บทที่ 41

พอถูกขู่ว่าถ้าดิ้นเขาจะจัดการ เธอก็เลยหยุด เพราะรู้ดีว่าถ้าเขาไม่พอใจมีหวังได้โดนจริงแน่

"ปล่อยก่อน ฉันจะไปอาบน้ำ" กลับมาจากขายของเหงื่อท่วมตัวอยู่แล้วแถมห้องนี้ก็ไม่ใช่ห้องแอร์

พอเขาปล่อยแสนสวยก็รีบลุกขึ้น แล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าที่ยังอยู่ในกระเป๋า ออกมาแค่ตัวที่จะสวมใส่ แล้วเดินเข้าห้องน้ำ

หญิงสาวใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำพอสมควร เผื่อว่าออกมาแล้วเขาจะไปหรือไม่ก็หลับไปเลย ..แต่ผิดคาด พอเปิดประตูห้องน้ำออกมาเขายังนอนมองมาที่เธอ

พอปิดไฟเสร็จ คนตัวเล็กก็เดินไปนอนลงที่เดิม

มือหนายื่นไปยกศีรษะของเธอให้ขึ้นมาหนุนต้นแขนตัวเอง เมื่อเห็นว่าเธอนอนราบลงกับพื้นเพราะไม่มีหมอน

"จะอยู่แบบนี้อีกนานไหม"

เธอไม่ตอบคำถามเพราะไม่อยากจะพูดด้วย และสับสนกับสิ่งที่เขาทำ ..เมื่อไม่กี่วันมานี้เหมือนกับเขาไม่สนใจทิ้งเธออยู่ที่บ้าน ขนาดโรงพยาบาลก็ยังไม่โผล่หน้ามาให้เห็น แต่พอเธอย้ายออกจากบ้านหลังนั้น เขาจะตามมาทำไม กว่าจะทำใจอยู่กับลูกแค่สองคนได้ ยังมาทำให้ไขว้เขวอีก

ใบหน้าหล่อคมยกขึ้นมองคนที่นอนหนุนแขนตัวเองอยู่ เห็นเธอเงียบไป แต่เพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอ

"เหนื่อยขนาดนั้นเลยเหรอ"

สามชั่วโมงผ่านไป

เขายังนอนอยู่ในท่าเดิมจะขยับตัวก็ไม่ได้ เพราะกลัวว่าจะกวนให้เธอตื่น แถมอากาศที่ร้อนเพราะไม่ใช่ห้องแอร์ และก็พื้นที่แข็งกระด้าง ..ยังแอบสงสัยอยู่เลยว่าเธออยู่เข้าไปได้ยังไง

เช้าวันต่อมา

ดวงตางามค่อยๆ เปิดขึ้นทีละน้อย ก็เจอแต่ห้องที่ว่างเปล่า หมอนที่แย่งเขานอนเมื่อคืน ตอนนี้อยู่บนศีรษะของเธอ น้ำตาค่อยๆ ไหลรินลงมา มันดูว้าเหว่เงียบเหงา เมื่อเห็นว่าในห้องนี้ไม่มีเขาอยู่ เขาคงจะไปตั้งแต่เมื่อคืน ผู้ชายแบบเขาน่ะเหรอจะทนความงี่เง่าของผู้หญิงได้นาน..ข้อนี้เธอรู้ดี

[ บริษัท ]

ที่เขาต้องรีบออกมาเพราะเรื่องงานที่บริษัทก็ยังค้างคาอยู่ จะปล่อยทิ้งไปก็ไม่ได้

"พวกเราจัดการไวรัสที่ถูกปล่อยได้แล้วครับ"

"จำเหตุการณ์ครั้งนี้ไว้ให้ดี อย่าสะเพร่าอีก" เพราะเหตุการณ์แบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้น ทุกคนก็เลยไม่ได้ระวังอะไรมากมาย

"แล้วเรื่องหัวหน้าแผนกส่งออกเราจะเอายังไงดี คุณลินก็ยังเหลือลาคลอดอีกเป็นเดือน"

"หัวหน้าแผนกส่งออกงั้นเหรอ" พยัคฆราชปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินแทนไทถามเรื่องนี้ "เดี๋ยวเรื่องนั้นผมจัดการเอง"

แผนกเดิมของแสนสวย..

"มันเกิดอะไรขึ้นกับแผนกของเรากันแน่" ตอนนี้ที่แผนกวุ่นวายกันมาก เพราะหัวหน้าใหม่ที่เข้ามาแต่ละคน มีแต่คนที่คิดไม่ซื่อกับบริษัท และแผนกนี้เป็นการทำงานขั้นตอนสุดท้ายที่จะนำส่งไปยังต่างประเทศ

"เราต้องคอยลุ้นทุกวันว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับแผนกเราบ้าง..คิดถึงคุณแสนสวยจังเลย" ทุกครั้งที่พูดคุยกันในแผนก ต้องมีชื่อแสนสวยขึ้นมาเกี่ยวข้องด้วย

"สวัสดีค่ะ ฉันมาขอพบ คุณพยัคฆ์"

"พยัคฆ์ไหนคะ"

"พยัคฆราชที่เป็นลูกชายเจ้าของบริษัทนี้ค่ะ"

"ท่านรองน่ะเหรอคะ" พนักงานที่ประจำอยู่ด้านล่างต่างก็มองหน้ากัน อยู่ดีๆ สาวสวยคนนี้ก็เดินเข้ามาขอพบท่านรองประธาน

"บอกว่าฉันชื่อนิสาค่ะ"

พนักงานติดต่อขึ้นไปหาเลขาส่วนตัวของพยัคฆราช ก็ได้ความว่าให้พาเธอขึ้นไปพบบนห้องทำงานของท่าน

"ฉันดูเสียมารยาทเกินไปไหมคะ ที่บุกมาหาเสือถึงถ้ำแบบนี้" คำแรกที่นิสาพูดกับเขาเมื่อเดินเข้ามาในห้อง

"ไม่หรอกครับ ว่าแต่คุณนิสามามีธุระอะไร" ชายหนุ่มพูดพร้อมกับลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเชิญเธอไปนั่งที่โซฟารับแขก

"ต้องมีธุระด้วยเหรอคะถึงมาหาคุณได้"

"พอดีผมเห็นว่ามันเป็นเวลางาน"

"คิดถึงคุณค่ะอยากจะมาชวนออกไปทานข้าวเที่ยงด้วยกัน"

"คิดถึง?" สายตาคมมองจ้องผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า เธอออกตัวแรงมาก แสดงทุกอย่างที่ทำให้เขาดูออก

"คิดถึงไม่ได้เหรอคะ หรือคุณมีนัดอยู่แล้ว"