกเราเป็นกรรมกร ไม่สามารถเปรียบเทียบได้ มีเงินจ่ายสินเชื่อที่อยู่อาศัยและสินเชื่อรถยนต์ก็ค่อนข้างดีอยู่แล้ว”

ซูเผิงพยักหน้าด้วยท่าทางที่สูงส่ง “เป็นความจริงที่ในชีวิตของคนธรรมดา ชนชั้นกรรมกรจะอยู่รอด ไม่ใช่เพื่อการมีชีวิตอยู่”

“ชีวิตจริงควรเน้นที่คุณภาพ เช่นเดียวกับ Cayenne คันใหม่ของฉัน สิ่งนี้เรียกว่ารถยนต์ สองหรือสามแสนหรือถูกกว่านั้นก็เรียกได้ว่าเป็นเครื่องมือในการขนส่งเท่านั้น”

ในตอนแรกไม่มีใครสนใจ ซูเผิงจงใจเบะปาก และทุกคนก็มองไปที่ Porsche Cayenne ใหม่เอี่ยมของเขา

“ว้าว คุณชายซูรถคันนี้ใหม่ ยังไม่ขึ้นแ้าย เพิ่งได้มาเหรอ?”

ซูเผิงพอใจมากกับปฏิกิริยาที่ประหลาดใจของทุกคน เขาพยักหน้า ชี้ไปที่ศูนย์นิทรรศการข้างๆเขา และพูดว่า “มีงานแสดงรถยนต์อยู่ที่นั่น ฉันเพิ่งไปเดินเล่นและซื้อมา”

ซูเผิงพร้อมที่จะซื้อรถคันนี้มานานแล้ว เพิ่งจะมีงานเพื่อนร่วมชั้นมารวมตัวกัน ดังนั้นเขาจึงแสดงมันที่นี่