บทที่ 58 เห็นอาจารย์ฉินแล้ว

ไม่มีใครแสดงอะไรต่อคำคุยโวของซูเผิง

เพราะเขาเป็นพวกรวยกระทันหัน การรวมตัวของเพื่อนร่วมชั้นในวันนี้เป็นงานเลี้ยงที่เขาเลี้ยง ก็ให้เขาคุยโวไป

ทุกคนเดินตามขึ้นไปที่ชั้น 2 เมื่อเข้าใกล้ห้องส่วนตัว จู่ๆ ชายในแจ็กเก็ตหนังก็ออกมาจากเทียนจื่อเก๋อ เพื่อไปเข้าห้องน้ำ เมื่อเห็นฉินจุนเขาก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย หน้าแดงราวกับกำลังดื่มอยู่ก็ตื่นขึ้น ทันใดก็รีบกลับเข้าไปในห้องส่วนตัว

ในเทียนจื่อเก๋อ เพ่ยเหลียงกำลังดื่มและขมวดคิ้วเมื่อเห็นลูกน้องตื่นตระหนก

“อะไรน่ะ ทำเหมือนเห็นผีไปได้!”

ลูกน้องพูดว่า “บอสเพ่ย มันน่ากลัวกว่านรก ผมเห็นอาจารย์ฉิน!”

เพ่ยเหลียงผงะและลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น

“อาจารย์ฉิน? เขามาหาฉันเหรอ?”

เพ่ยเหลียงสงสัยว่าเขารู้ได้อย่างไรว่าโรงแรมจินหลงเป็นทรัพย์สินของเขา?

ฉากที่ฉินจุนสับเลื่อยไฟฟ้าด้วยมือเปล่าทำให้เกิดเงาในใจของเพ่ยเหลียง อาจารย์คนนี้ไม่ใช่คนที่เขาจะยั่วได้ ดังนั้นหลังจากได้ยินว่าอาจารย์ฉิน สามคำนี้ เพ่ยเหลียงก็มีสติสัมปชัญญะ

ลูกน้องกล่าวว่า “หัวหน้าเพ่ย เขาไม่น่ามาหาคุณ ผมเห็นอาจารย์ฉินและคนกลุ่มหนึ่งเข้าไปที่ตี้จื่อเก๋อ เหมือนมากินข้าวกับเพื่อน ”

เพ่ยเหลียงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่มาหาฉันก็ดี

เหลือบมองอาหารที่ยังไม่ได้กินมากบนโต๊ะ “เร็วเข้า เร็วเข้ รีบเก็บ!”

“หัวหน้า ถ้านายยังไม่ได้กินนี่ ผมเก็บนะ?”

“หยุดพูดไร้สาระ รีบเก็บให้ฉัน!”

ลูกน้องรีบเริ่มงานบริกร และรวบรวมอาหารอันโอชะทั้งหมดที่เพิ่งเสิร์ฟ และห้องส่วนตัวก็ถูกทำความสะอาด

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ผู้จัดการหวางก็รีบเร่งและถามว่า “คุณเพ่ย เกิดอะไรขึ้น?”

เพ่ยเหลียง กล่าวว่า “ไปเชิญแขกทุกคนจากตี้จือเก๋อมาดื่มไวน์ชั้นดีและอาหารอร่อย หากประมาทเลินเล่อเล็กน้อย ฉันจะฆ่านาย!”

เพ่ยเหลียงเป็นหัวหน้าปาร์ตี้ ในท้ายที่สุดเขาพูดและแสดงออกอย่างแข็งขัน คำพูดสองสามคำทำให้ผู้จัดการหวังตกใจแทบตาย และเริ่มทำความสะอาดทันที

ในไม่ช้า ผู้จัดการหวังก็มาที่ตี้จื่อเก๋อและคนอื่นๆ กำลังสั่งอาหาร

“คุณชายซู ประธานเพ่ยของเราขอให้คุณไปที่เทียนจื่อเก๋อเพื่อทานอาหารเย็นมื้อพิเศษ”

ดวงตาของซูเผิงสว่างขึ้นเผยให้เห็นความประหลาดใจ สวัสดิการนี้คือ?

เป็นเพราะเจ้าของว่าพ่อเป็นใคร?

ไม่ใช่ ก่อนหน้าซูเผิงพูดยอตัวเองก่อนที่เขาจะมา และเขาไม่ได้จริงจังกับมัน

ซูเผิงไม่ได้ใส่ใจที่จะคิดเกี่ยวกับมัน ยังไงก็ตามหน้าตาวันนี้ถือเป็นกำไร

ซูเผิงลุกขึ้นและพูดว่า “วันนี้พวกคุณยืมหน้าตาฉัน และยังได้กินอาหารที่เทียนจื่อเก๋อหนึ่งมื้อ มา เราไปเปลี่ยนสถานที่กัน”

ทุกคนเดินออกจากห้องส่วนตัวทีละคนเพื่อเตรียมเข้าสู่ เทียนจื่อเก๋อ เมื่อฉินจุนออกมา ในที่สุดผู้จัดการกวังก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดด้วยเสียงต่ำ

“อาจารฉิน ผมชื่อเสี่ยวหวัง คุณเพ่ยบอกว่าเพื่อนของคุณทุกคนสามารถซื้อสินค้าในร้านของเราได้ฟรีวันนี้ คุณ เพ่ยจะไม่มารบกวนคุณ และเชิญคุณไปทานอาหารเย็น”

เมื่อฉิจุนได้ยินเรื่องนี้ เขาก็ตระหนักได้ว่าโรงแรมแห่งนี้เป็นทรัพย์สินของเพ่ยเหลียง

มันเป็นแค่อาหาร ฉินจุนไม่สนใจ เขาแค่พยักหน้าแล้วเดินเข้าไป

เทียนจื่อเก๋อดีกว่าตี้จื่อเก๋อมาก ไม่ว่าจะเป็นของตกแต่งหรือของใช้บนโต๊ะอาหารก็ต้องขึ้นไปอีกระดับ พนักงานเสิร์ฟหลายคนรออยู่ข้างๆเป็นอย่างดี

ซูเผิงพอใจมาก นั่งบนที่นั่งหลักอย่างมีสติ หยิบเมนูขึ้นมาแล้วยื่นให้เย่หวันเอ๋อร์

“หวันเอ๋อร์ อาหารที่นี่อร่อย จะสั่งอะไรก็ได้”

เย่หวันเอ๋อร์พยักหน้า เปิดเมนูและพูดคุยกับจุนฉิน