บทที่ 59 เหล้าสองแสนสอง

เย่หวันเอ๋อขมวดคิ้วและวางตะเกียบของเธอลงด้วยความโกรธเล็กน้อย

“หยางเสวี่ย โปรดให้ความสนใจกับคำพูดของคุณ ไม่ใช่ทุกคนที่โลภและไร้สาระเช่นคุณ”

หยางเสวี่ยผงะและชี้ไปที่เธอ “หือ? ฉันโลภหยิ่งยะโส? เย่หวันเอ๋อร์คุณไม่ต้องแสร้งทำเป็นบริสุทธิ์ที่นี่อีกต่อไป คุณสามารถมาวันนี้และพาแฟนที่ไม่เป็นอะไรเลยมาด้วย แค่ยั่วยวนคุณชายซูเหรอ？ ทำให้คุณชายซูหึง กลวิธีไล่ล่าตามจีบแบบนี้ฉันเข้าเรียนก็ทำเป็น!”

“เป็นผู้หญิงทั้งนั้น แกมาทำอะไรต่อหน้าฉัน! ปีนขึ้นไปบนเตียงของนางซูไม่ไหวแล้วเหรอ แกต้องสงวนตัวไว้และไร้ยางอายที่นี่!”

เย่หวันเอ๋อร์บอกว่าเธอโลภในความไร้สาระ หยางเสวี่ยโกรธ และเธอก็ลุกขึ้นยืน และเริ่มการโจมตีโดยตรง

คำพูดของหยางเสวี่ยน่าเกลียดมาก เย่หวันเอ๋อหน้าแดงด้วยความโกรธ และเกือบจะร้องไห้

ฉินจุนส่ายหัว วางตะเกียบลงแล้วพูดอย่างเย็นชา

“กินข้าวเถอะ มักจะมีแมลงวันพูดมากไปเรื่อย”

เมื่อสิ้นเสียง ฉินจุนก็ลุกขึ้นหยิบขวดไวน์แดงและโบกมืออย่างดุเดือด

ผ่าง!

ไวน์แดงพุ่งเข้าใส่หัวของหยางเสวี่ยทันที และเลือดผสมกับไวน์แดง

หยางเสวี่ยล้มกระแทกกับพื้นในทันใด ทั้งตัวเต็มไปด้วยสีแดง เธอเจ็บหัวและเป็นลมล้ม

ผมและเสื้อผ้าของเขาชุ่มไปด้วยไวน์แดงผสมเลือด นอนอยู่บนพื้นด้วยความตื่นตระหนก

“คุณตีฉัน คุณกล้า! อุอุอุอุ…”

ซูเผิงก็ตกตะลึง เขาไม่คิดว่าฉินจุนจะทำได้จริง! ลุกขึ้นยืนตรงแล้วพูด

“นี่แกทำอะไร! เราต่างก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน มันเหมาะสมเหรอ!”

ฉินจุนเยาะเย้ย “เธอดุว่าหวันเอ๋อร์ ฉันจะไม่ทุบตีเธอได้เหรอ？ ไม่เพียงแต่เธอ แต่ยังรวมถึงคุณด้วย ใครกล้าพูดว่าหวันเอ๋อร์จะลองไหม？”

คำพูดของฉินจุนทำให้ทุกคนหุบปาก

คนที่เติมน้ำมันและน้ำส้มสายชูเข้าไปตอนนี้ไม่กล้าพูดอีกต่อไป แล้วถ้าขวดนี้ถูกทุบหัวพวกเขาจะต้องเปิดออกแน่นอน

พนักงานเสิร์ฟหลายคนเข้ามาและรีบช่วยหยางเสวี่ยออกไป เมื่อเห็นว่าเป็นอาจารย์ฉินที่กำลังตีใครซักคน พวกเขาจึงไม่กล้าพูดอะไรเลย นับประสาการทุบตีแม้ว่าพวกเขาจะฆ่าใครซักคนในห้องส่วนตัวนี้ บอสเพ่ยก็จะช่วยด้วยเช่นกัน

หลังจากที่หยางเสวี่ยได้รับความช่วยเหลือ บรรยากาศในห้องส่วนตัวนี้ก็มีความสัติมากขึ้น

เฉินชูสูดหายใจเข้าลึกๆ และคิดว่าในช่วงสิบปีที่ผ่านมา อารมณ์ของพี่่เสี่ยวจุนไม่ได้เปลี่ยนไปเลย ต่อสู้คือต่อสู้ ไม่ว่าจะญิงหรือชายก็เหมือนกัน

“ไม่เจอกันนานเลยนะ ไปดื่มกันที่บาร์ดีกว่า”

ซูเผิงไม่ได้จ้างผู้คุ้มกัน ปกติแล้วเขาจึงไม่กล้ายั่วโมโหฉินจุน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงอดทนไว้ชั่วคราว

ฉันเทไวน์แดงหนึ่งแก้วแล้วจิบ ทันใดนั้น ฉันก็รู้สึกว่าไวน์นั้นดี ฉันเหลือบมองที่ฉลาก แต่ไม่รู้ว่าเป็นภาษาอังกฤษ

ซูเผิงกล่าว

“บริกร นี่มันไวน์อะไร”

พนักงานเสิร์ฟกล่าวว่า “นี่คือ Penfolds Cabernet Red ในปี 1966 ราคาปัจจุบันอยู่ที่ 220,000 หยวน”

“อะไร!”

ใบหน้าของซูเผิงเปลี่ยนไปอย่างมาก!

ไวน์แดง 220,000 หยวน? คุณบ้าหรือเปล่า! แม้ว่าเขาจะรวย แต่เขาเป็นแค่เศรษฐียุคใหม่ ค่าอาหารไม่กี่พันดอลลาร์ก็ถึงขีดจำกัดแล้ว ไวน์แดงหนึ่งขวดราคา 220,000 หยวน เขาไม่สามารถทำสิ่งที่หรูหราเช่นนี้ได้ ถ้าเขาแจ้งให้พ่อของเขารู้ พ่อต้องฆ่าเขาแน่่?

ซูเผิงโกรธมาก จ้องไปที่ฉินจุนและพูด

“นายเป็นปากสิงโตจริงๆ ฉันมาชวนคุณไปกินข้าวเย็น แต่ดูคุณสั่งสิไวน์สั่งขวดได้เป็นแสนๆ เลยเหรอ คิดว่าฉันเป็นคนโง่เหรอ?”

เย่หวันเอ๋อร์ขมวดคิ้ว “นายไม่ได้บอกว่าสั่งอะไรก็ได้เหรอ?”

ซูเผิงหายใจออกอย่างเย็นชา “ฉันบอกว่าสั่งตามใจต้องสั่งเป็นแสนเลยเหรอ？ ใครสั่งเครื่องดื่มเป็นจำนวนหลายแสนรายการสำหรับมื้อเย็น เหล้าราคาแพงแบบนี้คู่ควรกับเไหม？”

เย่หวันเอ๋ออร์โกรธเล็กน้อย “ซูเผิงอย่าพูดจาไม่ดี ถ้าเป็นเรื่องใหญโตเราจ่ายค่าไวน์ของเราได้ ไ่ม่ต้องให้คุณเลี้ยงหรอก”