บทที่ 40

คนตัวเล็กถึงกับหยุดชะงักเมื่อเห็นว่ารถคันนั้นเป็นของใคร เธอมองซ้ายมองขวาเพื่อหาที่หลบ เพราะไม่อยากจะให้เขาเห็น ไม่สิ..เขาตามมาทำไม ในเมื่อเขาไม่ต้องการเรากับลูกไม่ใช่เหรอ

ที่เธอไม่หนีไปไหนไกล เพราะรู้ดีว่าเขาคงไม่ตามอยู่แล้ว..จะหนีไปทำไม แต่นี่อะไรกัน หรือว่าเขามาตามเพราะเรื่องวุ่นวายที่เกิดขึ้นในบริษัท ..ใช่แล้วคงเป็นเรื่องคดีความนั้นแน่เลย เราจะหลบทำไมเนี่ย เมื่อคุยกับตัวเองรู้เรื่อง แสนสวยก็ไม่คิดจะหลบอีกแล้ว

เธอเดินตรงไปที่ห้องเช่า เพราะห้องของเธออยู่ชั้นแรก และรถก็จอดอยู่หน้าห้องพอดี

พอเขาเห็นว่าเธอกลับมาที่ห้อง ชายหนุ่มเจ้าของรถหรูคันนั้นก็รีบลงจากรถแล้วตรงไปที่ห้องของเธอ

หญิงสาวทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอเข้าไปในห้องเธอกำลังจะปิดประตู แต่ถูกมือหนาของใครอีกคนผลักไว้

"เก็บของให้หมด" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับแทรกตัวเข้ามาในห้อง เพราะเปิดประตูได้ไม่กว้างเท่าไร

"เก็บไปไหน" เธอพูดในขณะที่เดินไปนั่งยองๆ ลงตรงกาน้ำร้อน แล้วก็หยิบถ้วยออกมาวาง มือเรียวจับเอาซองบะหมี่สำเร็จรูปที่อยู่ในถุงออกมาฉีก

"นั่นเธอกำลังทำอะไร"

"คุณไม่รู้จริงๆ เหรอคะ ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่"

"อย่ามาพูดเล่นลิ้นนะ รู้ว่าตัวเองกำลังท้องอยู่ กินของพวกนี้เข้าไปได้ยังไง"

"หึ.." นอกจากขำในลำคอเธอก็พูดอะไรไม่ออก หญิงสาวกดน้ำร้อนที่เธอเสียบไว้ก่อนจะออกจากห้องไปลงใส่ถ้วย

"เอาทิ้งไป! เดี๋ยวฉันจะพาออกไปกินข้าวข้างนอก"

"คนที่เกิดมาบนกองเงินกองทองแบบคุณ คงไม่รู้หรอก ว่าสิ่งที่คุณบอกให้ฉันทิ้ง สำหรับคนที่ไม่มีจะกินแล้วมันคืออาหารหรูที่สุดแล้ว"

"เธอกำลังจะสอนฉันใช่ไหม"

แสนสวยไม่ต่อปากต่อคำอีก พอเธอเช็คดูว่าบะหมี่นั้นนิ่มพอที่จะรับประทานได้ หญิงสาวก็ใช้ตะเกียบคีบขึ้นมา เธอเป่าให้ความร้อนออกจากเส้นนิดหนึ่งแล้วก็เอาเข้าปาก

หญิงสาวนั่งกับพื้น เคี้ยวกินอยู่แบบเอร็ดอร่อย ทั้งๆ ที่ แทบจะกลืนไม่ลงเลยด้วยซ้ำ เพราะมีสายตาของเขาจ้องมองอยู่

คำแรกผ่านไป คำที่สองก็ถูกส่งเข้าปากแล้วเคี้ยว พอกลืนเส้นลงไปแล้วเธอก็ตักน้ำซุปขึ้นมาซด

"คิดจะเล่นตัวไปถึงไหน" ในชีวิตตั้งแต่เกิดมาไม่เคยทำแบบนี้เลย ก็เลยไม่รู้ว่าต้องพูดกับผู้หญิงแบบเธอยังไง

หญิงสาวกินเส้นบะหมี่จนหมดถ้วย แล้วเธอก็ยกน้ำซุปส่วนที่เหลือขึ้นมาซด

และมันก็ทำให้เขาถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ เพราะเธอทานได้แบบเอร็ดอร่อยมาก

พอทานเสร็จแสนสวยก็ลุกขึ้นเอาถ้วยชามที่ใช้แล้วออกไปล้าง ด้านหลังห้องเปิดโล่ง และมีก๊อกน้ำไว้สำหรับซักผ้าและล้างถ้วย

เธอนั่งยองๆ ลงกับพื้น เพราะต้องใช้กะละมังเล็กเพื่อล้างทำความสะอาด ซึ่งมันเป็นกะละมังเดียวกันกับใช้ซักผ้า

สายตาของเขามองสิ่งแวดล้อม ดูแล้วไม่มีความปลอดภัยเอาสะเลย

"ฉันบอกว่าให้เก็บของไง"

"ถ้าคุณไม่ได้มาคุยเรื่องที่เป็นคดีความอยู่ ก็เชิญคุณกลับเถอะค่ะ"

"เรื่องคดีความ?" ถ้าเธอไม่พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเขาก็คงจะลืมแล้ว "ใช่..ที่ฉันมาเรื่องนั้นก็มีส่วนอยู่บ้าง"

"คุณก็เห็นแล้วว่าฉันอยู่ที่ไหน จนกว่าเรื่องนั้นจะจบฉันจะไม่ไปไหน" หญิงสาวพูดในขณะที่กำลังล้างถ้วยอยู่..พอล้างเสร็จเธอก็ยกมันเข้ามาเก็บไว้ด้านใน

ซึ่งในห้องของเธอโล่งมาก โต๊ะสักตัวก็ไม่มี ต้องได้วางไว้ที่มุมใดมุมหนึ่งของห้องนั้น และที่นอนจะเรียกว่าเสื่อผืนหมอนใบก็ว่าได้ ส่วนพัดลมเป็นพัดลมติดผนังห้อง

เขาได้แต่ยืนมองสิ่งที่เธอทำอยู่ พอทำเสร็จทุกอย่างแล้วเธอก็เดินไปปูที่นอนผืนบาง

"เชิญคุณออกไปได้แล้วค่ะฉันจะนอน" วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน ถ้าหัวถึงหมอนคงหลับเป็นตาย

"ที่อยู่ดีๆ มีให้ไม่ชอบ มาชอบอะไรลำบากแบบนี้" เขาเริ่มนึกโมโหที่เธอไม่ยอมกลับไปด้วย

"เชิญคุณออกไปค่ะ"

เช้าวันต่อมา.. ที่บริษัท

เมื่อคืนนี้ที่ถูกเธอเชิญออกจากห้องเขาก็รีบออกไปเลย เพราะรู้ดีว่านั่นคือคำไล่

วันนี้เขาก็ยังคงมาทำงานปกติ เพราะยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องได้จัดการ

"ใครนะ?" เมื่อได้ยินรายงานจากฝ่ายตรวจเช็คข้อมูล ว่าข้อมูลรั่วไหลมาจากเครื่องไหนเขาถึงกลับถามซ้ำ แบบไม่เชื่อหูตัวเอง